ခ်စ္လုိ႔

ခရီးထြက္ၿပီးျပန္လာတဲ့သူကုိေတာ့ ခရီးထြက္စဥ္က အေတြ႕အႀကံဳေတြအေၾကာင္း ေျပာေစခ်င္မွာကေတာ့ ခန္႔မွန္းလုိ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပထမဦးဆံုးေတာ့ ခရီးထြက္တယ္ဆုိတာကုိ ဘယ္လုိကြ်န္မနားလည္လဲဆုိတာကုိ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ အရုိးဆံုး၊ အရွင္းဆံုးေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ခရီးသြားတယ္ဆုိတာ မိမိေနရာအရပ္မွ အျခားသုိ႔သြားျခင္းပါပဲ။ ကုိယ့္ေနရာအရပ္ကေန အျခားအရပ္တစ္ခုကုိ သြားတယ္ဆုိတာကေတာ့ အေၾကာင္းရွိတတ္ပါတယ္။ ပညာကိစၥ၊ အလုပ္ကိစၥေတြေၾကာင့္၊ မိသားစုကိစၥ၊ လူမွုေရးကိစၥေတြေၾကာင့္ ဘာသာေရးအရ ဘုရားဖူး၊ အဓိဌာန္ျပဳစသည္တုိ႔ေၾကာင့္၊ ေမြးရာပါေျခဖဝါးက ေဗြရဲ႕လွုံ႕ေဆာ္မွုကုိ မလြန္ဆန္ႏုိင္တာေၾကာင့္ စသျဖင့္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေတြ စဥ္းစားလုိ႔ရပါတယ္။ အေျခခံအားျဖင့္ေတာ့ ကုိယ့္ရဲ႕သာမန္ေနရာကေန အျခားေသာေနရာကုိ အခ်ိန္တိုကာလေလးအတြက္ပဲျဖစ္ေစ၊ ကာလရွည္ၾကာစြာပဲျဖစ္ေစ ေရႊ႕ေျပာင္းသြားတဲ့သေဘာပါပဲ။
 

အဂၤလိပ္အဆုိတစ္ခုအရ “ခရီးသြားျခင္းသည္ စိတ္ကူးဥာဏ္ကုိ က်ယ္ျပန္႔ေစတယ္” တဲ့။ ကြ်န္မက ဒီသေဘာတရားကုိ သိပ္ႀကိဳက္ပါတယ္။ ေနရာေဟာင္းကေန ေနရာသစ္ကုိ သြားခြင့္ရၿပီးမွ အေတြးအေခၚသစ္ေတြ ဘာမွကုိမရခဲ့ဘူးဆုိရင္ သြားရက်ဴိးက ဘာရွိမွာလဲ။ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ပစၥည္းသစ္အမ်ဳိးမ်ဳိးဝယ္ခဲ့၊ ရႏုိင္ခဲ့လုိ႔ ေက်နပ္သူေတြ ရွိၾကမွာပါ။ ဒါကေတာ့ သာမညအက်ဴိးမွ်သာလုိ႔ ကြ်န္မထင္ပါတယ္။ တကယ္တန္ဖုိးရွိတဲ့ ရလဒ္မဟုတ္ပါဘူး။

ကြ်န္မ ပထမဦးဆံုးထြက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ခရီးကုိ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ပါတယ္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ေဖေဖအထက္ျမန္မာျပည္သြားတုန္းက လုိက္ပါသြားခဲ့ရတဲ့ခရီး။ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ မိတၳီလာကန္ေပါင္ေပၚ ရုိက္ထားတဲ့ပံု၊ မႏၱေလးေတာင္ေပၚက ေက်ာက္ေျမြႀကီးေတြနားမွာ ရုိက္ထားတဲ့ပံု၊ ဘြားဘြားေဒၚစုအိမ္မွာ မိသားစုစံုညီရုိက္ထားတဲ့ပံု၊ ေမၿမိဳ႕ (ယခုျပင္ဦးလြင္) မွာ ရုိက္ထားတဲ့ပံု၊ ဓါတ္ပံုေတြေတာ့ ရွိေနပါတယ္။ ခရီးသြားစဥ္က အေတြ႕အႀကံဳေတြကုိေတာ့ လူႀကီးေတြေျပာျပလုိ႔ သိရပါတယ္။ ကားျပတင္းေပါက္ကေန အဆက္မျပတ္ၾကည့္ေနၿပီး၊ ႏြားေတြေတြ႕ရင္

“ႏြားေတြ၊ ႏြားေတြ၊ ႏြားေတြ၊”

ဆုိၿပီး ေရရြတ္လုိက္၊ ျမစ္ေခ်ာင္း-ေရကန္ ေတြ႔ရင္

“ေရေတြ၊ ေရေတြ၊ ေရေတြ”

ဆုိၿပီး ေရရြတ္လုိက္နဲ႔ ခရီးသြားရွုခင္းအေပၚ သံုးသပ္ခ်က္ခ်ရတာ၊ ကြ်န္မေရာ၊ ၾကားရသူပါ အေမာပါပဲတဲ့၊ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမက ေရွ႕ကားမွာ အစ္ကုိႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ကြ်န္မက ကြ်န္မတုိ႔အေဒၚနဲ႔ ေနာက္ကားမွာ၊ ခရီးလမ္းမွာ ကားရပ္ၿပီးနားတဲ့အခါမွပဲ ဆံုၾကရပါေတာ့တယ္။ ကားရပ္တာနဲ႔ (လူႀကီးေတြအေျပာပါ၊ ကြ်န္မကုိယ္တုိင္ မမွတ္မိပါဘူး။) ႏွစ္ႏွစ္မျပည့္ေသးတဲ့ ကြ်န္မက ေဖေဖ့ဆီ တန္းေျပးၿပီး

“ေဖေဖ… ေဖေဖ၊ ကေလးေလးက ခီ်ပါတဲ့၊ ခ်ီပါတဲ့”

လုိ႔ေျပာပါသတဲ့၊ ေဖေဖကလည္း အင္မတန္ဥာဏ္ေကာင္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟုတ္လား၊ ဘယ္လုိတံု႕ျပန္ရမလဲ သိတာေပါ့။

“ဘယ္ကေလးေလးကလဲ သမီးရဲ႕”

လုိ႔ျပန္ေမးတယ္။ ဒီေတာ့ ကြ်န္မဆုိတဲ့ ကေလးလည္က ရင္ဘတ္ကုိ လက္ကေလးနဲ႔ျပၿပီး

“ဒီကေလးေလးက”

လုိ႔ ျပန္ေျပာေတာ့ ေဖေဖက သေဘာက်လုိ႔ မဆံုးေပါ့။ ခရီးသြားတယ္ဆုိတာနဲ႕ စိတ္ကူးဥာဏ္ေတြ က်ယ္ျပန္႔လာၿပီး ေဖေဖက်ေအာင္ ခြ်ဲနည္းတစ္မ်ဳိးတတ္လာတာေလ။ ခရီးသြားရက်ဳိး မနပ္ေပဘူးလား။

 

ေဖေဖ မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပုိင္းမွာ ေမေမခရီးထြက္တာေတြကုိေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသတိရပါတယ္။ အိႏၵိယကုိသြားတာက ပထမဦးဆံုးပါပဲ။ ေလယာဥ္ပ်ံကြင္းကုိ လုိက္ပုိ႔ၾကတယ္။ ေမေမက မသြားခင္ ကြ်န္မကုိခ်ီထားတုန္း (ဓါတ္ပံုထဲမွာ ကတံုးေလးနဲ႔ဆုိေတာ့ ကြ်န္မ သံုးႏွစ္ေလာက္ရွိပါလိမ့္မယ္။) ေလယာဥ္ကြင္းက အမ်ဳိးသားတစ္ေယာက္က ေၾကြပန္းအုိးႀကီးကုိင္လာၿပီး ေမေမ့ကုိ ေရနဲ႔ေလာင္းမယ္လုိ႔ ကြ်န္မကုိ စပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက စိတ္ထဲမွာ ဝမ္းနည္းခဲ့တာကုိ အခုထိ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနတယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိပါဘူး။ ေမေမေရစိုသြားမွာကို တကယ့္ေၾကကြဲဖြယ္ရာျဖစ္ရပ္ႀကီးလုိ႔ စိတ္ထဲမွာထင္မိတယ္။ ဒါနဲ႔ငုိပါေလေရာ။ ေမေမခ်ီထားရင္း ပါးစပ္ၿပဲႀကီးနဲ႔ ငိုေနတဲ့ ကြ်န္မနဲ႔ ပန္းအုိးႀကီးနဲ႔ ေမေမ့ကုိေလာင္းမလုိ႔လုပ္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသားကုိရုိက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြ ခုထိရွိပါေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဓါတ္ပံုရုိက္ေနတာကုိ လံုးဝသတိမျပဳမိဘူး။ ေမေမေရစုိမွာကုိ ေသာကျဖစ္ေနတာ၊ အုိးကုိ ေမွာက္လုိက္ေတာ့ ေရမထြက္လာဘဲ သဲကေလး အနည္းငယ္က်လာေတာကုိေတာ့ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ႕ အဦးဆံုးမွတ္မိတဲ့ျဖစ္စဥ္တခုပါပဲ။ ခရီးသြားျခင္းနဲ႔ ဆက္စပ္ေနေတာ့ ကြ်န္မမွာ ခရီးသြားျခင္းကိစၥေတြနဲ႔ မ်ားမ်ားပတ္သက္ရမဲ့ ဇာတာပါတယ္လုိ႔ ေျပာႏုိင္မွာေပါ့ေနာ္။

 

ဆြစ္ဇာလန္ႏုိင္ငံ၊ ဂ်ီနီဗာၿမဳိ႕မွာ က်င္းပတဲ့ ကမာၻ႕က်န္းမာေရးအဖြဲ႕အစည္း (WHO) ႏွစ္ပတ္လည္ညီလာခံကုိ တက္ဖုိ႔သြားတာ ေမေမ့ရဲ႕ ပထမဦးဆံုး ဥေရာပခရီးစဥ္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဇြန္လ ၁၃ ရက္က ကြ်န္မစထြက္ခဲ့တဲ့ ဥေရာပခရီးဟာ ဂ်ီနီဗာၿမိဳ႕မွာ က်င္းပတဲ့ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ အလုပ္သမားအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ညီလာခံသြားတာနဲ႔ စခဲ့ရတာဟာ တစ္နည္းအားျဖင့္ မိသားစုအစဥ္အလာကုိ ထိန္းလုိက္ရသလုိပါပဲ။

 

ဒီတစ္ပတ္ ဒီမွ်သာ…။  ။

ေအာင္ဆန္းစုၾကည္

 

 

ဒီစကား မွ

ခ်စ္သူအေတြး

ကုိယ္ငယ္ငယ္တုန္းက တေန႔မွာ အမစာအုပ္ထဲကေန စာရြက္ေခါက္ေလးတခု ထြက္က်လာလုိ႔ ေကာက္ယူၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကဗ်ာေလးေရးထားတာ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ အမကုိ ဖတ္ၾကည့္ရမလားဆုိေတာ့ ဖတ္ခြင့္ေပးတယ္။သူလည္း ႀကိဳက္လုိ႔ သူမ်ားဆီက ကူးထားတာတဲ့။

ကုိယ္လည္း ဖတ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ လေတြေရာ၊ ၾကယ္ေတြေရာ၊ ပန္းေတြေရာ၊ ေရေတြေရာနဲ႔ ဘယ္လုိေလးမွန္းမသိဘူး။ ကဗ်ာေလးက အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းေနတယ္။ ေနာက္ၿပီး စာတပုိဒ္ဆံုးတုိင္း  "ေနာ့"  "ေနာ့" ဆုိတာေလးကလည္း ဘယ္လုိေလးမွန္းမသိဘူးေပါ့။ အဲလုိနဲ႔ ေတာင္းကူးထားလုိက္တာေပါ့။  တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒီကဗ်ာကုိ အမဆီကေန ကူးခြင့္ေတာင္းတုန္းက အမွန္ေျပာရရင္ ဘာဆုိလုိမွန္း နားမလည္ဘူး။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီအမက လက္ေရးသိပ္လွတယ္။ ကဗ်ာေလးရယ္ သူ႔လက္ေရးရယ္က သိပ္လုိက္လြန္းေတာ့ ဖတ္ရံုတင္မက ၾကည့္ရတာလဲ မ်က္စိပသာဒရွိတယ္လုိ႔ အဲ့ဒီတုန္းကအေတြးနဲ႔ ခံစားမိတယ္။ ကူးထားတာေတာင္ အမေရးထားတဲ့ ပံုစံအတုိင္း လုိက္ကူးထားတာ။ သူ႔လုိမ်ား လွမလားလုိ႔။ ဒါေပမယ့္ အခုျပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ တမ်ဳိးပဲ။ အရင္ကႀကိဳက္ခဲ့သေလာက္ မႀကိဳက္ေတာ့သလုိပဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒီဘေလာ့ေပၚမွာ အမွတ္တရေလးအေနနဲ႔ေတာ့ တင္ထားခ်င္မိတယ္။ ေခါင္းစဥ္ေလးက ခ်စ္သူအေတြး တဲ့။

*     ' လမင္းက အရွင္

        ၾကယ္စင္က ကုိယ္ ဆုိပါေတာ့

        ေျမကမာၻ ပတ္ခ်ာဝုိက္လုိ႔

        လုိက္ပါ့မယ္ ေနာ့'

*     'ႏွင္းဆီက ကလ်ာ

       ဆူးညွာက ကုိယ္ ဆုိပါေတာ့

       ေရႊလိပ္ျပာ ေတာင္ပံကားကုိ

       တားပါ့မယ့္ ေနာ့'

*     'ေဗဒါက သခင္

        ေရျပင္က ကုိယ္ ဆုိပါေတာ့

        ေသာင္မတင္ လုိရာၾကြေအာင္

        ေဆာင္ပါ့မယ္ ေနာ့'

*     'သုိ႔ေပမယ့္

        ေၾကြပြင့္က ခ်စ္ႏွမ

        အပင္က ကုိယ္ သာလွ်င္

        ျဖစ္ခ်င္ဘူး ကုိယ္ေတြး'

*     'ေၾကြပြင့္ငယ္ ခ်ာခ်ာဝဲ

        ေလထဲမွာ ပ်ံ ပ်ံ ကာ

        သင္လြင့္ရာ ကုိယ္မၾကြႏုိင္ဘု

       အထီးက်န္ မ်က္ရည္စငယ္နဲ႔

        လြမ္းရမယ္ေလး'...။

အားငယ္ေမြ

အစကေတာ့

တလက္ေသာ ေစာင္း

တခုေသာ စည္းနဲ႔

တပုဒ္ေသာ ေတး ရယ္ပါ...။

ေနာင္က်ေတာ့

ယမကာရည္က တလံုး ႏွစ္လံုး

ကညာေမက တရံုးရံုး

သျပာေငြက ဝင္ေလမဆံုး...။

ေဟာ... ေက်ာ္ၾကားမွဳအလင္း

ညင္းညင္းေသြေပ်ာက္

ဘဝေလွေမွာက္ေတာ့

ေရွ႕ ေနာက္ ေျမာက္ ေတာင္

ေမွ်ာ္ေယာင္ေခၚမိ

အပါးမွာေလ ဘယ္သူမွမရွိ...။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ေလ

အမ်ားဖယ္ေသြ သြားပါေစ

အပါးမွာေန အားငယ္ေမြ

က်န္ရစ္ေလတာက

တလက္ေသာ ေစာင္း

တခုေသာ စည္းနဲ႔

တပုဒ္ေသာ ေတး ရယ္ပါ...။

ျမင့္မုိရ္ေဆြ

အလင္း ပန္းခ်ီကား

အိမ္ေျမွာင္ဗုိက္ကား
ပုိးေကာင္စား၍
ကားရားေျခလက္၊ တြားသြားလ်က္။

ေျမြတေကာင္သည္
အိမ္ေျမွာင္ကုိဖမ္း၊ အၿမီးယမ္းလ်က္
အငမ္းမရ မ်ဳိေလၿပီ။

ႏုိင္ရာဖမ္းစား၊ ညပံုကားကုိ
ဖန္သားမီးလံုး၊ တစ္ညဆံုးထိ
ႏွလံုးမသာ ရွဳၾကည့္ရာမွ
နီလာမုိးေသာက္ 
အေမွာင္ေပ်ာက္ၿပီ။


မုိးေအာက္ေျမသား
အလင္းကားလည္း
လွဳပ္ရွားေပၚလာ၊ ဆူညံစြာတည့္
ႏုိင္ရာစားၾကေလဦးမည္ ။     ။




ၾကည္ေအာင္

ဆရာ နာတာရွည္

နာသံုးနာႏွင့္

ဆရာဘဝေရာက္ခဲ့တယ္။

အနာစံုလုိ႔

ဆရာတဂုဏ္ရခဲ့တယ္။

အနာတက္လုိ႔ 

ဆရာသက္ရင့္ခဲ့ၿပီ။

 အနာႀကီးလုိ႔

ဆရာႀကီးလည္းျဖစ္ခဲ့ၿပီ။

ေက်ာင္းမွာဆရာ၊ အိမ္မွာေစ်းေရာင္း

ဆီးေပါင္းကြာစိ၊ ႀကံမိႀကံရာ

ကြမ္းဖုိးဖာဖာ၊ ေစ်းဖုိးကာကာ

လကုန္ဖုိ႔ရာ ၾကာလုိက္တာ။

ေသရြာပါအေၾကြးတထုပ္ႏွင့္

ေစတနာဆရာေလးကြ်ႏု္ပ္

ေျဖစရာ ကဗ်ာေတးတပုဒ္ကေတာ့

ႏွဳတ္တလွည့္

တုတ္တလွည့္

မွဳတ္ခဲ့၊ မန္းခဲ့သမွ်

မႏြမ္းမယ့္၊ လန္းခဲ့တဲ့

ဟုတ္ကဲ့...

က်ဳပ္တပည့္ ပန္းကေလးမ်ား ။    ။

စလင္းခင္ေမာင္ရည္

ကြ်န္းကေလး သင္

ေရပတ္လည္ဝန္း

ကုန္းေျမစြန္းကုိ

ကြ်န္း ဟုေခၚတြင္

မ်က္စိတဆံုး ၊ မုိးကုပ္ခံုးတုိင္

ေရလံုးက်ယ္ျပန္႔ ၊ ေဗြပင္လယ္တြင္

ေလးနယ္ပတ္ဝုိင္း ၊ ဝိသမလွဳိင္းတုိ႔

ေလးနယ္ပတ္ဝုိင္း ၊ ဆႏၷလွဳိင္းတုိ႔

ေလးနယ္ပတ္ဝိုင္း ၊ ပေယာဂလွဳိင္းတုိ႔

မုန္တုိင္းလွံဳ႕ႏွဳိး ၊ မုိးသုိ႔ခုန္ပ်ံ

လုပ္ႀကံတုိက္စား ၊ မရပ္နားလည္း

ျခားနားခုိင္ခံ့ ၊ အသင္ႀက့ံခဲ့

အံ့ေလာက္ပါ၏ ကြ်န္းကေလး..... သင္ ။     ။

ညြန္႔ေဝ (ကသာ)

၁၇ ၁၀ ၀၁ 

၂၇. ၁၂. ၁၁   ကဗ်ာေတြကုိႏွစ္သက္ရင္သာ ကူးထားမိေပမယ့္ ေရးသူေတြကုိေတာ့ဘယ္တုန္းကမွ မွတ္မွတ္ရရ မရွိတတ္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ညြန္႔ေဝ (ကသာ) ဆုိတဲ့ နာမည္ကုိ ဒီေန႔ေတြ႔မိေတာ့ ဘယ္မွာျမင္ဖူးပါလိမ့္စဥ္းစားရင္းမွ ဒီကဗ်ာပုိင္ရွင္မွန္းသတိရလုိက္မိတယ္။ ဒီႏွစ္ ခရစ္စမတ္ေန႔မွာ ဘဝကူးေျပာင္းသြားတဲ့ဆရာ ေကာင္းရာသုဂတိ လားပါေစ။ 

အမည္မသိ

ကုိယ္တုိ႔ တကၠသုိလ္ စတက္တဲ့ႏွစ္မွ ကုိယ္တုိ႔ၿမိဳ႕မွာ တကၠသုိလ္ စဖြင့္တာ။ မဟုတ္ရင္ ၿမိဳ႕ကလူေတြ ပဲခူးမွာ သြားတက္ရတယ္။ ကုိယ္က ေက်ာင္းနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေရစက္ပါသလဲဆုိ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြေတာင္ ေဆာက္လုိ႔မွမၿပီးေသးဘူး Human Resource Development အေနနဲ႔ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းဖြင့္ရမယ္ဆုိေတာ့ အဲ့သင္တန္းကုိအားေနတာနဲ႔ တက္ျဖစ္တယ္။ အဲ့ဒီသင္တန္းက ဒစ္ပလုိမာေပးမယ္ဆုိပီး အဂၤလိပ္စာဌာနေတြ မဖြင့္မေနရဖြင့္ရတဲ့သင္တန္းေပါ့။ 
ေက်ာင္းက သံုးထပ္ေဆာင္ သံုးေဆာင္ေဆာက္တယ္။ ဟုိး... ၿမိဳ႕ျပင္ လယ္ကြင္း ထန္းေတာေဘးမွာ ေက်ာင္းလုပ္ထားတာေပါ့။ တကၠသုိလ္ကားေတြၾကည့္ထားတာ အလကားမွမဟုတ္တာေလ။ အလယ္ေဆာင္မွာ သင္ရတာဆုိေတာ့ အတန္းအားရင္ ေအာက္ေျပးဆင္းလုိက္ RC ထဲ သြားတာလုိ႔ေအာ္လုိက္... အေပၚျပန္တက္လုိက္ မိန္းထဲေရာက္ပီလုပ္လုိက္... ေအာက္ဆံုးထပ္ထိဆင္းလုိက္ လုိက္ဘရီ ေရာက္ပီလုပ္လုိက္နဲ႔ သင္တန္းသား ၂၀ ေလာက္က လြဲၿပီး တကၠသုိလ္တခုလံုးဘယ္သူမွမရွိဘူး။ ဘယ္ရွိမလဲ ေက်ာင္းက ၿပီးလဲမၿပီးေသး၊ ဘယ္ဌာနကမွလည္း မေရာက္ေသးဘူးေလ။ အဂၤလိပ္စာဌာနကေတာင္ ဒီသင္တန္းသင္မယ့္ ဆရာေတြပဲေရာက္ေသးတာ။ အဲ့ဒီတုန္းက သံုးထပ္ကုိ တက္လုိက္ ဆင္းလုိက္တာမ်ား ဆူပါမင္း ထုိင္ငုိင္သြားမယ္။ ဝီကုိေခၚလုိ႔။ အပင္ေတြဆုိတာလဲ ေျခဖမုိးလံုတဲ့အပင္ေတာင္မရွိဘူး။ မုိးတြင္းသာဆုိ မုိးၾကိဳးလြဲၾကမွာမဟုတ္။
 အဲ့လုိေက်ာင္းမွာ တက္ျဖစ္ရင္းနဲ႔ တရက္...  ဆရာမလာေသးေတာ့ အလယ္ေဆာင္ အေပၚဆံုးထပ္ကုိတက္ၿပီး ဝရံတာမွာ ထြက္ရပ္ေနရင္း တုိင္ကုိမွီမယ္အလုပ္မွာ အရမ္းလွတဲ့လက္ေရးေလးသြားေတြ႕တယ္။ ဘယ္မွာရွိမတုန္းေလ။ ဒုိ႔ေရႊျပည္သား လူေတာ္မ်ားေလးေတြပဲဟာ... တုိင္မွာေရးထားတာေပါ့။ မလုပ္သင့္ဘူးပဲလုိ႔ ေခါင္းတခါခါနဲ႔ ဖတ္ေနလုိက္တာ ႀကိဳက္သြားၿပီး အခန္းထဲျပန္ စာအုပ္ယူၿပီး ကူးထားလုိက္တယ္။ ဒင္းက နာမည္ေတာ့ မေရးထားဘူးရယ္။ ပင္ကုိယ္ေရးလား ကူးစာ လားေတာ့ မသိဘူးေပါ့ေလ။




*လွ်ဳိ႕ဝွက္အခ်စ္


လိပ္ျပာငယ္ထံ
မသိုဝွက္တတ္တဲ့ ရနံ႔တခုရဲ႕ပလြႊားမွဳေၾကာင့္
ေလညွင္းကတဆင့္ ေပါက္ၾကားသြားခဲ့ေပါ့
သိပ္လွတဲ့ပန္းတပြင့္ရွိမွန္း...


သူစိမ္းတေယာက္ထံ
မၿမိဳသိပ္တတ္တဲ့ သက္ျပင္းတခုေၾကာင့္
အသံလွဳိင္းကတဆင့္ ေပါက္ၾကားသြားခဲ့ေပါ့
လွ်ဳိ႕ဝွက္တဲ့ေသာကတခုရွိမွန္း...


ဘာကုိမွ စိတ္မခ်ရေတာ့
မ်က္ဝန္းတခုကုိ 
ကဗ်ာကယာမွိတ္လုိက္ရရဲ႕
သူ႔ထံအမွတ္မထင္ေပါက္ၾကားသြားေလမလား
တသက္တာလံုၿခံဳသိမ္းဆည္းထားသင့္တဲ့အခ်စ္ 
သက္ဆုိင္သူႏွစ္ဦး မနာက်င္မီ...။


အမည္မသိ
ေညာင္ကုိင္းတကၠသုိလ္
အလယ္ေဆာင္ အေပၚဆံုးထပ္မွ
၁၉ ၀၄ ၀၂ 


ဆုိပဲ... မွတ္ထားပံုက။ ေညာင္ကုိင္းတကၠသုိလ္ဆုိလုိ႔ တခါ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ေဟာက္တာ ခံလုိက္ရတယ္။ ေတာ္ေသးတာ ဖုန္းနဲ႔မုိလုိ႔။ ဘာစံုစမ္းမလုိ႔လဲမမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ပါခ်ဳပ္ရံုးကုိ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေညာင္ကုိင္းတကၠသုိလ္ကပါလားရွင္ သြားလုပ္တာ ဘာေညာင္ကုိင္းလည္း ေတာင္ငူတကၠသုိလ္ ဆုိပီး ေအာ္ထည့္လုိက္တာ အက်ယ္ႀကီးပဲ။ တကယ္ေတာ့ မဗ်ဳိင္းေတြပါ။ ေညာင္ကုိင္းရြာက လယ္ေတာေတြထဲမွာလည္း ေဆာက္ထားေသးတယ္ အဲ့လုိေခၚေတာ့ မေခၚရဘူးတဲ့။ ႏုိ႔... သိမွသိပဲေလ။

လက္ေရြးစင္ ၂

တလက္ေရြးထဲ လက္ေရြးစင္ေနတာ အိမ္မွာ ေကာ္ဖီမွဳန္႔ကုန္သြားလုိ႔လဲ ပါ ပါတယ္။ မွတ္စုထဲကူးထားတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြကုိ မွ်ခ်င္တာလဲပါ ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကဗ်ာေတြက ဘယ္သူေရးမွန္းမသိပဲ အမေတြ သိမ္းထားတာေတြ႕ရင္းဖတ္လုိ႔ ႀကိဳက္ရင္ ကူးထားလုိက္တယ္။ တခါ တခါ မဂၢဇင္းထဲမွာ ေတြ႕ရင္ ကူးထားလုိက္ျပန္ေရာ။ အဲဒီလုိကူးထားတာေတြမွာ စ ကူးခါစက ဘယ္ကယူတယ္ဆုိတာ မွတ္ရေကာင္းမွန္းမသိဘဲ စာသားခ်ည့္ ယူထားမိတယ္။ ေနာက္ ကုိယ္ျပန္ဖတ္ေတာ့ ဘယ္မွာ ပါတာပါလိမ့္လုိ႔ ျပန္စဥ္းစားမိရင္း ဘယ္သူေရးတယ္၊ ဘယ္ထဲမွာပါတာ ဆုိတာကုိ မွတ္ျဖစ္ေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ ေရးသူပဲ မွတ္ျဖစ္ၿပီး ဘယ္ထဲမွာပါတာကုိ မမွတ္ျဖစ္တဲ့ကဗ်ာက မ်ားေနေသးတယ္။ 

*အခ်ဳိးညီ ျဖစ္စဥ္မ်ား

ခ်ိန္ေတာ့ အတည့္သား
ျမားမေျဖာင့္စင္း
ပစ္ကြင္းလြဲေခ်ာ္...။


သြက္သြက္ေတာ့လွမ္းသား
လမ္းေကာက္လိမ္ေကြး
ခရီးေဝးကြာ...။


ၿပံဳးေတာ့ ၿပံဳးရွာသား
စိတ္ထားေကာက္က်စ္
ႏွလံုးညစ္ေတာ့
ခ်စ္သူေလ်ာ့လုိ႔
ေအာ့သူကုေဋ...။

တုိးေဝ
---------------

*ထမင္းပြဲ အဘိဓမၼာ

သမာအာဇီဝနဲ႔ 
စားရတဲ့ ဟင္းတခြက္
ကန္စြန္းရြက္ေပမယ့္
ခံတြင္းမပ်က္ပါနဲ႔ေမ ။     ။


မိစာၦဇီဝနဲ႔
စားရမယ့္ၾကက္သားဟင္း
မဆလာနံ႔သင္းေပမယ့္
မရွင္းတဲ့ခံတြင္း
ထမင္းနင္လွသေလ ။     ။


ေမာင္ခင္မွဳိင္း (ေခ်ာက္)


...ကုိယ္ေတာ္ေတာ္ ေတာ္တာပါ။ ဒီကဗ်ာမွာ ေနာက္ဆံုးစာေၾကာင္းက "သေလ" နဲ႔ ဆံုးထားလုိ႔ မလွလုိက္တာဆုိပီး ကုိယ္ကူးထားတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ "ထမင္းနင္လွတယ္ေမ" ဆုိပီး ျပင္ေရးထားလုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပန္ဖတ္တုိင္း "သေလ" ကုိပဲ သြားသြားသတိရေနမိတယ္။...
---------------


၀၆ ၀၈ ၉၉ တဲ့... ကူးထားတဲ့ေန႔

*ႏွစ္ေယာက္တြဲစီးရီး


"နား"
ၾကားသ၍မွတ္တမ္းျပဳ
စုေဆာင္းထားသမွ်...။
ပါးစပ္ကေတာ့
အလကားရတုိင္း ခ်န္မထား
အတင္းေကာင္းပါးေလ၏...။


ေမာင္ႏွင္းပန္ (ေရနံေခ်ာင္း)

အၾကြင္း

ႏုပ်ဳိခ်ိန္မွာ

ငါမွ... အဟုတ္။

ရင့္က်က္ခ်ိန္မွာ

ဘာမွ်မဟုတ္။

ေနဝင္ခ်ိန္မွာ

ျပာစတဆုပ္။

ေမာင္ခင္မွဳိင္း (ေခ်ာက္)

သည္းထိတ္ရင္ဖုိမဂၢဇင္း တြဲ- ၆၊ အမွတ္- ၁။

ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၀၁၀၊ စာမ်က္ႏွာ ၇။

အုိးမဲ့အိမ္မဲ့ေန ့ရက္

ပင့္ကူေလးကေတာ့
အေစးအမ်ွင္
သူ ့ခ်ည္ခင္ေတြနဲ ့
ေႏွာင္ငင္ရက္ခ်ဳပ္
အိမ္လုပ္ၿပီးေနတယ္။

ငွက္ကေလးကလည္း
ျမက္ေျခာက္ထံုးသီ
ေကာက္ရိုးေတြစီထည့္
အိမ္ဖြဲ ့ၿပီးေနတယ္။

ခါခ်ဥ္နဂ်ီ
ျခတုိင္းျပည္မွာလည္း
ကုိယ္စီသက္ဆုိင္
အုိးပုိင္အိမ္ပုိင္ေလးေတြနဲ ့။

လူေတြချမာမွာေတာ့
ျခံေျမေရာင္းတမ္း
ကိန္းဂဏန္းေတြေၾကာင့္
အိမ္ခန္းအငွားေတြအျဖစ္
ၿမိဳ ့ျပရဂံု
အပူဘံုမွာ
သုိက္ၿမံဳမဲ့ေနရွာေလရဲ ့။

ေမာင္နန္းေဝ (ဗန္းေမာ္)

*****

ရန္ကုန္မွာေနတုန္းက တုိက္ခန္းခ တႏွစ္စာခ်ဳပ္ေရးအတြက္ စိတ္ေတြညစ္ၾကရတုိင္း အျမဲျပန္ျပန္ဖတ္ျဖစ္တဲ့ကဗ်ာေလးေပါ့။ ကူးထားတဲ့ေန ့စြဲရယ္၊ မဂၢဇင္းနာမည္ရယ္ မွတ္မထားမိဘူး။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူးေလ။ အတူေနခဲ့တဲ့သူေတြကုိ သတိရလုိ ့။ 

မိဘေတြနဲ႔ ဆယ္တန္းေအာင္ကတည္းကခြဲၿပီး တနယ္တေက်းမွာပဲ အလုပ္လုပ္တဲ့ကုိယ့္အတြက္ေတာ့ အတူေနတဲ့အခန္းေဖာ္ေတြကပဲ ညီအစ္မေတြျဖစ္လာၾကတယ္။ ရန္ကုန္မွာက ငါးေယာက္ေနတဲ့အသုိက္အၿမံဳေလးေပါ့။ ခုေတာ့ သံုးေယာက္ေနတဲ့ အသုိက္အၿမံဳေလးထဲေရာက္ေနျပန္ေရာ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါလဲၾကာၾကာမခံပါဘူး။ ခုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ထဲက်န္ေတာ့တယ္။ အမကေတာ့လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္းေျပးၿပီ း)။ ေရွ့မွာ ဘယ္လုိအသုိက္အၿမံဳေလးေတြနဲ ့ ထပ္ၾကံဳရအုန္းမယ္မသိ။ 

တခါတေလလည္း ဘာေၾကာင့္မ်ားအတည္တက်မေနရပါလိမ့္လုိ့စဥ္းစားမိတယ္။ ခုဆုိ လူမ်ားမ်ားနဲ့ သုိက္သုိက္ဝန္းဝန္းမေနတတ္ေတာ့တာခက္တယ္။ နားညည္းစိတ္ရွုပ္လာေရာ။ ကုိယ့္ရဲ့ရင့္က်က္မွုအတုိင္းအတာက အသက္နဲ့ေျပာင္းျပန္မ်ား အခ်ဳိးက်ေနလားဆုိတာ ျပန္စဥ္းစားရအုန္းမယ္။ အေမေျပာသလုိ တေယာက္ထဲဒီေလာက္ေတာင္ေနခ်င္ေနရင္ လယ္ကြင္းထဲက သစ္ပင္ခြၾကားမွာ သြားထုိင္ေနတဲ့။ ဘာသြားစားရပါ့။ ခက္တယ္။