ကန္ဒီ့ အတြက္ -၂

အေၾကြးဆုိတာ ကုိယ့္အတြက္ေတာ့ ၾကာေလေကာင္းေလမ်ားျဖစ္ေနမလားမသိ။ တက္ဂ္ခံလုိက္ရတုိင္း ေနာက္က်ခါမွ ျမင္ျမင္ေနတတ္သည္။ ခုလည္း ကန္ဒီတက္ဂ္ထားတဲ့ ၾသဂုတ္လထဲကပုိစ့္ကုိ ခုမွေတြ႔သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာပါေလ ခုသိေတာ့ ခုဆပ္ရုံေပါ့... ေနာ့။ 

ႏုိင္ငံအျပင္ေရာက္ေတာ့ ျမန္မာစာအုပ္ဆုိတာေတြနဲ႔ေဝးခဲ့ရသည္။ အိမ္မွာရွိတဲ့စာအုပ္ေတြကုိလည္း ကီလုိမ်က္ႏွာနဲ႔ ယူမလာႏုိင္။ စာငတ္တာေလာက္ခံရခက္တာဘာမွမရွိဘူးလုိ႔ေတာင္ထင္မိတယ္။ အဲဒီမွာ သူငယ္ခ်င္းေလး ေကာင္းမွဳနဲ႔ ပုိစ့္ေလးတပုဒ္ ကုိစျမင္ဖူးခဲ့ရသည္။ အဲ့ဒါကုိ ဘေလာ့လုိ႔ေခၚမွန္းလည္းမသိ။ ဘာဆုိဘာမွန္းကုိမသိ။ အဲ့အခ်ိန္မွာ ကုိယ္သိတာတခုပဲရွိတယ္။ ငါျမန္မာလုိဖတ္လုိ႔ရဘီဆုိတာပါပဲ။ ဖတ္ဖတ္ခ်င္းကုိပဲ ဇာတ္လမ္းေရာ အေရးအသားကုိေရာ အရမ္းကုိသေဘာက်သြားမိသည္။ အဲ့ပုိစ့္ဖတ္လုိက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ခံစားရတဲ့ေပ်ာ္ရႊင္မွုကုိ အခုျပန္ေတြးရင္ ကုိယ္အခုျပန္ရတယ္။ 

အဲဒီဘေလာ့ကမွတဆင့္ တျခားဘေလာ့ေတြကုိ သြားလည္တတ္လာခဲ့တယ္။ တခုခုဆုိ ေျခလြန္လက္လြန္ျဖစ္တတ္တဲ့ကုိယ္ဟာ ဘေလာ့ဖတ္သူအျဖစ္ကုိ အခ်ိန္ျပည့္ကုိေရာက္သြားေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီတုန္းကဘေလာ္ဂါေတြကလည္း ေရးအားေတာ္ေတာ္ေလးကုိေကာင္းၾကပါတယ္။ တရက္ေလာက္လြတ္သြားရင္ လုိက္ေပေတာ့ပဲ။ ဖဘ ကလည္း ေခတ္မွမစားေသးတာကုိးေလ။ ဘေလာ္ဂါေတြကုိ တိမ္းေပြေအာင္လုပ္တဲ့ ဖဘကုိ ကုိယ္မုန္းတယ္။ သူ႔ေၾကာင့္ စာသိပ္မေရးျဖစ္ၾကေတာ့သလုိလဲ ခံစားရတယ္။ 

ခုထက္ထိကုိယ္လြမ္းေနတဲ့ဘေလာ္ဂါေတြရွိတယ္။ မင္းတေစဆုိတဲ့ဘေလာ့ဂါကေတာ့ ကုိယ့္အႀကိဳက္ဆံုးပဲ။ ခုေတာ့သူမေရးေတာ့ဘူးတဲ့။ ေနာက္တခုက မေလးမ နဲ႔ မဂ်စ္တူး။ သူတုိ႔လည္း မေရးၾကေတာ့ဘူး။ 

လက္ရွိေရးေနတဲ့သူေတြထဲမွာ ကုိယ္အႀကိဳက္ဆံုးက ရီတာကုိ နဲ႔ အမ ေရႊျပည္သူ ပဲ။ 

အသစ္ေတြထဲက ကုိယ္မိတ္ဆက္ေပးခ်င္တာက (တကယ္ေတာ့ ကုိယ္လဲအသစ္ပါပဲ။) အီးတီ။ ကုိယ္သိတဲ့ ဘေလာ့အသစ္က ဒါပဲရွိတာမုိ႔ပါ။ 

ဘေလာ္ဂါေတြ စိတ္သြားတုိင္းလက္ပါစြာ စာေရးႏုိင္ၾကပါေစ။

စိတ္ေရျပင္ေပၚက အတိတ္ေျခရာမ်ား... ၁

ေက်ာင္းေပါက္ဝကိုေရာက္ေတာ့ ကုိယ္တုိ႔ စီးလာသည့္ကားႀကီးက ကဆုန္ဆုိင္းလာရာမွ ရုတ္တရက္ ရပ္တန္႔ေပးသည္။ ေက်ာင္းသား ႏွစ္ေယာက္ ေယာင္နနႏွင့္ ဆင္းလာၾကသည္။ ကုိယ္နဲ႔ ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္းေပါ့။ 

အစိမ္းေရာင္ေနာက္ခံမွာ အျဖဴေရာင္စာသားေတြနဲ႔ေရးထားတဲ့ သစ္ေတာေက်ာင္းဆုိတာ ကုိယ္တုိ႔တက္ရမယ့္ ကြန္ျပဴတာေကာလိပ္တဲ့။

ေက်ာက္စရစ္ခင္းထားတဲ့ ဝင္ေပါက္ကုိေက်ာ္လာေတာ့ ေျမနီလမ္း မက်ဉ္းမက်ယ္ေလးက တေမွ်ာ္တေခၚ ဆီးႀကိဳေနသည္။ ေက်ာင္းပထမေန႔ဆုိ၍ ဝတ္လာသည့္ထမီႏွင့္ ဒီလမ္းကုိေလ်ာက္ဖုိ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့စိတ္ညစ္သြားမိသည္။ အေမ့ဘီဘဲလ္ထမီက ေျခေထာက္အလြန္ရွသည္။ ဒါေပမယ့္ လမ္းကေလးအင္မတန္သာယာတာကုိေတာ့ စိတ္ညစ္ညစ္ႏွင့္ပင္ သတိထားလုိက္မိ၏။ 

တလမ္းလံုးမွာ ကုိယ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သစ္ပင္ေတြခ်ည္းပဲရွိသည္။ တာရုိးဖုိ႔ထားသလုိလမ္းျမင့္ျမင့္ေလးႏွင့္ ယူကလစ္ပင္ႀကီးေတြ၊ ေဘးတဖက္တခ်က္ေျမအနိမ့္မွာ သီဟုိပင္ေတြမ်က္ေစ့တဆံုး...။ လမ္းဆံုးရြာေတြ႔ထံုး ႏွလံုးမူရင္း ဆက္ေလ်ာက္လာၾကရာ ေတာ္ေတာ္ေလးလွမ္းေတာ့ လမ္းကေလးက ညာဖက္ကုိ လမ္းသြယ္ေလးတခုအျဖစ္ခ်ဳိးသြားသည္။ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ တုိက္တန္းပုေလးတလံုး။ လူကတေယာက္မွမရွိ။ ဒါနဲ႔မျဖစ္ေခ်ဘူးဆုိၿပီး ဆက္ေလ်ာက္ၾကျပန္သည္။ 


ဒီတခါေတာ့ ေနာက္ထပ္လမ္းခ်ဴိးေလးေတြ႔ဖုိ႔အတြက္ သိပ္မေလ်ာက္ရေတာ့ပါ။ ဒီလမ္းေလးကေတာ့ နည္းနည္း ပုိရွည္သည္။

ကုိယ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္သား ေရွ႔ဆက္ေလ်ာက္ရမလား ညာခ်ဳိးရမလား စဉ္းစားရင္း ညာဖက္ကုိၾကည့္လုိက္မိေတာ့ အေဆာက္အဉီေလးေတြ စီရရီ ႏွင့္ လူငယ္တခ်ဳိ႔ကုိ စေတြ႔လုိက္ရ၏။ ဆက္ေလ်ာက္ဖုိ႔အၾကံကုိ စြန္႔လႊတ္လုိက္ၿပီး ညာဖက္ကုိပဲခ်ဴိးလုိက္ၾကသည္။ ဒီလမ္းသည္ ကုိယ့္ဘဝကုိ တဆစ္ခ်ဳိးေပးလုိက္တဲ့ ပထမဆံုး လမ္းခ်ဳိးေလးမွန္း ေနာက္မ်ားမွာေတာ့ သိလာရသည္။

ဒီလမ္းသြယ္ေလးက တုိပါသည္။ ဆက္ေလ်ာက္သြားေတာ့ ဘယ္ဘက္မွာ ပ်ဉ္ေထာင္အိမ္ အမဲေလးတလံုးႏွင့္ ညာဖက္မွာ တုိက္တန္းလ်ားေလးတခု။ စာသင္ေဆာင္ကေတာ့ ပ်ဉ္ေထာင္အိမ္ေတာ့မဟုတ္ေလာက္ဟု ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ဆံုးျဖတ္ကာ တုိက္တန္းလ်ားေလးဖက္ ထပ္ ခ်ဳိးလုိက္သည္။ ေျမနီလမ္းကေန လူတေယာက္ေလ်ာက္စာ ေက်ာက္စရစ္လမ္းေလးဆီသုိ႔ နိမ့္ဆင္းသြားရာအဆံုးတြင္ ကုိယ္တုိ႔တက္ရမည့္ ႏွစ္ခန္းတြဲ စာသင္ခန္းရွိပါသည္။ တခန္းက ေက်ာင္းရံုးခန္းလုပ္ထားေတာ့ စာသင္ခန္းက တခန္းထဲေပါ့။ 

ကြန္ျပဴတာေတြကုိ ဘယ္မွာထားမွန္းေတာ့ မသိေသးေပ။

*****
(ဆက္ရန္)

ကန္ဒီ့ အတြက္

ဘာေတြႀကိဳက္ပါလိမ့္လုိ႔ စဉ္းစားလုိက္ေတာ့...


အေရာင္ဆုိရင္  ႏုႏုမွဳိင္းမွဳိင္းေလးေတြႀကိဳက္ေပမယ့္ ကုိယ္နဲ႔ကမလုိက္ဘူး။ ေတာက္ခ်င္သလုိေတာက္ ဝတ္လုိ႔ရတယ္၊ မွဳိင္းၿပီဆုိ ေရွ႕မွာခြက္သာလာခ်လုိက္ ကြက္တိ ဆုိသလုိျဖစ္သြားတာ။ တခ်ဳိ႔ေတြမ်ား မွဳိင္းမွဳိင္းေလးေတြဝတ္လဲ ရုပ္ထြက္တယ္။ တကယ္က အေရာင္ကုိအားလံုးနီးပါးႀကိဳက္ပါတယ္။ အညဳိကုိေတာ့ ပုိဝတ္ျဖစ္သလုိပဲ။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တီရွပ္၊ ခါးတင္ရင္ဖံုး ၾကယ္သီးဆန္းဆန္း လံုခ်ည္ေျခဒလ်င့္တုိက္ႀကိဳက္တယ္။ လက္ထုိး ဆြယ္တာႀကိဳက္တယ္။ သနပ္ခါးႀကိဳက္တယ္။


အစားအစာဆုိ ဒညင္းသီး၊ စပ်စ္သီး၊ ဒူးရင္းသီး၊ ခ်ယ္ရီသီး၊ ေထာပတ္သီး၊ ပီဇာ၊ ေကာ္ဖီနဲ႔ ရွမ္းစာေတြဆုိ မျငင္းဘူး။ လုိင္ခ်ီးဝုိင္နဲ႔ ဂ်င္းဝုိင္ႀကိဳက္တယ္။ ငပိရည္ပ်စ္ပ်စ္ကုိ တုိ႔စရာ ကဒက္ခ်ဉ္၊ ေၾကာင္လ်ာခ်ဉ္၊ ပဲပင္ေပါက္၊ သရက္သီးကင္းေလးေတြနဲ႔ ဝက္သားနီခ်က္ကုိ ပဲနီေလးဟင္းခ်ဴိေလးနဲ႔ စားရမွာ ႀကိဳက္တယ္။ ပူရီႀကိဳက္တယ္။ ဒိန္ခ်ဉ္နဲ႔ မလုိင္မုန္႔အကုန္နီးပါးႀကိဳက္တယ္။ ေမၿမိဳ႕က ရွမ္း(မ္) ဆုိင္ဆုိ တဆုိင္လံုးဝယ္ခ်င္တယ္။


ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕မွာ သစ္သားအိမ္ေလးနဲ႔ေနရမွာ ႀကိဳက္တယ္။ စမ္းေခ်ာင္းေလးရွိတာႀကိဳက္တယ္။ ေတာပန္းေလးေတြႀကိဳက္တယ္။ အန႔ံသင္းသင္းနဲ႔ပန္းေလးေတြႀကိဳက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘိန္းပန္း အႀကိဳက္ဆံုး။ ထင္းရွဴးပင္ႀကိဳက္တယ္။


သူမ်ားအတြက္၊ ကုိယ့္အတြက္မွ်စဉ္းစားတဲ့သူကုိႀကိဳက္တယ္။ အမ်ားအတြက္သက္သက္၊ ကုိယ့္အတြက္ပဲသက္သက္ ၾကည့္တဲ့သူကုိ မႀကဳိက္ဘူး။ ကုိယ့္လစ္မစ္ ကုိယ္သိတဲ့သူကုိ ႀကိဳက္တယ္။ စကားကုိ ဟုိပုိ႔ဒီပုိ႔သေဘာမ်ဳိးမဟုတ္ပဲ ေျပာသင့္တယ္ထင္လုိ႔ ေျပာတတ္တဲ့သူကုိ သေဘာက်တယ္။ မွ်ၾကည့္တတ္တဲ့သူကုိ ႀကိဳက္တယ္။


စာဖတ္ရတာႀကိဳက္တယ္။ အျမင္ေတြဖလွယ္ရတာႀကိဳက္တယ္။ ပန္းအုိးထုိးရတာႀကိဳက္တယ္။ ပန္းခူး၊ အသီးခူးရတာႀကိဳက္တယ္။ စိတ္လုိလက္ရရွိရင္ အိမ္ရွင္းရတာႀကိဳက္တယ္။ ပရိေဘာဂေတြ ေနရာေရႊ႕ရတာႀကိဳက္တယ္။ သစ္ပင္တက္ရတာႀကိဳက္တယ္။ ေျမေပါက္ရတာႀကိဳက္တယ္။ ၿခံရွင္းရတာႀကိဳက္တယ္။ 


အင္း... ဒါအကုန္ပဲထင္တယ္။

မမ မုိး အတြက္...

စာမေရးျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကုိ ၾကာေနပါၿပီ။ ဘေလာ့ လည္တာေတြလည္း ရပ္ထားေတာ့ ဒီရပ္ဝန္းေလးထဲမွာ ဘာေတြျဖစ္ေနမွန္းကုိ အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားခဲ့တယ္။ ကုိယ့္စိတ္ကုိယ္ ႏုိင္ၿပီထင္လုိ႔ ဘေလာ့ဂင္းျပန္လုပ္မယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။ အဲဒီမွာတင္ အေၾကြးတခုနဲ႔ မေၾကြးတေၾကြးတခု တင္ေနမွန္း သိလုိက္မိတယ္။

အေၾကြးစစ္စစ္တခုက ညီမေလး Candy ရဲ႕ တက္ဂ္ေၾကြးပါ။ မေၾကြးတေၾကြးက မမ မုိးရဲ႕ မတက္ဂ္ တတက္ဂ္ ေၾကြးပါ။


ဘယ္ဟာကုိ အရင္ဆပ္ရင္ေကာင္းမလဲစဉ္းစားေတာ့ မမ မုိးက July 12 ကတည္းကဆုိေတာ့ အရင္ဆပ္ရမွာပါ။ မဟုတ္ရင္ အတုိးတက္လာမလားလုိ႔။ ဒါေပမယ့္လည္း ပုိ႔စ္ေအာက္ဆံုးမွာ တက္ဂ္ ျပန္ျဖဳတ္ေၾကာင္း ပါလာပါတယ္။ ပင္ပန္းမွာစုိးလုိ႔ပါတဲ့။ အပင္ပန္းခံပလုိက္ပါ့မယ္။ 

ကုိယ့္ဆီမွာလည္း ေရးေပးပါ ဆုိတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ရွိပါတယ္။ ရန္ကုန္အိမ္မွာက်န္ခဲ့ပါေရာလား။ ကုိယ္လဲ အဲ့ဒါမ်ဴိးေလးေတြကုိ အရမ္းဝါသနာပါ ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ လက္ေရးေလးလဲ အမွတ္တရ သိမ္းထားလုိ႔ရတာေပါ့ေလ။ ေပါက္ကရေရးထားတာေတြက်ရင္လည္း ေကာက္ရုိးမီးေဒါသထြက္ရတာေပါ့။


လာပါဘီ... မမ မုိးအတြက္

ကုိယ့္နာမည္	း ကက္သရင္း ဒရူးဘယ္ရီ ဇီတာမုိးဂ်ဳန္း
ကုိယ့္ကုိသူငယ္ခ်င္းေတြက ဒီလုိေခၚတယ္	းျခင္ေသ့
ကုိယ့္ကုိကုိယ့္ဒီလုိေခၚတယ္	း ေဟ့ေရာင္
ကုိယ့္ကုိဒီေန႔မွာေမြးတယ္	းဗုိလ္ခ်ဳပ္ထက္ ၃ရက္ႀကီးတယ္
ကုိယ္ဒီမွာေနတယ္	း အိမ္ျဖဴေတာ္
ကုိယ့္ဆီဖုန္းဆက္ခ်င္ရင္	း ဆက္ကရီေထရီ ကုိ အရင္ဆက္
ကုိယ့္အႀကိဳက္ဆုံးေတြက
အေရာင္ဆုိရင္	း ႏုေတာက္ေတာက္
အဝတ္အစားဆုိရင္	းအီဂ်စ္မံမီဒီဇုိင္း
ဆံပင္ပုံစံ	း ကတံုးရွည္ရွည္
ဆံပင္အေရာင္	း အနက္ႏုႏု
စားစရာ	း မညွီရင္ၿပီးေရာ
ေသာက္စရာ	း ပင္က်ရည္
ပစၥည္း	း စာအုပ္
ပန္း	း ဘိန္းပန္း
လုိခ်င္တဲ့လက္ေဆာင္	း မရွိ
အႀကိဳက္ဆုံးမင္းသား	း နတ္ရွင္ေနာင္
အႀကိဳက္ဆုံးမင္းသမီး	း ဆင္ျဖဴမရွင္
ရုပ္ရွင္၊ဗီဒီယုိဇာတ္ကား	း ကုိယ့္ကား
တီဗြီအစီအစဥ္၊ဇာတ္လမ္းတြဲ	း မၾကည့္
အဆုိေတာ္	းျခင္ေသ့
သီခ်င္း	း လူနားလည္ေအာင္ဆုိေနသေရြ႕နားေထာင္တယ္
ဝတၳဳ	း စိတ္ခံစားမွုေပၚမွာမူတည္တယ္
ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္း	း ေဘာလံုးနဲ႔ ေဆးအေၾကာင္းကလြဲ အကုန္ဖတ္
အႀကိဳက္ဆုံး ကာတြန္းဇာတ္ေကာင္	း ဘာဘီကလြဲရင္
အရုပ္	း ေခြးရုပ္
ဂိမ္းကစားနည္း	း ထုပ္စည္းထုိး
အားကစား	း မအားပါ
အႀကိဳက္ဆုံးစာေရးဆရာ	း စိတ္ခံစားမွုေပၚမွာမူတည္တယ္
အေလးစားဆုံးပုဂၢဳိလ္	း မာႆာေမရီ
ကုိယ္ႀကိဳက္တဲ့ဘဝပုံစံ	း မွန္ထဲကပံုရိပ္ကုိ မရြံမရွာခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ၾကည့္ေနႏုိင္တဲ့ဘဝ
ကုိယ့္ရဲ့အခ်စ္ဆုံးသူ	း မသိ
အမုန္းဆုံးသူ	း မရွိ
အခ်စ္ဆုံးတိရစာၦန္	း ေအာက္ကႏွစ္ေကာင္က လြဲ၍
အမုန္းဆုံးတိရစာၦန္	း ၾကမ္းပုိး၊ ပုိးဟပ္
အေပ်ာ္ဆုံးေန႔	း စိတ္ခ်မ္းသာတဲ့ေန႔၊ ေနာင္တကင္းတဲ့ေန႔
ဝမ္းအနည္းဆုံးေန႔	း အေပၚကနဲ႔ေျပာင္းျပန္႔
ရင္အခုန္ဆုံးအခ်ိန္	း မွန္းလုိ႔မရတဲ့ အေျဖေတြ သိရမယ့္အခ်ိန္မ်ား
ကုိယ့္ရဲ့ဝါသနာ	း ေနရာအႏွံ႔ေလ်ာက္သြားခ်င္ျခင္း (မသြားျဖစ္)
ကုိယ္စုေဆာင္းတဲ့ ပစၥည္းေတြက	း တုိလီမုတ္စ ဘာမွန္းမသိမ်ား
ကုိယ္ကြ်မ္းက်င္တဲ့အတတ္ပညာ	း အားလံုးနီးပါဆုိေတာ့ တခုခ်င္းေျပာဖုိ႔ခက္တယ္ကြယ္
ကုိယ့္ရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္	း ကေလးေလးေတြ ေအးခ်မ္းေစခ်င္တယ္
ကုိယ့္ရဲ့အိပ္မက္	း လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေကာင္းမြန္တဲ့ေန႔ အမိျမန္မာႏုိင္ငံေရာက္ဖုိ႔
အားလပ္ခ်ိန္ကုိဒီလုိသုံးတယ္	း အိပ္၊ စာဖတ္၊ စဉ္းစား
ကုိယ့္ကုိကုိယ္ဒီလုိျမင္တယ္	း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ၾကည့္ဖုိ႔မွန္ ျပဒါးသုတ္လုိ႔မၿပီးေသးဘူး
စိတ္ညစ္ရင္လုပ္တတ္တဲ့အျပဳအမူ	း အိပ္
ေပ်ာ္ရင္လုပ္တတ္တဲ့အျပဳအမူ	းစကားေပါက္ကရ ေတာင္မေရာက္၊ ေျမာက္မေရာက္ေတြ ေလ်ာက္ေျပာတယ္ (အရမ္းခင္တဲ့သူေတြကုိ)
၅ မိနစ္သာ အသက္ရွင္ရေတာ့မယ္ဆုိရင္ လုပ္မယ့္အလုပ္	း ေရခ်ိဳးျပီး (အလွျပင္၊ ေရေမႊးဆြတ္ကာ အဝတ္လွလွ၊ သစ္သစ္ဝတ္၍) ပက္လက္ကေလးလွဲအိပ္ေနလုိက္ေတာ့မယ္။ (ႏွစ္သက္လြန္း၍ ျဖည့္စြက္ကာေရးပါသည္။)
သိန္း ၁၀၀၀ ထီသာေပါက္ခဲ့ရင္	း နည္းလုိက္တာ
ဆုေတာင္းတုိင္းသာျပည့္မယ္ဆုိရင္ ေတာင္းမယ့္ဆု	း အသည္းႀကီးႀကီးရွိပါေစ။
ဘဝမွာ အေရးႀကီးဆုံးက	း စိတ္ထားတတ္ဖုိ႔
သူငယ္ခ်င္းဆုိတာ	း ကုိယ္ဘာေၾကာင့္ငုိတယ္၊ ဘာေၾကာင့္ရီတယ္ အနီးစပ္ဆံုး ခန္႔မွန္းတတ္တဲ့သူ
အခ်စ္ဆုိတာ	း ရရစ္နဲ႔ပဲေကာင္းပါတယ္
အမုန္းဆုိတာ	း ဇာတ္ရံ လူမုန္း ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတာေတာ့သိတယ္
ဘဝဆုိတာ	း အစမသိခဲ့... အဆံုးမသိေတာ့
တယ္လီဖုန္းဆုိတာ	း ပိတ္ထားဖုိ႔
အင္တာနက္ဆုိတာ	း ကူးစက္လြယ္ကုရခက္ေရာဂါတမ်ဳိး
ကြန္ပ်ဴတာဆုိတာ	း ဝယ္ရင္အရင္းၾကီးသေလာက္ ေရာင္းရင္ရွဳံးတဲ့ ကုန္
မင္းအေပၚကုိယ့္ရဲ့အျမင္
မင္းရဲ့စတုိင္လ္	း အင္းးးးးးးးးး ခက္သားလား အမရယ္
ဥာဏ္ပညာ	း အင္းးးးးးးးးး အီးကရူလား အုိင္ကရူလား ဘာေမးလဲ စဉ္းစားေနဆဲ
အက်င့္	း စာမွာေတြ႔ရသေလာက္ ေကာင္းမြန္ေၾကာင္းေထာက္ခံပါသည္။
စိတ္ဓာတ္	း စာမွာေတြ႔ရသေလာက္ ေကာင္းမြန္ေၾကာင္းေထာက္ခံပါသည္။
ျခံဳေျပာရရင္	း မမ မုိးသည္ စတုိင္ေပ်ာက္၍ ဉာဏ္ရည္ႏွစ္မ်ဴိးလံုး စဉ္းစားဆဲရွိကာ အက်င့္ႏွင့္ စိတ္ဓါတ္ မွာ ဖတ္မွတ္ရသမွ် ေကာင္းမြန္ေၾကာင္းေထာက္ခံပါသည္။
မင္းနဲ႔ကုိယ့္ရဲ့ အမွတ္တရျဖစ္ရပ္	း ကြန္မန္႔ေလး စေတြ႔တဲ့ေန႔
ကုိယ့္ရဲ့လက္စြဲေဆာင္ပုဒ္	း This, too, will pass.
မင္းအတြက္စကား	း လုပ္ခ်င္တာ၊ လုပ္သင့္တာ၊ လုပ္ေနတာ သံုးခု အၿမဲထပ္တူက်ႏုိင္ပါေစ။
ကိုယ္ရဲ့လက္မွတ္	း PV
ဒီစာေရးတဲ့ေန႔	း စင္ကာပူ အမ်ဳိးသားေန႔ (အမ်ဴိးသမီးမ်ားမပါ)

မမ မုိးေရ...
ေပ်ာ္စရာေလးျဖစ္ေအာင္ေရးလုိက္ပါတယ္။ စိတ္ဆုိးစရာမ်ား ပါသြားခဲ့ရင္ ေမးလ္ပုိ႔လုိက္ပါေနာ္။

အစာမေၾကျခင္း

စာမေရးတာၾကာေနေပမယ့္ ေခါင္းထဲမွာေတာ့ အေတြးေတြက အမ်ားႀကီးရယ္ပါ။ ခ်မေရးျဖစ္ ျဖစ္ေနတာပဲရွိတယ္။ လုပ္မယ္လုိ႔ရည္စူးၿပီး မလုပ္ျဖစ္တဲ့သူေတြထဲမွာ ကုိယ္ကထိပ္ဆံုးကပဲ။ အဲ့ဒီလုိမျဖစ္ခ်င္ေပမယ့္ ျဖစ္ျဖစ္ေနမိတယ္။ 

ဒီေန႔ ရီးဒါးဒုိင္ဂ်က္စ္ ေရာက္လာေတာ့မွ ရီးဒါးဒုိင္ဂ်က္စ္ ေအးရွားကုိ စာပုိ႔မယ္လုပ္ၿပီး မပုိ႔ျဖစ္ေသးတာ သတိရသြားတယ္။ ဂြ်န္လမွာပါတဲ့ သူတုိ႔ စာတပုဒ္ကုိ သေဘာမက်လုိ႔ပါ။ အစားအေသာက္အေၾကာင္းေရးထားတာပါ။ အာရွရဲ႕ လမ္းမတန္း၊ တိတိက်က်ေျပာရရင္ လမ္းေဘးအစားအေသာက္ေတြအေၾကာင္းေပါ့။ အဲ့ဒီစာပုဒ္ရဲ႕ စစခ်င္းမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံက ေစ်းဆုိင္ေတြပံုကို တင္ထားပါတယ္။  ႏုိင္ငံအမည္ေရာ အစားအစာအမည္ပါ ပံုမွာ မပါပါဘူး။ ပံုရဲ႕ ကပ္(ပ္)ရွင္က "A typical busy street food scene in Asia" ပါတဲ့။ ထားပါေလဆုိၿပီး ဆက္ဖတ္ပါတယ္။ 

စင္ကာပူ၊ ထုိင္း၊ မေလးရွား၊ ဖိလစ္ပုိင္၊ အင္ဒုိနီးရွား နဲ႔ တုိင္ဝမ္က စားစရာေတြအေၾကာင္းကုိ  ႏုိင္ငံတခုခ်င္းစီကုိ ေခါင္းစဥ္တပ္ၿပီး ေရးထားပါတယ္။ အဲ့ဒီပံုေတြမွာ ကပ္(ပ္)ရွင္ကုိ ႏုိင္ငံအမည္နဲ႔ အစားအစာအမ်ဴိးအမည္နဲ႔ပါ အတူတကြ ထုိးပါတယ္။ ပထမေတာ့ ေအာ္...ျမန္မာျပည္ကုိ သြားရလာရတဲ့အခါ သတင္းေထာက္ဆုိသြားရခက္ေတာ့ မသိႏုိင္ဘူးေပါ့လုိ႔ေတြးမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တန္းေသခ်ာျပန္စဉ္းစားၾကည့္ေတာ့ ရန္ကုန္ဆုိတာေလာက္ေတာ့ ပံုမွာထည့္ေပးသင့္ပါတယ္။ ဘာၿမိဳ႕ဆုိတာေလးေတာင္ မထည့္ေပးႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ျမန္မာဟာ အာရွမွာ လူမသိသူမသိျဖစ္ေနလုိ႔လား။ အဲ့ဒီဓါတ္ပံုကုိ ရုိက္ယူခဲ့တဲ့ သတင္းေထာက္ကေရာ မသိဘူးလား။ ျမန္မာ့ အစားအစာမွာ လူသိမ်ားတဲ့ အရာနည္းတယ္ဆုိတာဝန္ခံပါတယ္။ မေလးရွားဆုိ နာစီလမက္၊ ထုိင္းဆုိ သေဘႍာသီးသုပ္နဲ႔ တုန္႔ယမ္းဟင္းခ်ဴိဆုိတာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုေဆာင္းပါးက အာရွက အစားအစာေတြကုိမိတ္ဆက္ေပးတဲ့ စာပါ။ ကုိယ္ေတာ္ေတာ္ေလးကုိခံျပင္းမိတယ္။ 

ေဆာင္းပါးမွာ အဲ့ဒီဓါတ္ပံုလည္းမပါ၊ ျမန္မာႏုိင္ငံကအစားအစာအေၾကာင္းလည္းမပါ ဆုိရင္ ကုိယ္ဘာမွမေျပာလုိပါဘူး။ သူတုိ႔မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိသြားဖုိ႔ အခက္အခဲရွိမွာေပါ့ေလလုိ႔ ေတြးေပးလုိ႔ရပါေသးတယ္။ ခုေတာ့...။ 

ခုပဲ ဂ်ဴလုိင္လေရာက္ေနပါၿပီ။ သိပ္ေနာက္မက်ေသးခင္ ရီးဒါးဒုိင္ဂ်က္စ္ကုိ စာေရးျဖစ္ဖုိ႔ႀကိဳးစားအုန္းမယ္။ ဘာမဟုတ္တာေလးနဲ႔ အပုိေတြေရးေနေသးတယ္ေျပာရင္လဲ ေျပာတာခံရုံပါပဲ။ ကုိယ္ကေတာ့ လံုးဝမေက်နပ္ဘူး။

ေတြးမိတာေနာက္တခုကေတာ့ ခ်က္နည္းကုိေမးရင္ ေစ့ေစ့ငွငွ ေျဖႏုိင္ေလာက္တဲ့ အင္းဂလိပ္စာ မၾကြယ္ဝလုိ႔လားဆုိတာပါ။ အေတြးေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားသြားတယ္။ တင္ထားတဲ့ ပံုက မုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္ပံုပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒါသည္ သူတုိ႔အလုပ္၊ နည္းရေအာင္ရွာသင့္တယ္ဆုိတာလည္း ဆက္ေတြးမိသြားျပန္ေရာ။ မီးခုိးမဆံုး မုိးမဆံုး အေတြးအမွ်င္ေတြတန္းသြားေစတဲ့ ေဆာင္းပါးတခုပါပဲေလ။

DADDY

အေဖ့ေမြးေန႔တုန္းက ေမြးေန႔ကဒ္မွာ ကူးေပးလုိက္တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ 

You brought me up from just a child,

You held my hand when all went wild.

You laughed and played and sang me songs.

You never gave up when all things went wrong.

You taught me what's right and what was wrong.

You warned me of places where I didn't belong.

Now I've grown into what is me,

But I'm never alone because of your company.

Don't ever let go my hand you hold,

Just loosen the grip so I can be bold.

I love you. Daddy, more and more each day,

May be I'm realizing what you've brought my way.

Happy Birthday (Father's Day) to you and more to come,

Because your days are free with room to run.

KRISTINE TIPTON

*****


(စာသားအတိအက်ေတာ့မဟုတ္ပါ)..."တဖက္ကေရွ႔ေနက ေဖေဖျဖစ္ေနမွေတာ့ သမီးအတြက္ ဘယ္ေရွ႔ေနမဆုိ မထူးေတာ့ပါဘူး"  ဆုိတဲ့ စာသားေလးက ဂ်ဴးရဲ႕ ေၾကမြသြားေသာ တိမ္တုိက္မ်ားအေၾကာင္း ဝထၱဳထဲက ဇာတ္ေဆာင္ ျဖဴက သူ႔ေဖေဖေရွ႔ေနႀကီးကုိ ေျပာတဲ့ စကားေလးပါ။ ျမႏွင္းဆီ ရဲ႕ ေရွ႕ေနအျဖစ္ သူ႔ေဖေဖကလက္ခံလုိက္တဲ့အခါ သူ႔ခ်စ္သူ ျမတ္စုအတြက္ ဘယ္ေရွ႕ေနမွ အမွဳႏုိင္ေအာင္ လုိက္ေပးႏုိင္ေတာ့မယ္လုိ႔ သူမထင္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္ သူဒီလုိေျပာလုိက္တာပါ။ အဲ့ဒါေလးကုိ စဖတ္ရတုန္းက အေဖ့ကုိ အရမ္းသတိရသြားတယ္။ ဖတ္တုိင္းလည္း အဲ့ေနရာေရာက္ရင္ အေဖ့ကုိ ပုိပုိလြမ္းတယ္။ 

မိခင္က ႏူးညံ့ျခင္းေတြနဲ႔ ဘဝကုိ သားသမီးေတြရဲ႔ေရွ႔မွာ ပံုေဖာ္ျပခ်ိန္မွာ ဖခင္က ရဲရင့္ျခင္းေတြနဲ႔ ဘဝကုိ ရင္ဆုိင္ႏုိင္ေအာင္ သင္ၾကားေပးၾကပါတယ္။ ဒါေတြက သဘာဝအေလ်ာက္ကုိ သင္ၾကားေပးေနၾကတာပါ။ မိခင္၊ ဖခင္ေတြကလဲ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္မသိလုိက္ဘဲနဲ႔ကုိ လုပ္ေဆာင္မိေနၾကတာပါတဲ့။ ဖတ္ဖူးတဲ့ စာတအုပ္ထဲကေန မွတ္မိသေလာက္ျပန္ေရးတာပါ။ ဘယ္သူမွ ဘယ္လုိႏူးည့ံေအာင္၊ ရဲရင့္ေအာင္ သင္ေပးလုိက္မဟဲ့ဆုိၿပီး ဖတ္စာအုပ္ကုိင္ သင္ၾကားၾကတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ 

အဲ့ဒါေၾကာင့္ အေဖအုပ္ထိန္းမွဳနဲ႔ ေဝးကြာႀကီးျပင္းလာၾကရတဲ့ သူေတြမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ လူေတာသူေတာတုိးဖုိ႔ မဝံ့ရဲၾကဘူးလုိ႔ဆုိပါတယ္။ အေၾကာက္တရားလည္း ႀကီးၾကပါတယ္တဲ့။ ကုိယ္က စာအုပ္ဖတ္မိလုိ႔ သူတုိ႔ေျပာတဲ့ သေဘာတရားေတြ ကုိယ့္မွာလာတုိက္ဆုိင္ရင္၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိနဲ႔ႏွဳိင္းၾကည့္လုိ႔ ဟုတ္ေနရင္ အမ်ားအားျဖင့္ လက္ခံမိတတ္တယ္။ 

ကုိယ့္ဘဝမွာ အေဖနဲ႔ေနခဲ့တဲ့ေန႔ရက္ေတြကုိ ေရၾကည့္ရင္ ေမြးစကေန ခုထိ ႏွစ္ႏွစ္ သာသာပဲ ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ အေဖက အၿမဲခရီးထြက္ေနရတာကုိး။ ခရီးက ျပန္လာလည္း ရန္ကုန္ကုိ သြားသြားၿပီး ရုံးတက္ရျပန္ေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ အေဖက စည္းကမ္းအရမ္းႀကီးေတာ့ အေဖရွိေနရင္ စိတ္က်ဉ္းၾကပ္တယ္။ မလြတ္လပ္ဘူးေလ။ အေမက ေခါင္းတခ်က္ ေဝွ႔စာပဲ ရွိတယ္။ လုိတာရေရာ။ မရတာေတြေတာ့လည္း ရွိတာေပါ့ေလ။ အေဖနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ မွတ္မွတ္ရရ အေမေျပာျပတာတခုက ကုိယ္တႏွစ္နီးပါး အရြယ္အေဖအိမ္ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ညအိပ္ဖုိ႔ ကုတင္ေပၚတက္မယ္လည္း လုပ္ေရာ ဘယ္က လူႀကီးလည္း သြား...မလာရဘူး လုိ႔ ကုိယ္ကေမာင္းခ်တယ္တဲ့။ ကုိယ့္အေဖမွာ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးရွိတယ္။ အဲ့ဒါကုိ ေၾကာက္တာလည္း ပါမလားမသိ။ ဒါနဲ႔ အေဖက ပန္းသီးျပၿပီး တက္ရမလားေျပာေတာ့ ေပး...ပန္းသီး ဆုိၿပီး ပန္းသီးေတာ့ယူထားၿပီး လူကုိေတာ့ ကုတင္ေပၚ အတက္မခံဘူးတဲ့။ အေဖ့ခမ်ာ ဧည့္သည္အိပ္တဲ့ အခန္းမွာ အိပ္ရရွာတယ္တဲ့။ ေနာက္ေတာ့လည္း ေသြးကစကားေျပာတာလား၊ ပန္းသီးေတြကေျပာတာလားေတာ့ မသိဘူး။ အေဖနဲ႔ ကုိယ္နဲ႔တည့္သြားတာပါပဲ။ ႀကီးလာေတာ့ ကုိယ္က အေဖနဲ႔တူတူလာတယ္လုိ႔ အေမကေတာ့ေျပာတယ္။ အမွတ္မထင္လုပ္လုိက္တဲ့ အမူအရာကပါတူတယ္တဲ့။

အေဖဖုန္းဆက္ၿပီဆုိလည္း သားသမီးေလးေယာက္ထဲကမွ ကုိယ့္ကုိပဲ ေျပာမယ္လုိ႔ေျပာၿပီး အေမ့ကုိ ေခၚခုိင္းတတ္တယ္။ ကုိယ္ကလဲ အဲဒါတခုေတာ့ မႀကိဳက္ဘူးေလ။ က်န္တဲ့ ေမာင္ႏွမေတြလည္း ေျပာခ်င္ၾကရွာမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ဘာမွမေျပာရွာပါဘူး။ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ တေယာက္ထဲမေက်မနပ္ျဖစ္ေနမိတာ။ ဘယ္သူ႔ကုိမွလည္းေတာ့ မေျပာျဖစ္ပါဘူး။ တေန႔က ကုိယ့္ဆီကုိဖုန္းေခၚတာ ေခၚမရလုိ႔ ကုိယ္နဲ႔မေျပာလုိက္ရျပန္ဘူး။ ကုိယ့္ဖုန္းက အဲလုိပဲ ေခၚမရျဖစ္ ျဖစ္ေနတတ္လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းဖုန္းနံပါတ္ပါေပးထားရတယ္။ 

အခု ကုိယ္ေန႔တုိင္း ဘုရားရွိခုိးေနတယ္။ အဓိက က အေဖ့အတြက္ေပါ့ေလ။ တေလာက အေမ့ဆီဖုန္းဆက္ေတာ့ အေဖဒီတေခါက္ခရီးသြားတာ ေလယာဉ္က အင္ဂ်င္မီးေလာင္လုိ႔ အေရးေပၚျပန္ဆင္းရတယ္တဲ့။ ေတာ္ေသးတာက ဆင္းလုိ႔ရတဲ့ အျမင့္မွာ ေလာင္လုိ႔ေပါ့။ အဲဒါကုိ အေဖက အေမ့ကုိ ဖုန္းဆက္ေတာ့ ညည္းတုိ႔ ေလ်ာ္ေၾကးရေတာ့မလုိ႔ လုိ႔ေျပာတယ္တဲ့။  

အေဖေဘးရန္ကင္းပါေစ။ ကမာၻေပၚရွိ ရွိရွိသမွ် အေဖမ်ားအားလံုးေအးခ်မ္းၾကပါေစ။

ေခါင္းစဉ္မဲ့

မင္းကုိေတြ႔လုိက္ရတဲ့ ေန႔ကေလးတေန႔မွာ

မင္းတေယာက္ထဲပဲ ပုိင္ဆုိင္ေတာ့မဲ့ငါ့ခ်စ္ျခင္းအားလံုးဟာ

ရင္ထဲမွာျဖစ္တည္ခဲ့တယ္...

ေန႔ လ အခ်ိန္ေတြ မတည္ၿမဲ ေျပာင္းလဲသြားေပမယ့္လည္း

ငါ့ရင္ထဲက မင္းကုိျပန္ေတြ႔ရဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေတာ့

မေျပာင္းမလဲ တည္ရွိဆဲပါ...

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြျပည့္တဲ့ေန႔မွာေတာ့ မင္းကုိေျပာစရာ စကားေတြ

ရင္နဲ႔အျပည့္ပါ...

ဒါေပမယ့္... ... ...

ဘယ္ေလာက္ထိခ်စ္ေနမိၿပီလည္းဆုိတဲ့ ဝန္ခံခ်က္ကေတာ့

အရင္ဆံုးငါေျပာမဲ့စကားေလးေပါ့...

*****

ဒီသီခ်င္းေလးက ကုိယ္အရမ္းႀကိဳက္ခဲ့တဲ့ ကရင္သီခ်င္းရဲ႕ဘာသာျပန္ေလးပါ။ သိခ်င္လြန္းလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကုိ ဘာသာျပန္ခုိင္းၾကည့္ေတာ့ ျမန္မာလုိလည္း အရမ္းလွတဲ့ အဓိပၸာယ္ရွိေနျပန္ေရာ။

ကုိယ္ဒီသီခ်င္းေလးကုိ ကရင္လိုပဲ သိခဲ့တာ။ ဒါေတာင္ Chorus အပုိဒ္ပဲ သိတာ။ တပုဒ္လံုးမၾကားဖူးဘူး။ ကုိယ္ကသီခ်င္းေတြဆုိ သံစဉ္ေကာင္းရင္လဲ ႀကိဳက္တယ္။ နားလည္လည္ မလည္လည္။ တရုတ္သီခ်င္းတပုဒ္လည္း အရမ္းႀကိဳက္လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းကုိ အသံထြက္ဆုိခိုင္းၿပီး တရုတ္အသံထြက္ေတြကုိ တလံုးခ်င္း ျမန္မာလုိျပန္ေရးၿပီး ေရခ်ဳိးခန္းထဲမွာ ကပ္ထားၿပီး ေရခ်ဳိးတုိင္းဆုိတယ္။ တခါတေလ ေရမခ်ဳိးလည္း ဆုိခ်င္လာရင္ ေရခ်ဳိးခန္းထဲသြားသြားၿပီး စာသားသြားၾကည့္ၿပီးဆုိတယ္။ အဲေတာ့ အလြတ္မရ ခံႏုိင္ရုိးလား။ ဂ်ပန္သီခ်င္းတပုဒ္လည္းအဲဒီလုိပဲ။ ဒါေပမယ့္ တရုတ္သီခ်င္းေလာက္မႀကိဳက္ေတာ့ ခု သိပ္မရေတာ့ဘူး။ ကုလား ဘုရားသီခ်င္း တုိတုိေလးတခုလဲ ႀကိဳက္လုိ႔ က်က္ၿပီးဆုိဖူးတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္ေလာက္က ႏုိရူး အုိင္လန္က သူငယ္ခ်င္းသင္ေပးဖူးတဲ့ သူတုိ႔ဘာသာနဲ႔ ဘုရားသီခ်င္းတုိေလး တပုဒ္လည္း က်က္ခဲ့ဘူးတယ္။

ကရင္ သီခ်င္းကေန ဘယ္ေတြေရာက္ကုန္ဘီလည္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ အသက္ႀကီးလာျခင္းရဲ႕ လကၡဏာပဲထင္ပါရဲ႕။ တခုေလးစလုိက္ရင္ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြအကုန္ မီးခုိးၾကြက္ေလ်ာက္လုိက္ကုန္ေရာ။

ဒီသီခ်င္းေလးရဲ႕ဘာသာျပန္ကုိ စ စသိလုိက္ရျခင္း ကုိယ့္ေခါင္းထဲကုိ ဆရာေနဇင္လတ္ရဲ႕ ေဆာင္းပါးထဲက စာသားေလးေရာက္လာတယ္။ တေန႔တလံ ပုဂံဘယ္ေရြ႕မလဲဆုိတာက...ပုဂံကေတာ့ ဘယ္ေရြ႕လိမ့္မလဲတဲ့...ဒါေပမယ့္ ကုိယ္ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကုိယ့္အတြက္ေနရာက်န္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးတဲ့... သူေကာင္မေလးကုိ ျပန္ေတြ႔လုိ႔ သူေျပာခ်င္တာေတြေျပာႏုိင္ဖုိ႔ ေကာင္မေလးဘက္ကလဲ ပုိင္ဆုိင္သူမရွိေသးဘူးဆုိရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ေလ။

မလုပ္ခ်င္ေသးတဲ့ အလုပ္ေတြက်ရင္ ဒီစကားပံုေလးကုိ ကာဗာယူယူၿပီး၊ လုပ္ခ်င္တာက် ေလ်ာက္ေလ်ာက္လုပ္ေနတတ္တဲ့ကုိယ့္ကုိ ဆရာ့စကားက လွဳပ္ႏွဳိးလုိက္သလုိပါပဲ။ ကုိယ္ကလဲ မနက္ မနက္ႏုိးရင္ေတာင္ ခဏဆုိၿပီး ျပန္ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့ ဆရာ့စကားရဲ႕ လွဳပ္ႏွဳိးခ်က္ကလည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္းျဖစ္မသြားဖုိ႔ မနည္းသတိ ထားေနရေလရဲ႕။