မႏုိင္ဝန္

Flower Story ဆုိတဲ့ လင့္ေလးက ဖဘမွာ ကုိယ္အၿမဲသြားေနက် ေနရာေလးေပါ့။ အဲ့ဒီထဲကပံုေတြကုိၾကည့္လုိက္တုိင္း စိတ္ခ်မ္းသာရတယ္။ ဒီပံုေလးေတြ႕ေတာ့ ကဗ်ာေလးတပုိင္းတစေတာင္ ေခါင္းထဲေရာက္လာတယ္။ ခ်ေတာ့မေရးျဖစ္လုိက္ဘူး။ အဲ့ဒါ အိပ္ခါနီးခါမွ စာသားေတြက ဘယ္ကဘယ္လုိထပ္ထြက္လာမွန္းမသိတာနဲ႔ ကမန္းကတန္းျပန္ထ၊ စာရြက္ယူၿပီး ခ်ေရးထားလုိက္တာ။

သမီးငယ္

ဒီအခ်ိန္ဆုိ ကုိယ္တုိ႔ၿမိဳ႕မွာ ေအးေနေလာက္ၿပီ။ ႏုိဝင္ဘာကေန ေဖေဖာ္ဝါရီအထိဟာ ကုိယ္တုိ႔ၿမိဳ႕ေလးမွာပဲ ကုိယ္အေနခ်င္ဆံုး အခ်ိန္ေလးေတြေပါ့။ အခုေနာက္ပုိင္း အိမ္ကုိလြမ္းတဲ့အလြမ္းမွာ သခင္မေလး တပါးပါ ပုိလာေပါ့။ အခုလဲ ရံုးမွာ အလုပ္ေတြပါးေနတုန္း ေဒါင္းလုပ္ လုပ္ထားတဲ့ပံုေတြျပန္ၾကည့္ရင္း သူ႔ပံုေတြေတြ႔လုိ႔ သူ႔အေၾကာင္းေရးခ်င္လာမိတယ္။

 

ဒီပံုေလးက မုိးေတြရြာေနတာကုိ ေငးၾကည့္ေနတာဆုိပဲ။ ညီမေလးက ဒီပံုေလးပုိ႔လုိက္ရင္းနဲ႔ အဲ့လုိေလး ေရးေပးလုိက္တယ္။ ကုိယ္ အရမ္းသေဘာက်သြားတယ္။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သဘာဝကုိခ်စ္တတ္တာကုိေပါ့။ ကုိယ္သူနဲ႔ အၾကာႀကီးမေနလုိက္ရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေနျဖစ္သေရြ႕ေလးမွာ ကုိယ္တတ္ႏုိင္သေလာက္ေလး သူ႔ကုိ ထိန္းေပးခဲ့တယ္။ သူက ဆုိင္ကယ္စီးရတာ အရမ္းသေဘာက်တာ။ ညေနတုိင္း ဆုိင္ကယ္ပတ္စီးေပးရတယ္။ ငယ္ေသးေတာ့ ေနာက္က ထုိင္ခုိင္းရင္ ျပဳတ္က်မွာစုိးလုိ႔ ကုိယ့္ေရွ႕မွာ ေခၚထားၿပီး လက္တဖက္က သူ႔ကုိ ထိန္းၿပီး ေျဖးေျဖးေမာင္းေပးရတယ္။ အဲ့ဒါကုိ သခင္မက ေျဖးေျဖးေမာင္းလုိ႔ဆုိၿပီး “ျမန္…. ျမန္...” နဲ႔ တတ္တဲ့တလံုးထဲနဲ႔ ဆရာလုပ္ေသးတယ္၊ ေနာက္ၿပီး သူ႔ကုိ ကုိင္ထားလုိ႔ဆုိၿပီး လက္ကုိ ဆြဲဆြဲဖယ္တယ္။ သူနဲ႔ဆုိင္ကယ္စီးတုိင္း တလမ္းလံုး ရန္ျဖစ္လာရတယ္။ တခါတခါမ်ား မတ္တပ္ထရပ္လုိက္ေသးတယ္။ တခါက အိမ္ျပန္ရင္း မုိးရြာလာေတာ့ ကုိယ့္က သူစုိမွာစုိးလုိ႔ နည္းနည္းသက္သာလည္းေတာ္ေသးတယ္ဆုိၿပီး ေခါင္းေပၚလက္အုပ္ထားတာ မမက ဆြဲဖယ္ၿပီး မ်က္ႏွာကုိေမာ့၊ မုိးစက္ေတြ မ်က္ႏွာေပၚက်လာတာ သေဘာက်ၿပီး တေဝးေဝးနဲ႔ ထေအာ္ေတာ့တာပဲ။ ၿပီးေတာ့ “ျပန္ဘူး၊ ျပန္ဘူး” က လုပ္ေသးတယ္။

 

ဒုတိယတေခါက္ သူနဲ႔ျပန္ေတြ႔ခ်ိန္မွာ သူစကားနည္းနည္းပါးပါးေျပာတတ္ေနၿပီ။ ညတုိင္က်ရင္ ကုိယ္က ကုိယ့္အႀကိဳက္ဆံုး ကေလးသီခ်င္း Twinkle Twinkle ဆုိဆုိျပတယ္။ ကုိယ္စာသင္ခဲ့တဲ့ တေလ်ာက္ ကေလးေတြက အဲ့ဒီသီခ်င္းေလးကုိ ႀကိဳက္ၾကတယ္။ ညီမေလးက သမီးေလးကုိ ကုိယ္ဝန္ရွိကတည္းက ဘုိက္နား ေရဒီယုိကပ္ထားတတ္တယ္။ သူကေလးကေမြးၿပီးတပတ္ေလာက္ကတည္းက ေရဒီယုိက သီခ်င္းသံၾကားရင္ ေခါင္းလည္ေနေအာင္ကုိ အသံလာရာဆီ လုိက္လုိက္ၾကည့္တတ္ေနေရာ။

 

သူ႔ကုိ သိပ္ရင္ အရမ္း သိပ္ရခက္တယ္။ အိပ္ခ်င္ၿပီဆုိရင္၊ စိတ္ၾကည္ေနရင္ေတာ့ ခန နဲ႔အိပ္တယ္။ သူ႔ကုိသိပ္ရင္ ဆုိေနၾက ဘုရားသီခ်င္းေလးရွိတယ္။ အဲ့ဒါေလးနဲ႔ ေခ်ာ့သိပ္ေနၾက။ တေန႔ သူ႔ေန႔လည္အိပ္ခ်ိန္မွာ သူစိတ္ၾကည္ၾကည္လင္လင္နဲ႔မုိလုိ႔ ပုခက္ထဲထည့္လုိက္တာနဲ႔ မ်က္လံုးတန္းမိွတ္ၿပီး အိပ္ေတာ့မယ္ေပါ့။ ကုိယ္က ဆုိေနက်သီခ်င္းေလးဆုိလုိက္တယ္။ ဆုိရင္းနဲ႔ ကုိယ္က ဒါႀကီးပဲဆုိၿပီး တျခားသီခ်င္းေျပာင္းဆုိတာ မ်က္လံုးဖ်တ္ခနဲဖြင့္ၿပီး တဟမ္းဟမ္းနဲ႔ လုပ္ေတာ့တာပဲ။ အဲဒါနဲ႔ ဆုိေနက်သီခ်င္းျပန္ဆုိမွ ဟင္းးးးးး ဆုိၿပီး သက္ျပင္းခ်ၿပီးမွ မ်က္စိျပန္မွိတ္ အိပ္သြားတယ္။

 

အဲ… အဲဒါနဲ႔ အစျပန္ေကာက္ရရင္ Twinkle Twinkle Little Star သီခ်င္းေလးကုိ သူ႔ဆုိျပရင္း မုိးေပၚကုိ လက္ညွဳိးထုိးၿပီး

 

“Star ဆုိတာ အဲ့ဒီၾကယ္ကေလးေတြကုိေျပာတာေလ သမီးရဲ႕” 

 

လုိ႔ ေျပာျပတာေပါ့။ ညည ဆုိင္သိမ္းၿပီး ျပန္လာလုိ႔ သူ႔ကုိ ခ်ီလာရင္ ပံုမွန္မခ်ီပဲ ကုိယ့္လက္ႏွစ္ဖက္ေပၚမွာ ပက္လက္ႀကီးလုပ္ၿပီး ကုိယ္က

 

“သမီး ေကာင္းကင္ႀကီးေပၚမွာ ၾကည့္စမ္း ၾကယ္ေလးေတြ”

 

လုိ႔လည္း ေျပာေျပာျပေနၾက။ အဲ့ဒီေတာ့ သူက ေနာက္ဆုိ ညတုိင္ ဆုိင္ကျပန္လာရင္ ပံုမွန္ခ်ီထားရင္ ေခါင္းႀကီးေမာ့ေမာ့ၿပီး မုိးေပၚၾကည့္ရတာအေမာ။ အဲ့ဒီက်ရင္ ကုိယ္က အလုိက္တသိ ပက္လက္ႀကီးျဖစ္ေအာင္ ခ်ီေပးရတယ္။ ေဘးကဆုိင္နီးခ်င္းေတြကေတာ့ထင္မွာပဲ။ ကေလးေတာင္မခ်ီတတ္ဘူးဆုိၿပီး။ တိမ္ထူလုိ႔ ၾကယ္မထြက္ရင္၊

 

“တီတီ ၾကယ္ ရွိဘူး၊ ၾကယ္ေရာ”

 

နဲ႔ ေမးေတာ့တာပဲ။

 

တေန႔ ညေနခင္း မေမွာင္တေမွာင္မွာ အိမ္ေရွ႕ ဂိတ္အဝင္ဝမွာ ငုတ္တုတ္ေလး ထုိင္ၿပီး ဘာလုပ္ေနမွန္းမသိလုိ႔ ညီမေလးက

 

“သမီး ဘာလုပ္ေနတာလဲ အိမ္ထဲဝင္”  ဆုိေတာ့ “ၾကယ္ၾကည့္ေနတာ” တဲ့ ခပ္တည္တည္ပဲ။ 

 

အဲလုိျပန္ေျပာၿပီး ထုိင္ရာက မထဘူး။ ကုိယ္သူ႔ေဘးနားသြားၿပီး ဘယ္ၾကယ္ကုိမ်ားၾကည့္ေနလဲလုိ႔ သြားၾကည့္တာ ကုိယ္လဲသတိထားမိတဲ့ မေမွာင္ခင္မွာဆုိ ျမင္ရေလ့ရွိတဲ့ ၾကယ္တလံုးျဖစ္ေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ ၿဂိဳလ္ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ေကာင္းကင္ႀကီးတခုလံုးမွာ အဲ့ဒီၾကယ္ေလးတလံုးပဲ ျမင္ရေသးတာ တကယ္ေတာ။့ ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္အိမ္က အပင္ေတြက ကြယ္ေနတတ္ေသးတယ္။ အဲ့ဒါကုိ သူမုိ႔ ေတြ႔တတ္တယ္။ သူ႔လုိ ငုတ္တုတ္ထိုင္လုိက္မွ အရြက္ေတြၾကားက အဲ့ဒီၾကယ္ကေလးကုိျမင္ရေတာ့ ကုိယ္တုိ႔ တူဝရီးႏွစ္ေယာက္သား ထုိင္ၾကည့္ခဲ့ၾကတယ္။

 

 

လြမ္းလုိက္တာ သမီးေလးရယ္။

ခ်စ္လုိ႔

ခရီးထြက္ၿပီးျပန္လာတဲ့သူကုိေတာ့ ခရီးထြက္စဥ္က အေတြ႕အႀကံဳေတြအေၾကာင္း ေျပာေစခ်င္မွာကေတာ့ ခန္႔မွန္းလုိ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပထမဦးဆံုးေတာ့ ခရီးထြက္တယ္ဆုိတာကုိ ဘယ္လုိကြ်န္မနားလည္လဲဆုိတာကုိ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ အရုိးဆံုး၊ အရွင္းဆံုးေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ခရီးသြားတယ္ဆုိတာ မိမိေနရာအရပ္မွ အျခားသုိ႔သြားျခင္းပါပဲ။ ကုိယ့္ေနရာအရပ္ကေန အျခားအရပ္တစ္ခုကုိ သြားတယ္ဆုိတာကေတာ့ အေၾကာင္းရွိတတ္ပါတယ္။ ပညာကိစၥ၊ အလုပ္ကိစၥေတြေၾကာင့္၊ မိသားစုကိစၥ၊ လူမွုေရးကိစၥေတြေၾကာင့္ ဘာသာေရးအရ ဘုရားဖူး၊ အဓိဌာန္ျပဳစသည္တုိ႔ေၾကာင့္၊ ေမြးရာပါေျခဖဝါးက ေဗြရဲ႕လွုံ႕ေဆာ္မွုကုိ မလြန္ဆန္ႏုိင္တာေၾကာင့္ စသျဖင့္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေတြ စဥ္းစားလုိ႔ရပါတယ္။ အေျခခံအားျဖင့္ေတာ့ ကုိယ့္ရဲ႕သာမန္ေနရာကေန အျခားေသာေနရာကုိ အခ်ိန္တိုကာလေလးအတြက္ပဲျဖစ္ေစ၊ ကာလရွည္ၾကာစြာပဲျဖစ္ေစ ေရႊ႕ေျပာင္းသြားတဲ့သေဘာပါပဲ။
 

အဂၤလိပ္အဆုိတစ္ခုအရ “ခရီးသြားျခင္းသည္ စိတ္ကူးဥာဏ္ကုိ က်ယ္ျပန္႔ေစတယ္” တဲ့။ ကြ်န္မက ဒီသေဘာတရားကုိ သိပ္ႀကိဳက္ပါတယ္။ ေနရာေဟာင္းကေန ေနရာသစ္ကုိ သြားခြင့္ရၿပီးမွ အေတြးအေခၚသစ္ေတြ ဘာမွကုိမရခဲ့ဘူးဆုိရင္ သြားရက်ဴိးက ဘာရွိမွာလဲ။ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ပစၥည္းသစ္အမ်ဳိးမ်ဳိးဝယ္ခဲ့၊ ရႏုိင္ခဲ့လုိ႔ ေက်နပ္သူေတြ ရွိၾကမွာပါ။ ဒါကေတာ့ သာမညအက်ဴိးမွ်သာလုိ႔ ကြ်န္မထင္ပါတယ္။ တကယ္တန္ဖုိးရွိတဲ့ ရလဒ္မဟုတ္ပါဘူး။

ကြ်န္မ ပထမဦးဆံုးထြက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ခရီးကုိ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ပါတယ္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ေဖေဖအထက္ျမန္မာျပည္သြားတုန္းက လုိက္ပါသြားခဲ့ရတဲ့ခရီး။ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ မိတၳီလာကန္ေပါင္ေပၚ ရုိက္ထားတဲ့ပံု၊ မႏၱေလးေတာင္ေပၚက ေက်ာက္ေျမြႀကီးေတြနားမွာ ရုိက္ထားတဲ့ပံု၊ ဘြားဘြားေဒၚစုအိမ္မွာ မိသားစုစံုညီရုိက္ထားတဲ့ပံု၊ ေမၿမိဳ႕ (ယခုျပင္ဦးလြင္) မွာ ရုိက္ထားတဲ့ပံု၊ ဓါတ္ပံုေတြေတာ့ ရွိေနပါတယ္။ ခရီးသြားစဥ္က အေတြ႕အႀကံဳေတြကုိေတာ့ လူႀကီးေတြေျပာျပလုိ႔ သိရပါတယ္။ ကားျပတင္းေပါက္ကေန အဆက္မျပတ္ၾကည့္ေနၿပီး၊ ႏြားေတြေတြ႕ရင္

“ႏြားေတြ၊ ႏြားေတြ၊ ႏြားေတြ၊”

ဆုိၿပီး ေရရြတ္လုိက္၊ ျမစ္ေခ်ာင္း-ေရကန္ ေတြ႔ရင္

“ေရေတြ၊ ေရေတြ၊ ေရေတြ”

ဆုိၿပီး ေရရြတ္လုိက္နဲ႔ ခရီးသြားရွုခင္းအေပၚ သံုးသပ္ခ်က္ခ်ရတာ၊ ကြ်န္မေရာ၊ ၾကားရသူပါ အေမာပါပဲတဲ့၊ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမက ေရွ႕ကားမွာ အစ္ကုိႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ကြ်န္မက ကြ်န္မတုိ႔အေဒၚနဲ႔ ေနာက္ကားမွာ၊ ခရီးလမ္းမွာ ကားရပ္ၿပီးနားတဲ့အခါမွပဲ ဆံုၾကရပါေတာ့တယ္။ ကားရပ္တာနဲ႔ (လူႀကီးေတြအေျပာပါ၊ ကြ်န္မကုိယ္တုိင္ မမွတ္မိပါဘူး။) ႏွစ္ႏွစ္မျပည့္ေသးတဲ့ ကြ်န္မက ေဖေဖ့ဆီ တန္းေျပးၿပီး

“ေဖေဖ… ေဖေဖ၊ ကေလးေလးက ခီ်ပါတဲ့၊ ခ်ီပါတဲ့”

လုိ႔ေျပာပါသတဲ့၊ ေဖေဖကလည္း အင္မတန္ဥာဏ္ေကာင္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟုတ္လား၊ ဘယ္လုိတံု႕ျပန္ရမလဲ သိတာေပါ့။

“ဘယ္ကေလးေလးကလဲ သမီးရဲ႕”

လုိ႔ျပန္ေမးတယ္။ ဒီေတာ့ ကြ်န္မဆုိတဲ့ ကေလးလည္က ရင္ဘတ္ကုိ လက္ကေလးနဲ႔ျပၿပီး

“ဒီကေလးေလးက”

လုိ႔ ျပန္ေျပာေတာ့ ေဖေဖက သေဘာက်လုိ႔ မဆံုးေပါ့။ ခရီးသြားတယ္ဆုိတာနဲ႕ စိတ္ကူးဥာဏ္ေတြ က်ယ္ျပန္႔လာၿပီး ေဖေဖက်ေအာင္ ခြ်ဲနည္းတစ္မ်ဳိးတတ္လာတာေလ။ ခရီးသြားရက်ဳိး မနပ္ေပဘူးလား။

 

ေဖေဖ မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပုိင္းမွာ ေမေမခရီးထြက္တာေတြကုိေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသတိရပါတယ္။ အိႏၵိယကုိသြားတာက ပထမဦးဆံုးပါပဲ။ ေလယာဥ္ပ်ံကြင္းကုိ လုိက္ပုိ႔ၾကတယ္။ ေမေမက မသြားခင္ ကြ်န္မကုိခ်ီထားတုန္း (ဓါတ္ပံုထဲမွာ ကတံုးေလးနဲ႔ဆုိေတာ့ ကြ်န္မ သံုးႏွစ္ေလာက္ရွိပါလိမ့္မယ္။) ေလယာဥ္ကြင္းက အမ်ဳိးသားတစ္ေယာက္က ေၾကြပန္းအုိးႀကီးကုိင္လာၿပီး ေမေမ့ကုိ ေရနဲ႔ေလာင္းမယ္လုိ႔ ကြ်န္မကုိ စပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက စိတ္ထဲမွာ ဝမ္းနည္းခဲ့တာကုိ အခုထိ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနတယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိပါဘူး။ ေမေမေရစိုသြားမွာကို တကယ့္ေၾကကြဲဖြယ္ရာျဖစ္ရပ္ႀကီးလုိ႔ စိတ္ထဲမွာထင္မိတယ္။ ဒါနဲ႔ငုိပါေလေရာ။ ေမေမခ်ီထားရင္း ပါးစပ္ၿပဲႀကီးနဲ႔ ငိုေနတဲ့ ကြ်န္မနဲ႔ ပန္းအုိးႀကီးနဲ႔ ေမေမ့ကုိေလာင္းမလုိ႔လုပ္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသားကုိရုိက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြ ခုထိရွိပါေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဓါတ္ပံုရုိက္ေနတာကုိ လံုးဝသတိမျပဳမိဘူး။ ေမေမေရစုိမွာကုိ ေသာကျဖစ္ေနတာ၊ အုိးကုိ ေမွာက္လုိက္ေတာ့ ေရမထြက္လာဘဲ သဲကေလး အနည္းငယ္က်လာေတာကုိေတာ့ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ႕ အဦးဆံုးမွတ္မိတဲ့ျဖစ္စဥ္တခုပါပဲ။ ခရီးသြားျခင္းနဲ႔ ဆက္စပ္ေနေတာ့ ကြ်န္မမွာ ခရီးသြားျခင္းကိစၥေတြနဲ႔ မ်ားမ်ားပတ္သက္ရမဲ့ ဇာတာပါတယ္လုိ႔ ေျပာႏုိင္မွာေပါ့ေနာ္။

 

ဆြစ္ဇာလန္ႏုိင္ငံ၊ ဂ်ီနီဗာၿမဳိ႕မွာ က်င္းပတဲ့ ကမာၻ႕က်န္းမာေရးအဖြဲ႕အစည္း (WHO) ႏွစ္ပတ္လည္ညီလာခံကုိ တက္ဖုိ႔သြားတာ ေမေမ့ရဲ႕ ပထမဦးဆံုး ဥေရာပခရီးစဥ္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဇြန္လ ၁၃ ရက္က ကြ်န္မစထြက္ခဲ့တဲ့ ဥေရာပခရီးဟာ ဂ်ီနီဗာၿမိဳ႕မွာ က်င္းပတဲ့ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ အလုပ္သမားအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ညီလာခံသြားတာနဲ႔ စခဲ့ရတာဟာ တစ္နည္းအားျဖင့္ မိသားစုအစဥ္အလာကုိ ထိန္းလုိက္ရသလုိပါပဲ။

 

ဒီတစ္ပတ္ ဒီမွ်သာ…။  ။

ေအာင္ဆန္းစုၾကည္

 

 

ဒီစကား မွ

အေတြးမ်ား

ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ဘာလုိခ်င္မွန္း၊ ဘာကုိႀကိဳက္မွန္း၊ မႀကိဳက္မွန္းေတာင္မသိဘူးတဲ့။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ေျပာတယ္။ သူေျပာမွ စဥ္းစားမိတယ္။ ဟုတ္ေနတာပဲ။ အဲဒီလုိမသိရင္ ဘာျဖစ္မလဲ၊ သိရင္ေရာ။ ကုိယ္လဲ မေတြးတတ္ေတာ့ဘူး။ ေရရွည္အတြက္ တခါမွ မစဥ္းစားၾကည့္မိဘူး။ ကုိယ္အခုလုပ္ေနတာကုိ လုပ္ေနႏုိင္ေသးသေရြ႕လုပ္မယ္။ မတတ္ႏုိင္တဲ့ တေန႔ ထားခဲ့လုိက္မယ္။ အဲ့ဒီလုိပဲ စိတ္ကူးေနမိေသးတယ္။ အခုထိေတာ့။

သူေျပာေတာ့မွ တသီႀကီး ေတြးေနမိတယ္။ ကုိယ္အခုအထိ လုပ္ခဲ့သမွ်အရာတုိင္းဟာ ရက္လြန္ဒိတ္သတ္မွတ္ထားတဲ့ အရာေတြခ်ည္းလုိ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ တခ်ိန္ ကုိယ္ထားခဲ့ႏုိင္တယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ရက္မလြန္ခင္ ကုန္ေအာင္ သံုးလုိက္၊ လုပ္လုိက္နုိင္မယ္။ ခုထိေတာ့ မေနခ်င္ရင္ ထြက္ေျပးလုိ႔ရေသးတဲ့ ေနရာေတြမွာ ကုိယ္ရွိေနေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကာလအပုိင္းအျခားတခုအထိေတာ့ ကုိ္ယ္ဟာ ကုိယ္မဟုတ္ေသးသလုိေတာ့ ခံစားရလိမ့္မယ္။ ဒီလုိေနတာ ၾကာလာရင္ အစတခုခု ေတြ႔တာနဲ႔ ထြက္ေျပးခ်င္ေျပးလုိ႔ရမယ့္ အစလား၊ ထားခဲ့မယ္ဆုိ ထားခဲ့လုိ႔ရမယ့္ အစလား ကုိယ္ေတြးေနမိေတာ့မယ္နဲ႔တူတယ္။ သိပ္စိတ္ခ်လုိ႔ရတာမဟုတ္ဘူး။ တာဝန္ယူလုိစိတ္မရွိတာလည္း ျဖစ္ေနမလားပဲ။ အင္းးး ျပစ္ခ်က္ေတြကလည္း မ်ားလုိက္တာ။

စကားမစပ္ ခုတေလာ ကင္ဆာ ဆုိတဲ့ စကားလံုး ကုိယ့္အနားမွာ တဝဲလည္လည္ျဖစ္ေနတာကုိ မုန္းတယ္။

စိတ္အေျခအေနေတြဟာ လုပ္ငန္း ကြ်မ္းက်င္လာတာနဲ႔အမွ်၊ လုပ္ငန္းခြင္မွာ ေကာင္းတဲ့ ကူညီတတ္တဲ့ သူေတြရွိေနတာနဲ႔အမွ် တက္လုိက္က်လုိက္ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါဟာ ပံုမွန္လား။ ဟုတ္မွာပါ။ မွ်တေတြး၊ ျဖန္႔ထြက္ေတြး၊ ျဖန္႔က်က္ေတြး၊ သူ႔ေနရာဝင္ေတြး၊ ေတြး... ေတြး... ေတြး...။ ဒါေတြနဲ႔ တည့္တည့္တုိးေတာ့ ေတြးရမွာ ပ်င္းတဲ့ကုိယ္နဲ႔ အေတြးေတြနဲ႔ ရန္ျဖစ္သလားလည္း မေမးနဲ႔။ ဒါေပမယ့္ ေတြးတာေကာင္းပါတယ္။ အေတြးေနာက္ အလုပ္ပါ ပါႏုိင္ရင္ အေကာင္းဆံုးေပါ့။ 

အလုပ္ထဲမယ္ ကုိယ္ေခါင္းခနခနေမာ့ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိဘူး၊ အဲ့ဒီလုိေမာ့မိတာ။ မေန႔က ဖဘ ထဲမယ္ ေလ်ာက္ဖတ္ရင္း ေတြ႔တာက စိတ္ဖိဆီးမွဳမ်ားလာရင္ ေခါင္းေမာ့ေပးရတယ္ဆုိပဲ။ အဲ့ဒါဆုိ သက္သာတယ္တဲ့။ ကုိယ့္ခႏၵာခမ်ာ သနားပါတယ္။ ကုိယ္ဂရုမစုိက္ေတာ့ သူ႔ဟာသူ သက္သာရာသက္သာေၾကာင္း ၾကည့္က်က္ေနရွာတယ္။ စိ္တ္မပူပါနဲ႔ဟယ္၊ ငါေရကူးဝတ္စံုဝယ္ၿပီးသြားၿပီ...ေနာ္။

အာလူး ကတ္တလတ္

ညက် ေရးေပးမယ္ေျပာၿပီး ကတိမတည္လုိက္ႏုိင္ဘူး။ ခ်စ္ေပါက္ ခြင့္လႊတ္ပါေလ။

အာလူးအေနေတာ္ ၈လံုး

Gee (မခမ္း) တဇြန္း
ဆား အနည္းငယ္
ၾကက္ဥ ႏွစ္လံုး (အႏွစ္နဲ႔ အကာခြဲထားပါ)
ဆီ

 

အာလူးေတြကုိ ျပဳတ္လုိက္ပါတယ္။

ျပဳတ္ထားတုန္း ခြဲထားတဲ့ ၾကက္ဥအကာကုိ ခေလာက္ထားပါ။

အာလူးက်က္ၿပီဆုိ အခြံႏႊာၿပီး ေျခ ပါ။

ေျချပီးရင္ မခမ္း၊ ဆားနဲ႔ ၾကက္ဥအႏွစ္ကုိထည့္ပါ။ ၿပီးေတာ့ ေရာနယ္လုိက္ပါ။

 

ဆီပူေအာင္တည္ၿပီးလုိ႔ ဆီက်က္ရင္ နယ္ထားတဲ့ အာလူးအေရာကုိ စိတ္ႀကိဳက္ အရြယ္ေတာ္ ေလးေတြလုပ္ၿပီး ခေလာက္ထားတဲ့ ၾကက္ဥအကာထဲ ႏွစ္လုိက္ပါ။

 

ၿပီးရင္ ဒယ္အုိးထဲထည့္ၿပီး ေၾကာ္လုိ႔ရပါၿပီ။ တေယာက္ႏွစ္ခုႏွုန္းဆုိ ငါးေယာက္စားလုိ႔ရပါတယ္။

ဒါက တတ္ႏုိင္သေရြ႕ ခ်ဳံ႕ထားတဲ့ အာလူးကတ္တလတ္ လုပ္နည္းပါ။ အပ်င္းနည္း လို႔ လဲ ေထာပနာ ျပဳၾကပါတယ္။

 

ကုိယ့္ေမေမလုပ္တဲ့ ကတ္တလတ္က အသားပါပါတယ္။ အမဲသားပါ။ ေတာက္ေတာက္စင္းထားတဲ့ အမဲသားကုိ ၾကက္သြန္ျဖဴ နီ ျငဳပ္သီးမွဳန္႔ ဆႏြင္း ဆီ နဲ႔ ဆီသတ္ၿပီး ခြက္ထဲလွယ္ထည့္ပါတယ္။ ၾကက္သြန္ျဖဴ အတုံးလုိက္လွီးထားတာ ကုိ အစိမ္းလုိက္ထည့္ၿပီး ေရာလုိက္ပါတယ္။ အာလူးအေရာကုိ လက္ထဲမွာ ျပားထားၿပီး နည္းနည္းေလး ခြက္ေအာင္လုပ္၊ ၿပီးေတာ့ အသားေရာကုိထည့္ၿပီး ထာပနာလုိက္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ ၾကက္ဥ အကာထဲထည့္ၿပီး ေၾကာ္လုိက္ရင္ အေမလုပ္တဲ့ ကတ္တလတ္ရပါတယ္။ အေမက မခမ္း မထည့္ပါဘူး။ ဒီနည္းက ေရးေတာ့သာ ျမန္တာပါ။ လုပ္ရတာ သိပ္လက္ဝင္ပါတယ္။  အသား ထာပနာထားေတာ့ ကတ္တလတ္ အလံုးႀကီးက ႀကီးသြားေရာ။ အဲ့ဒီေတာ့ ေၾကာ္ရတာ ၾကာပါတယ္။ ထာပနာထားတာ ပြင့္ဖုိ႔လည္း လြယ္ေတာ့ သိပ္ရွုပ္တယ္။ တကယ္ေတာ့ အေမ့ဒီဟင္းခ်က္ရင္ ကုိယ္က အလယ္သားေတြ အကုန္ဖယ္ၿပီး အာလူးပဲစားတာ။

 

အဲဒီေတာ့ ကုိယ္လုပ္တဲ့ကတ္တလတ္က ကုိယ္ႀကိဳက္တဲ့ အာလူးပဲပါေတာ့တာေပါ့။ မခမ္းကလည္း ကုိယ့္ဟာကုိယ္ ႀကိဳက္လုိ႔ထည့္တာ။ ၾကက္ဥ အကာနဲ႔ အျပင္က မံတာက အာလူးအစေလးေတြ ဖြာမထြက္ဘဲ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးလည္းျဖစ္ ေၾကာ္တဲ့သူအတြက္လည္း အလုပ္မရွုပ္ေတာ့ေအာင္လုိ႔ပါ။ ေၾကာ္တဲ့အခါလည္း လက္မွာ ကပ္မက်န္ခဲ့ေတာ့ဘူးေပါ့။ ေရာနယ္တဲ့အထဲ အကာထည့္နယ္ရင္ၾကေတာ့ အာလူးက မေစးေတာ့ပဲ ျပားျပားေလးလုပ္လုိ႔မရေတာ့ပါဘူး၊ အလံုးေလးလည္း မရပါဘူး။ ေရာနယ္ရင္ အႏွစ္ပဲ ထည့္ရမွာပါ။ ေရႊဝါေရာင္သန္းလာရင္ေတာ့ ဆယ္လုိ႔ရပါၿပီ။

 

အာလူးေျခတာမွာ တခ်ဳိ႕က ေထာင္းပါတယ္။ ကုိယ္လဲ အစက ေထာင္းပါတယ္။ တေန႔ အေဒၚတေယာက္အိမ္လာတုန္း အိမ္မွာ ကတ္တလတ္လုပ္စားတာနဲ႔ႀကံဳေတာ့ သူသင္ေပးသြားတဲ့နည္းနဲ႔လုပ္တာ အင္မတန္လူသက္သာသြားပါတယ္။ အာလူးေထာင္းရင္ အားသိပ္စုိက္ရတယ္။ အေဒၚကေတာ့ အာလူးေလး ဘယ္လက္ေပၚတင္ၿပီး ခရင္းပက္လက္နဲ႔ အာလူးကုိ ဘယ္ညာျခစ္လုိက္ေတာ့ ေထာင္းစရာမလုိေတာ့ပဲ ေၾကမြေနတဲ့အာလူးေတြရလာပါတယ္။ ေအာက္က လင့္ကေတာ့ လက္ေပၚတင္ေျခတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခက္ရင္းနဲ႔ေတာ့ ေျချပထားတာပါ။

 

 

ကုိယ္လုပ္တဲ့ ကတ္တလတ္က မခမ္းမ်ားသြားလုိ႔ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ့ၿပဲသြားပါတယ္။ ေၾကာ္မရေအာင္ မျဖစ္သြားတာ ေတာ္ေသးတယ္။ စားေတာ့လည္း အီစိမ့္အစ္သြားေရာ။ ထမင္းနဲ႔စားဖုိ႔ဆုိ မခမ္း မထည့္တာ ေကာင္းပါလိမ့္မယ္။ အနံ႕ႀကိဳက္ရင္ေတာ့ ပါေလကာေလး ထည့္တာပဲ ေကာင္းပါလိမ့္မယ္။

 

ကုိယ္က ေဂ်းမ်ားတယ္။ မခမ္းဆုိ ကုိယ့္ၿမိဳ႕က မခမ္းမွ မခမ္းထင္တာ။ ရန္ကုန္မွာ ေနတုန္းက ရန္ကုန္ကေရာင္းတဲ့ မခမ္း ဘယ္ေတာ့မွ မဝယ္ဘူး။ မယံုတာလဲပါတာေပါ့ေလ။ ၿမိဳ႕လူႀကံဳရွိမွ မွာတာ။ ဒီေရာက္လာေတာ့လည္း အာလူးသာ ဝယ္ထားတာ လုပ္မစားျဖစ္ေသးဘူး။ တေန႔ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က လစ္တဲလ္အင္းဒိယ သြားမယ္ လုိက္မလားဆုိလုိ႔ လုိက္ျဖစ္သြားရင္ မခမ္း ေတြ႔တာနဲ႔ အိမ္ေခၚလာလုိက္တာ။ တနဂၤေႏြမွာ ဘုရားေက်ာင္းတက္ရင္း အမ်ဳိးေတြအကုန္ဆံုမွာဆုိေတာ့ သူတုိ႔ပါစားရေအာင္ လုပ္ျဖစ္သြားတယ္။
 

ေခၚေနၾကက အာလူးကတ္တလိပ္ဆုိေတာ့ ဖဘမွာ ဒါတ္ပံုတင္ေတာ့ ဒါဘာလဲလုိ႔ လာေမးတဲ့ မေလးသူငယ္ခ်င္းကုိ ရွင္းျပဖုိ႔ရာ ဂူဂဲတာ ဘယ္လုိမွ ဂဲ မရဘူး။ ဘယ္ရပါ့မလဲ potato catlate ေတြေရာ catalate ေတြေရာ နဲ႔သြားရွာတာကုိး။ ေနာက္မွ ဂူဂဲလည္း သနားလာလုိ႔နဲ႕တူတယ္  potato cutlet  လုိ႔အႀကံေပးရွာတယ္။ အဲ့ဒီအတိုင္းလုိက္ရွာေတာ့ မွ အဆင္ေျပသြားတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ မွတ္မိေနေအာင္ ကတ္တလတ္လုပ္ထားတာ။

 

 

ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ဖာသာကုိယ္ ဖတ္တာေတာင္ ကန္႔လန္႔ႀကီး။

 

 

ေတာ္ရာ

ငါလုိအုိင္းစတုိင္းကုိ ယူလ္ဘရုိင္းနား နီးနီး လုပ္ႏုိင္တဲ့ေရေတြရွိတဲ့ ကြ်န္းကေလးေပၚမွာ မေနခ်င္ဘူးကြယ္။

မ်က္ရႈ

မေန႔က အိမ္နဲ႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္တယ္။ viber ေက်းဇူးက ႀကီးလွပါတယ္။ အခုဆုိ ပုိက္ဆံလည္း မကုန္၊ အရင္လုိ ႏွစ္ပတ္တခါေလာက္မဟုတ္ဘဲ ေန႔တုိင္းနီးပါးလည္း ေျပာလုိ႔ရၿပီ။ ၾကားလား၊ ၾကားတယ္ နဲ႕ မၾကားရဘူး တုိ႔ကေတာ့ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္ေတြေပါ့။ အိမ္က သခင္မက စိတ္လုိလက္ရရွိရင္ စကားလာေျပာတယ္။ သူမေျပာခ်င္ေတာ့ဘူးဆုိ "ဟင္... ဘာမွ မၾကားရဘူး" ဆုိၿပီး သူ႕အေမ ကုိယ့္ညီမကုိ ဖုန္းျပန္ေပးလုိက္တတ္တယ္။ တခါတေလမ်ား ကုိယ္က ေျပာခ်င္လြန္းရင္ ဘာမွာမလဲ၊ မုန္႔လား အင္းက်ီလားလုိ႔ေမးခုိင္းတယ္ဆုိမွ ဖုန္းလာကုိင္တယ္။ "ဂါဝန္ေလးေလ… ေခ်ာကလက္ေလ" နဲ႔ ဒါေလးေတာင္ မသိဘူးလားဆုိတဲ့ပံုနဲ႔ ဖုန္းလာေျဖေတာ္မူတယ္။ မေန႔ကေတာ့ ထူးထူးျခားျခား သီခ်င္းေတြ ဆုိျပေနတယ္။ ဘာေကာင္မေလးမွန္းကုိ မသိဘူး။ ညီမကလည္း အခု အတင္းတုပ္စရာ ေနာက္တေယာက္အေၾကာင္း ထပ္ရသြားတယ္။ ကုိယ္နဲ႔ညီမက အေမ့အတင္းတုတ္ေနၾက။

 

ကုိယ့္အေမက သူ႔ေျမးနဲ႔ တည့္လုိက္ မတည့္လုိက္ပါပဲ။ မတည့္တဲ့အခ်ိန္ေတြကေတာ့ သူ႔ေျမးမုန္႔စားခ်ိန္နဲ႔ ကုိယ့္ညီမ အိပ္ၿပီး တီဗီၾကည့္တဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ တေန႔ သမီးေလးက သူ႔အေဖနဲ႔အျပင္ကျပန္လာလုိ႔ မုန္႔ပါလာတယ္။ အိမ္ထဲလည္းဝင္လာတဲ့အခ်ိန္ ကုိယ့္အေမက ဧည့္ခန္းထဲမွာ ထုိင္ေနတာလည္းေတြ႕ေရာ မုန္႕ထုပ္ကုိ သူ႕ကုိယ္ေနာက္ကုိ ဖြက္လုိက္တယ္။ ညီမေလးက အိမ္အေပၚထပ္မွာဆုိေတာ့ ေလွခါးရင္းသြားၿပီး "ေမေမေရ… ေမေမေရ" နဲ႔ ေအာ္ေခၚေတာ့တာပဲ။ ကုိယ့္အေမဆုိ ေဆြ႕ေဆြ႕ကုိ ခုန္ေနေရာ။ ကုိယ္တုိ႔တီဗီၾကည့္ရင္ တခါတေလ ဆက္တီေပၚမွာ လွဲၿပီး ၾကည့္တတ္ၾကတယ္။ ခါးေနာက္ခုတဲ့ကူရွင္ေလး ဒါမွမဟုတ္ အရုပ္ေတြကုိ ေခါင္းအုန္းရင္းေပါ့။ အဲ့ဒါ တေန႔ ကုိယ့္ေမေမက ကူရွင္ေခါင္းအုန္းရင္း အိပ္ေပ်ာ္ေနေရာ။ သမီးနဲ႔ သူ႔အေမ၊ ကုိယ့္ညီမက သမီး အႀကိဳက္ ကာတြန္းကားၾကည့္ေနရင္း ညီမက ပ်င္းလာေတာ့ လွဲအိပ္လုိက္တယ္။ အဲ့ဒီမွာ သမီးေလးက ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႔ ကုိယ့္အေမအိပ္ေနတဲ့ ခံုကုိသြားၿပီး ေခါင္းအုန္းကုိ သြားဆြဲထုတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေမေမေရာ့ ဆုိၿပီး ကုိယ့္ညီမကုိ သြားေပးတယ္။ ကုိယ့္အေမက လန္႔ႏုိးၿပီး ၿပံဳးရမလုိ၊ ဆူရမလုိျဖစ္သြားရေရာ။ အဲ့ဒါမ်ဳိးက သူ႕အေမမွမဟုတ္ဘူး သူ႕အေဖအိပ္ေနလည္းအဲလုိပဲ။ သူ႕အေဖကုိဆုိ ပုိသဲေသး။ အိမ္မွာက အဲ့ဒီလုိကူရွင္ေလးက တခုပဲရွိတာ။ သူ႕အေဖေရာ အေမေရာ အတူတူဆုိ သူ႕အေဖကုိ ဦးစားေပးတယ္။

ဒင္းအေၾကာင္းကေတာ့ ေျပာလုိ႔ကုိ မကုန္ႏုိင္ဘူး။