လက္ေရြးစင္

ေမာင္လွမ်ဳိးကုိ အသဲအသန္ၾကိဳက္ခဲ့တုန္းက ကူးထားခဲ့တဲ့ သူ႔ကဗ်ာေတြထဲကမွ ရွိတဲ့ပံုနဲ႔လုိက္တဲ့ကဗ်ာကုိ ေရးထားတာ။

စာၾကြင္း။     ။ အသီးေရ... အဖက္မလုပ္တာ မဟုတ္ရေပါင္ေအ။ ဒီရက္ေတြမွာ မအားလုိ႔ပါ။ ေနာက္မွ ရွည္ရွည္ေရးမယ္ေနာ္။

ဒုတိယမိခင္

လူမ်ဳိးစံု၊ ဘဝစံု၊ ေဒသစံုနဲ႔ စဥ္ကာပတ္ဝန္း တင့္ရႊန္းတဲ့ မိခင္

ရသေပါင္းစံု၊လမ္းေပါင္းစံုနဲ႔ တံတားတည္ခင္း ျဖတ္ေလ်ာက္ေစရင္းနဲ႔ ပင့္တြန္းတဲ့မိခင္

လူမ်ဳိးစိမ္းက်က္၊ ဓနနည္းမ်ား အမွဳမထား ပညာရင္ႏုိ႔ေသာက္စုိ႔ေစ၍ ဝံ့စြမ္းေစတဲ့မိခင္

ေၾသာ္... မိခင္ေရ... ခြဲရေတာ့မွာပါလား။

ေလာကသစၥာ

ပ်ဳိျမစ္ႏုသစ္ေနေပမယ့္

ယုိယြင္းေပ်ာက္ရွင္းသြားႏုိင္တဲ့

သြင္ျပင္ၾကန္အင္ ရုပ္လက္သြင္ကုိ

ထုဆစ္ပံုသြင္း အေျခတည္ေစရင္းနဲ႔

သခၤါရကုိေမ့ခဲ့တယ္။     ။

All Saints Day ႏွင့္ ကုိယ့္ရဲ႕ သူရဲေကာင္း

ႏုိဝင္ဘာ ၁ ရက္ေန႔ဟာ ခရစ္ယာန္ေတြအတြက္ ေန႔ထူးတရက္ပါပဲ။ အဲဒီေန႔ဟာ ရုိမန္ကက္သလစ္ခ္ ဘာသာဝင္တုိင္းရဲ႕ ပြဲလုိ႔လည္း ေခၚလုိ႔ရတယ္။ ကက္သလစ္ခ္ ေတြ ဟာ ကေလးေမြးဖြားလာလုိ႔ ကေလးေလး  လသားအရြယ္ေလာက္( တခ်ဳိ႔ဆုိ ရက္ပုိင္းေလာက္)  ေရာက္ရင္ ေဆးေၾကာျခင္း မဂၤလာခံယူေစရင္းနဲ႔ သူေလးေမြးတဲ့ ရက္၊ လ အလုိက္ အဲ့ဒီေန႔ရဲ႕ သူေတာ္စင္ တပါးပါးရဲ႕နာမည္ကုိ ေပးၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ရက္ေတြဆုိ သူေတာ္စင္ ႏွစ္ပါး၊ သံုးပါးရဲ႕ ပြဲေန႔ေတြျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ All Saints Day လုိ႔ေခၚတဲ့ ႏုိဝင္ဘာ ၁ ရက္ကေတာ့ သူေတာ္စင္ အားလံုးရဲ႕ ပြဲပါ။ 


သူမ်ားကုိ ဝန္ထုပ္ဝန္ပုိးျဖစ္ေစမွာ အရမ္းေၾကာက္တတ္တဲ့၊ ေဆးလိပ္အရမ္းၾကိဳက္တဲ့၊ ကြမ္းအရမ္းၾကိဳက္တဲ့၊ ဆုိင္ကယ္ ကား မေမာင္းတတ္တဲ့၊ အရက္ေသာက္ရင္ အလာဂ်ီျဖစ္တဲ့၊ မိသားစုဆံုဆံုညီညီမွ ထမင္းစားခ်င္တဲ့၊ ထမင္းေအးေအး ဟင္းေအးေအးလံုးဝမစားတတ္တဲ့၊ ရုိက္ဖုိ႔ထက္ ဆံုးမစကား တနာရီနီးပါး မနားတမ္းေျပာတတ္တဲ့၊ သူမ်ားကုိ စပရုိက္စ္ လုပ္ရတာ အရမ္းၾကိဳက္တဲ့၊ အိမ္မွာေနရင္ ပုဆုိးပဲဝတ္ၿပီး ခရီးသြားရင္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီပဲဝတ္တတ္တဲ့၊ အျပင္ထြက္ရင္ လူကသာ အျပင္ေရာက္တာ အေမႊးနံ႔ေတြက ေနာက္နာရီဝက္ေလာက္ ၾကာမွ အိမ္ကေန ခြာသြားတတ္တဲ့ ကုိယ့္ဒယ္ဒီကုိ ဒီ ႏုိဝင္ဘာ ၁ရက္ေန႔မွာ ေမြးပါတယ္။ မိသားစုနဲ႔ေနခ်ိန္မရွိပဲ သူ႔အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သူ႔ဘဝအစိတ္အပုိင္းအားလံုးနီးပါးကုိ မိသားစုအတြက္ မိသားစုနဲ႔ေဝးရာမွာေနရၿပီး ျဖည့္ဆည္းေပးေနတဲ့ ဒယ္ဒီ့ကုိ ဒယ္ဒီနားပါေတာ့ သမီးကလွည့္ေရာက္ၿပီလုိ႔ေျပာႏုိင္တဲ့ေန႔ ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္လွၿပီ။ 

ဒယ္ဒီ့ဘာသာနာမည္က နတ္ဆုိးေတြနဲ႔ၾကံဳေတြ႕ရင္ ရင္ဆုိင္တုိက္ခုိက္ေပးတဲ့၊ ဘုရားသခင္ရဲ႕ သိၾကားတမာန္ေတာ္အၾကီးအကဲ Saint Michael ကုိ ယူထားတာပါ။ (Archangle: Treading on Satan or a serpent; carrying a banner, sacles, and sword) လုိ႔လည္း ေခၚပါတယ္။ (Guardian of the Catholic Church) လုိ႔လည္း သတ္မွတ္ပါတယ္။ Saint Michael က ဘုရားၿပီးရင္ သူပါပဲ။ သာသနာေတာ္ကုိ ေစာင့္ေရွာက္ရင္း ဘာသာသူမ်ားအေပၚမွာလည္း ကာကြယ္မွဳေတြေပးသလုိ ကုိယ့္ဒယ္ဒီ U Michael ကလည္း အိမ္ရဲ႕ဦးစီး၊ ကာကြယ္ေရးမွဴး ေစာင့္ေရွာက္ေရးမွဴးတာဝန္ကုိ ေက်ေက်ပြန္ပြန္နဲ႔ကို ထမ္းေဆာင္ပါတယ္။ အေဖေက်ပြန္ခဲ့တဲ့ ေက်ပြန္ေနဆဲျဖစ္တဲ့တာဝန္ေတြကုိ ပခံုးေျပာင္းယူရင္း ဒယ္ဒီနဲ႔ မာမီႏွစ္ေယာက္စလံုးကုိ ႏွစ္ရွည္လမ်ား လုပ္ေကြ်းျပဳစုခြင့္ကုိ ရခ်င္ပါတယ္။


HAPPY BIRTHDAY, AND HAPPY FEAST DAY DADDY  !!!


*****

(Saint Michael အေၾကာင္းကုိ ဝီကီကေန ယူပါတယ္။) 
ပထမပံုကုိ ဒီက ယူၿပီး ဒုတိယပံုကုိ ဒီက ယူပါတယ္။

မထိခလုတ္ အလြမ္းမ်ား...

ဘာလုိလုိနဲ႔ ေအာက္တုိဘာ ၃၁ ကုိေရာက္ၿပီ။ ေရေတြႀကီးေနတာ မက်ေသးေပမယ့္ မနက္ မနက္ဆုိ ေဆာင္းသရုပ္က နည္းနည္းေတာ့ ေပၚလာေနေလရဲ႕။

ေဆာင္းဝင္ၿပီဆုိတာနဲ႔ပန္းႏြယ္ေတြ ရစ္ပတ္ေနတဲ့ ၿခံစည္းရုိးေပၚကေန ပြင့္လာတဲ့ ေဂၚသဇင္ပြင့္ေတြကုိ လြမ္းတယ္။ ေျမေပၚမွာေၾကြက်ေနတာ နည္းေနၿပီဆုိ ပင္စည္ေသးေသးေလးကုိ လက္နဲ႔လွဳပ္လုိ႔ ေၾကြလာတာ အားမရလုိ႔ လူႀကီးေတြအလစ္ ေျခေထာက္နဲ႔ဝုိင္းကန္မွ ေၾကြလာတဲ့ ဆိပ္ဖလူးပန္းေလးေတြကုိလည္း လြမ္းတယ္။ ညမွာတုိက္တဲ့ ေလစိမ္းစိမ္း ခဲခဲ၊ မနက္ေစာေစာမွာ  ေနေရာင္ႏုႏုေလးကုိ ျဖတ္တုိက္လာတဲ့ ေအးေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလကေလးကိုလည္း လြမ္းတယ္။ စက္ဘီးစီးခါနီး ေရစက္ေတြသီးေနတဲ့ ထုိင္ခံုကုိ သုတ္ရတုိင္း လက္ေတြေအးသြားရတဲ့ ခံစားခ်က္ကုိလည္း လြမ္းတယ္။ ဘုရားေက်ာင္း ကုန္းေပၚမွာပြင့္ေနတဲ့ တပင္တည္းေသာ ငုခ်ယ္ရီ ပန္းေရာင္ေလးေတြကုိလည္း လြမ္းတယ္။ မနက္စာ သြားဝယ္ရတုိင္း မသဲကြဲတဲ့ ျမဴေတြၾကားထဲ ခ်မ္းတေအးေအးနဲ႔ စက္ဘီးစီးရတာကုိ လြမ္းတယ္။ အေမဝယ္ လာတဲ့ ထန္းျမစ္စည္းႀကီးကုိလည္း လြမ္းတယ္။ 

သူ႔ ေဒၚဆယ္ စားမိလုိ႔ကေတာ့ ဘယ္ေဒၚဆယ္မွ စားလုိ႔မရေတာ့ေလာက္ေအာင္ ေဒၚဆယ္ေမွာ္ ေအာင္ေနလားထင္ရတဲ့ ျပန္ၾကားေရးရံုးေရွ႕က ေဒၚဆယ္ဆုိင္ေလးကုိလြမ္းတယ္။
All Souls Day အတြက္ သင္းခ်ဳိင္းရွင္းၾကရင္း ခံတက္ရြက္ေတြခူးရတာကုိလည္း လြမ္းတယ္။ ေျမပံုေလးေတြ၊ အုတ္ဂူေလးေတြေပၚထြန္းထားတဲ့ ဖေယာင္းတုိင္ေတြက ဖေယာင္းေတြ ခြါၾကရင္း ဖေယာင္းလံုး အၾကီး၊ အေသးၿပိဳင္ၾကတာကုိလည္း လြမ္းတယ္။ မနက္က်ဴရွင္သြားရင္း စြယ္ေတာ္ပင္ေတြနားျဖတ္သြားရင္ ရတတ္တဲ့ စြယ္ေတာ္ပန္းေရာင္ေလးေတြရဲ႕ အနံ႔ကုိလည္း လြမ္းတယ္။ ေႏြဦး ေဆာင္းဦး မုိးဦးေလးေတြဟာ လူကုိဖမ္းစားႏုိင္လြန္းလွတယ္။ လြမ္းစရာ မည္မည္ရရ ခ်ျပလုိ႔မရပဲ လြမ္းေနရတဲ့အျဖစ္ကုိက လြမ္းစရာေလးပါပဲေလ။

အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္။    ။

အႏွစ္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ...

ေမြးခ်င္း ငါးေယာက္မွာ ဒုတိယျဖစ္ေပမယ့္ အမႀကီးအမိအရာဆုိတဲ့ဘြဲ႔ကုိ ရထားတယ္။ မိသားစုအေရးနဲ႔ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ခရီးေဝးသြားသြားေနရတဲ့အေဖနဲ႔ အားကုိးလို႔သိပ္မရတဲ့ အစ္ကုိႀကီးေၾကာင့္ သူ႔ေခါင္းေပၚပဲက်ခဲ့ရျပန္တယ္။ ညီအမသံုးေယာက္မွာလည္း အရုိး၊ အ အဆံုး။

ဒီလုိနဲ႔ ပုလဲနဲ႔ငါးမွာလုပ္တဲ့ ေကာင္ကေလးတေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး မုဆုိးမအေမကုိမခြဲႏုိင္တာနဲ႔ အေမနဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ပဲ ခ်ဳိ႔ခ်ဳိ႔တဲ့တဲ့ ေနခဲ့ရတယ္။ တေန႔ေတာ့ ေကာင္ကေလးက ႏုိင္ငံျခားသေဘၤာသားအျဖစ္လူေရြးတဲ့အထဲကုိ ပါသြားတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာသြားရရင္း ခရစ္စမတ္ေရာက္ေတာ့ ေကာင္ကေလးက ေကာင္မေလးကုိ ကဒ္ကေလးလွမ္းပုိ႔ၿပီးႏွဳတ္ဆက္တယ္။ ကဒ္ကေလးေရာက္လာေတာ့ ဖြင့္ၾကည့္တာေပါ့။ အဲ့ဒီမွာ ထူးဆန္းစြာပဲ ကဒ္ကေလးက ခရစ္စမတ္သီခ်င္းတီးလံုးေလးေတြျမည္လာပါေရာ။ ေကာင္မေလးနဲ႔ အိမ္သားေတြအားလံုးအရမ္းအံ့ၾသသြားၾကတယ္။ ေနာက္မွ အားလံုးသတိျပန္ဝင္လာၿပီး ကဒ္ကေလးကုိယူၿပီး ဒေရာေသာပါးနဲ႔ ဘုရားစင္ေပၚသြားတင္ၿပီး ဘုရားရွိခုိးၾကပါေလေရာ။ အသံျမည္တဲ့ ႏွဳတ္ဆက္ကဒ္ကေလးကုိ တခါဖူးမွမျမင္ဘူးေတာ့ ဘုရားတန္ခုိးျပတယ္ထင္လုိ႔တဲ့ေလ။

ဒီလုိနဲ႕ ရက္ကုိလစား၊ လကုိႏွစ္စားရင္း ေကာင္ကေလးခရီးသြားရတဲ့အေရအတြက္ဟာ မ်ားလာတယ္။ ခရီးတခုက ျပန္လာေတာ့ ေကာင္မေလးအတြက္ ကက္ဆက္ကေလးဝယ္လာတယ္။  ေကာင္မေလးခမ်ာ တခါမွ် အဲ့လုိကက္ဆက္မ်ဳိးကုိ မျမင္ဖူးဘူးတဲ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ေကာင္ေလးက ရွင္းျပတယ္။ ဒီကက္ဆက္က ေနာက္ဆံုးေပၚနည္းနဲ႔လုပ္ထားေၾကာင္း၊ လူေတြအဆင္ေျပဖုိ႔ကုိ ဦးစားေပးထားေၾကာင္းေတြေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္လဲဆုိ လူက အနားကပ္သြားရင္ အသံကုိ အလုိလုိတုိးေပးၿပီး လူက ကက္ဆက္နဲ႔ေဝးသြားရင္ အသံကုိ အလုိလုိက်ယ္ေပးတယ္ဆုိပဲ။ အဲဒါနဲ႔ ေကာင္မေလးက စမ္းၾကည့္ေတာ့လဲ အဟုတ္ပဲ။ တကယ့္ကုိအ့ံမခန္းပဲဆုိပီး ေရွ႔တုိးၾကည့္လုိက္၊ ေနာက္ဆုတ္နားေထာင္ၾကည့္လုိက္နဲ႔ အလုပ္ေတြရွဳပ္ေနတုန္း ရယ္သံကထြက္လာေရာ။ ေနာက္လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ ေကာင္ကေလးရယ္ေလ ရမုတ္ကြန္ထရုိး ကုိင္ၿပီး ေကာင္မေလးကုိ ၿပံဳးၿပီးၾကည့္ေနတယ္တဲ့။

ေကာင္ကေလးက ရန္ကုန္ကုိ သြားသြားၿပီး ရံုးတက္ရတယ္။ မီးရထားလက္မွတ္က အဲ့အခ်ိန္တုန္းက သံုးရက္ႀကိဳဝယ္မွရတာေလ။ ၿပီးေတာ့တန္းကစီရေသးတယ္ အဲ့ဒီလက္မွတ္ကုိရဖုိ႔ရာ။ ရန္ကုန္က ရုတ္တရက္ဖုန္းဆက္ၿပီးလာပါဆုိေတာ့၊ လုိင္းကားေတြကမဆြဲေသးတဲ့အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ရထားကပဲအားကုိးစရာေပါ့။ ေကာင္မေလးက ဘူတာမွာသြားေမးေတာ့ ဗီအုိင္ပီေနရာေတြပဲက်န္ေတာ့တယ္တဲ့။ အဲ့ေနရာေတြကုိ ဘယ္ေလာက္ေပးေပး မေရာင္းရဲၾကဘူးေလ။ အဲဒါနဲ႔ေကာင္မေလးက ဘယ္လုိနည္းနဲ႔  အဲ့ဗီအုိင္ပီလက္မွတ္ကုိရႏုိင္မလည္းေမးေတာ့ ရထားလက္မွတ္ေရာင္းကဘုေတာလုိက္တယ္။ တုိင္းမွဴးဆီသြားေမးတဲ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ တကယ္မွတ္ၿပီး တုိင္းမွဴးေနတဲ့တပ္ထဲ ကားစီးသြားၿပီး လက္မွတ္တေစာင္ရေအာင္သြားေတာင္းလုိက္တယ္။ ထူးဆန္းစြာနဲ႔ လက္မွတ္ရခဲ့သတဲ့။

ေကာင္မေလးက သူ႔သားသမီးေတြကုိလဲသိပ္ယံုတာ။ ဘာေျပာေျပာယံုတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူ႔သမီးအႀကီးဆံုးနဲ႔ သားအငယ္ဆံုးက လွည့္ပတ္ၿပီးေျပာတဲ့ေနရာမွာ ထိပ္ဆံုးကေနရာယူထားေပမယ့္ ၾကာေတာ့ မလုပ္ရက္ေတာ့ဘူးတဲ့။ အဲဒီလုိနဲ႔ သူ႔ကုိဆုိ လိမ္မေျပာေတာ့ဘူးတဲ့။ ႀကီးလာမွ သူ႔သမီးအႀကီးကရိပ္မိလာတယ္။ ၿမိဳ႔ေလးေသးေသးေလးမွာ၊ ဆရာမလုပ္တဲ့ေကာင္မေလးဟာ တပည့္တပန္းေတြ၊ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေတြေၾကာင့္ သားသမီးေတြအျပင္မွာလုပ္သမွ် သူမသိပဲရွိႏုိင္ပါ့မလားေလ ဆုိၿပီးေပါ့။

ဒီလုိနဲ႔ပဲ အဲ့ဒီကာင္မေလးဟာ အေဒၚႀကီးတေယာက္အေနနဲ႔ ဒီေန႔မွာ ၅၇ ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ၿပီ။

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာထိ ဒယ္ဒီနဲ႔အတူတူ က်န္းမာစြာေနထုိင္ႏုိင္ၿပီး သားသမီးေတြတျပန္တလွည့္လုပ္ေကြ်းျပဳစုႏုိင္ခြင့္ကုိ ေပးႏုိင္ပါေစ။

HAPPY BIRTHDAY MOM !!!

အၾကြင္း

ႏုပ်ဳိခ်ိန္မွာ

ငါမွ... အဟုတ္။

ရင့္က်က္ခ်ိန္မွာ

ဘာမွ်မဟုတ္။

ေနဝင္ခ်ိန္မွာ

ျပာစတဆုပ္။

ေမာင္ခင္မွဳိင္း (ေခ်ာက္)

သည္းထိတ္ရင္ဖုိမဂၢဇင္း တြဲ- ၆၊ အမွတ္- ၁။

ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၀၁၀၊ စာမ်က္ႏွာ ၇။