ေခါင္းစဉ္မဲ့

မင္းကုိေတြ႔လုိက္ရတဲ့ ေန႔ကေလးတေန႔မွာ

မင္းတေယာက္ထဲပဲ ပုိင္ဆုိင္ေတာ့မဲ့ငါ့ခ်စ္ျခင္းအားလံုးဟာ

ရင္ထဲမွာျဖစ္တည္ခဲ့တယ္...

ေန႔ လ အခ်ိန္ေတြ မတည္ၿမဲ ေျပာင္းလဲသြားေပမယ့္လည္း

ငါ့ရင္ထဲက မင္းကုိျပန္ေတြ႔ရဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေတာ့

မေျပာင္းမလဲ တည္ရွိဆဲပါ...

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြျပည့္တဲ့ေန႔မွာေတာ့ မင္းကုိေျပာစရာ စကားေတြ

ရင္နဲ႔အျပည့္ပါ...

ဒါေပမယ့္... ... ...

ဘယ္ေလာက္ထိခ်စ္ေနမိၿပီလည္းဆုိတဲ့ ဝန္ခံခ်က္ကေတာ့

အရင္ဆံုးငါေျပာမဲ့စကားေလးေပါ့...

*****

ဒီသီခ်င္းေလးက ကုိယ္အရမ္းႀကိဳက္ခဲ့တဲ့ ကရင္သီခ်င္းရဲ႕ဘာသာျပန္ေလးပါ။ သိခ်င္လြန္းလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကုိ ဘာသာျပန္ခုိင္းၾကည့္ေတာ့ ျမန္မာလုိလည္း အရမ္းလွတဲ့ အဓိပၸာယ္ရွိေနျပန္ေရာ။

ကုိယ္ဒီသီခ်င္းေလးကုိ ကရင္လိုပဲ သိခဲ့တာ။ ဒါေတာင္ Chorus အပုိဒ္ပဲ သိတာ။ တပုဒ္လံုးမၾကားဖူးဘူး။ ကုိယ္ကသီခ်င္းေတြဆုိ သံစဉ္ေကာင္းရင္လဲ ႀကိဳက္တယ္။ နားလည္လည္ မလည္လည္။ တရုတ္သီခ်င္းတပုဒ္လည္း အရမ္းႀကိဳက္လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းကုိ အသံထြက္ဆုိခိုင္းၿပီး တရုတ္အသံထြက္ေတြကုိ တလံုးခ်င္း ျမန္မာလုိျပန္ေရးၿပီး ေရခ်ဳိးခန္းထဲမွာ ကပ္ထားၿပီး ေရခ်ဳိးတုိင္းဆုိတယ္။ တခါတေလ ေရမခ်ဳိးလည္း ဆုိခ်င္လာရင္ ေရခ်ဳိးခန္းထဲသြားသြားၿပီး စာသားသြားၾကည့္ၿပီးဆုိတယ္။ အဲေတာ့ အလြတ္မရ ခံႏုိင္ရုိးလား။ ဂ်ပန္သီခ်င္းတပုဒ္လည္းအဲဒီလုိပဲ။ ဒါေပမယ့္ တရုတ္သီခ်င္းေလာက္မႀကိဳက္ေတာ့ ခု သိပ္မရေတာ့ဘူး။ ကုလား ဘုရားသီခ်င္း တုိတုိေလးတခုလဲ ႀကိဳက္လုိ႔ က်က္ၿပီးဆုိဖူးတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္ေလာက္က ႏုိရူး အုိင္လန္က သူငယ္ခ်င္းသင္ေပးဖူးတဲ့ သူတုိ႔ဘာသာနဲ႔ ဘုရားသီခ်င္းတုိေလး တပုဒ္လည္း က်က္ခဲ့ဘူးတယ္။

ကရင္ သီခ်င္းကေန ဘယ္ေတြေရာက္ကုန္ဘီလည္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ အသက္ႀကီးလာျခင္းရဲ႕ လကၡဏာပဲထင္ပါရဲ႕။ တခုေလးစလုိက္ရင္ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြအကုန္ မီးခုိးၾကြက္ေလ်ာက္လုိက္ကုန္ေရာ။

ဒီသီခ်င္းေလးရဲ႕ဘာသာျပန္ကုိ စ စသိလုိက္ရျခင္း ကုိယ့္ေခါင္းထဲကုိ ဆရာေနဇင္လတ္ရဲ႕ ေဆာင္းပါးထဲက စာသားေလးေရာက္လာတယ္။ တေန႔တလံ ပုဂံဘယ္ေရြ႕မလဲဆုိတာက...ပုဂံကေတာ့ ဘယ္ေရြ႕လိမ့္မလဲတဲ့...ဒါေပမယ့္ ကုိယ္ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကုိယ့္အတြက္ေနရာက်န္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးတဲ့... သူေကာင္မေလးကုိ ျပန္ေတြ႔လုိ႔ သူေျပာခ်င္တာေတြေျပာႏုိင္ဖုိ႔ ေကာင္မေလးဘက္ကလဲ ပုိင္ဆုိင္သူမရွိေသးဘူးဆုိရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ေလ။

မလုပ္ခ်င္ေသးတဲ့ အလုပ္ေတြက်ရင္ ဒီစကားပံုေလးကုိ ကာဗာယူယူၿပီး၊ လုပ္ခ်င္တာက် ေလ်ာက္ေလ်ာက္လုပ္ေနတတ္တဲ့ကုိယ့္ကုိ ဆရာ့စကားက လွဳပ္ႏွဳိးလုိက္သလုိပါပဲ။ ကုိယ္ကလဲ မနက္ မနက္ႏုိးရင္ေတာင္ ခဏဆုိၿပီး ျပန္ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့ ဆရာ့စကားရဲ႕ လွဳပ္ႏွဳိးခ်က္ကလည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္းျဖစ္မသြားဖုိ႔ မနည္းသတိ ထားေနရေလရဲ႕။

ဗလာ

ဘယ္ဝဋ္ ၾကမၼာ
မလြတ္သာ လုိ႔ ၍႔
လာကာဆံုဆည္း
ဤခရီးဝယ္
အခ်စ္ႀကီးလ်က္
နီးဖုိ႔ခက္တယ္
ရက္စက္သူက ဘယ္သူလဲ???

လကုန္အေတြး

တေန႔ တေန႔ကလည္း အကုန္ျမန္လုိက္တာ။ ဘာလုိလုိနဲ႔ ၂၀၁၁ က တဝက္က်ဴိးတဲ့လကို ေရာက္ၿပီ။ လုပ္ေနတဲ့အလုပ္ေတြ ေန႔ေရႊ႔ ညေရႊ႔နဲ႔ တကယ့္တကယ္ ၿပီးရမယ့္အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ျပစရာဘာမွ မရွိဘူး။ လူ႔သက္တန္းလည္း ထက္ဝက္နီးေတာ့မယ္။ ေပးရမယ့္စာမၿပီးတုိင္း ကုန္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ငါဘာေတြလုပ္ေနမိပါလိမ့္ဆုိတဲ့ အေျဖမရွိတဲ့ေမးခြန္းပဲ ေခါင္းထဲေရာက္ေရာက္လာတယ္။ ဒီတခါေတာ့ တကယ္ကုိ အေျဖရွိခ်င္မိၿပီ။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ေပးလုိ႔ရတဲ့၊ ေပးလုိ႔လည္း လွေလာက္တဲ့ စာရွိခ်င္ၿပီ။ ရွက္ရတာေတြထဲမွာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ကုိ ရွက္ရတာ ေတာ္ေတာ္ရွက္စရာေကာင္းမွန္း ခုမွသိလာတယ္။ မွန္ေတာင္ တတ္ႏုိင္ရင္ မၾကည့္ခ်င္ဘူး။ ေက်ာင္းသားလည္း လုပ္မစားခ်င္ေတာ့ပါဘူးကြယ္။

ဗလာ

အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ့
ျပန္လာေလမလား
စုိးစိတ္ေလးနဲ႔
တုိးတိတ္ေၾကကြဲ (၁၃ ၀၅ ၂၀၀၉)

ရင္မွာခံစား 
ပူေလာက္မွဳမ်ား
ကုစားမ့ဲသူ
မင္းတေယာက္ထဲသာ (၁၃ ၀၅ ၂၀၀၉)

ျပန္ဆံုႏုိင္မလား
အိပ္မက္အျဖစ္မ်ား
ေမွ်ာ္လင့္တမ္းတ
တကယ့္ အျပင္ဖက္မွာ (၁၄ ၀၅ ၂၀၀၉)

ရင္ခုန္သံမ်ား
ကာရံညီမလား
တမ္းတရင္းနဲ႔
ႏွစ္လရွည္ခဲ့ (၂၁ ၀၅ ၂၀၀၉)

ေႏြရာသီဦး
ေပ်ာ္ျမဴးခဲ့ခ်ိန္
မုိးလယ္ေဆာင္းေႏွာင္း
ရာသီေျပာင္းခဲ့
အခ်ိန္တုိင္းပဲ 
စုိးမုိးဆဲပါ
မင္းတေယာက္သာ (၁၃ ၀၅ ၂၀၀၉)

ေန႔ရက္နာရီ
အုိရီေဟာင္းလည္း
မေျပာင္းသစ္စြာ
ရင္ထဲမွာျဖင့္
ျဖစ္က်န္ဆဲပါ
မင္းရုပ္လႊာ။     ။ (၁၃ ၀၅ ၂၀၀၉)
*****

ဒီတပုဒ္ကုိ သီခ်င္းအေနနဲ႔စပ္ၾကည့္ရင္း ကဗ်ာလုိလုိ ဘာလုိလုိျဖစ္သြားျပန္ေရာ။ verse အပုိဒ္ေတြ ဆုိလုိ႔ရေပမယ့္ chorus ကုိ ဘယ္လုိမွ မလုပ္တတ္ေတာ့ျပန္ေတာ့ သီခ်င္းစစ္စစ္တပုဒ္ မဟုတ္ရေတာ့ျပန္ဘူး။ ၁၃ ရက္ေန႔က ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စိတ္ထဲကထြက္လာေပမယ့္ ၁၄ ရက္နဲ႔ ၂၁ ရက္မွာေတာ့ တပုိဒ္ဆီပဲ ထြက္ေတာ့တယ္ chorus ကုိလံုးဝ သေဘာမက်ေတာ့ ေတာ့ ဘာမွထပ္မထြက္လာေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ခံစားခ်က္ကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ရွိေနခဲ့ဆဲပါ။ ခုေတာ့လည္း အတိတ္ကုိ အတိတ္မွာပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးထားခဲ့လုိက္ပါဘီ။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္စာေလးေတြကုိ ႏွေျမာတာနဲ႔ လႊင့္မပစ္ရက္ေတာ့ ဒီေပၚေရာက္လာရျပန္တာေပါ့။ ပစၥဳပန္မွာေတာ့ ခံစားခ်က္ေတြ ခမ္းေျခာက္ေနပီး ေရးစရာ ဘာမွကုိ မေပၚလာေသးျပန္ဘူး။

၁၃ ၀၇ ၂၀၀၉ မွ အမွတ္တမဲ့ ကဗ်ာ

တြယ္ငင္တဲ့ ရင္ထဲကသစ္ပင္
ရွင္သန္ေအာင္သူပ်ဴိးလုိ႔
မညွဳိးေစခဲ့အစဥ္။     ။

ေလျပည္တုိး မက်ဳိးေစရ
ေနျခည္ထုိး မညွဳိးေစရ
ေရစင္သြန္း မမြန္းေစရ။     ။

သုိ႔ေပမယ့္လည္းကြယ္
ပန္းပ်ဴိးတဲ့လက္ မုန္းမီးသက္၍
ႏွဳတ္ေႁခြရက္စက္ ရွင္ဖုိ႔ခက္ၿပီ။     ။

ကုိယ့္ရင္ထဲက သစ္ပင္ေလး။    

တခါက အေတြးမ်ား

ေဝးလြင့္မသြားေသးတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းမ်ားနဲ႔
ေနာက္ထပ္အခ်စ္သစ္တခု ထပ္ပုိးရင္းက
မႏို္င္ေတာ့တဲ့စိတ္ဝန္ကုိ လႊတ္ခ်ရေတာ့မလား
အေျဖရွာမရႏုိင္ေတာ့
ကံကုိသာရုိးမယ္ဖြ႔ဲတ့ဲအျဖစ္ကုိမုန္းလာၿပီ
မသက္ဆုိင္တဲ့ကံတရားကုိေဘးခ်ၿပီး
သက္ဆုိင္သူ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္သာႀကိဳးစားေျဖရွင္းမယ္။

ေျပာင္းလဲမသြားေသးတ့ဲ ခ်စ္ျခင္းအေဟာင္းန႔ဲ
လတ္ဆတ္သန္႔ရွင္းတ့ဲ ေနာက္အခ်စ္တခုကို
ဘာေၾကာင့္မ်ား ရယူခဲ့လဲ
အစားထုိးျခင္းရဲ႕ ခါးသီးမွဳေတြ
ကုိယ္ခံစား...ကုိယ့္အမွားသာပဲ။

ရင္မဆုိင္ႏုိင္စိတ္႐ွဳပ္မွဳမ်ား
ယွဥ္မၿပိဳင္ႏုိင္ ဒြိဟတရားမ်ား
မျဖဴစင္ႏုိင္ ကုိယ့္ရဲ႕စိတ္ထား

ဘယ္မွာလဲ အၾကင္နာစစ္ဟာ။
ေဖြရွာဆဲ ေနရာသစ္မွာ
ဗ်ာပါမ်ား ေဝဒနာၾကား

အေျဖရွာမရေသးတဲ့ ပုစာၦတနင့္တပုိး
ရင္ဝယ္ပုိက္မႏုိင္ဝန္ထမ္းရင္း
ေရွ့ဆက္ေနရတ့ဲဘဝမွာ
ဘာကိုမွ ထပ္ၿပီး မယူခ်င္ေတာ့ဘူး။
*****

ဆရာစာသင္ေနတုန္း ဘာမွ အာရုံစုိက္လုိ႔မရတာနဲ႔ ကဗ်ာထုိင္ေရးေနလုိက္မိတုန္းက စာေလးပါ။ ဆရာေပးတဲ့ စာရြက္ေနာက္မွာေရးထားမိတာ။ တကယ္ေတာ႔ ဆရာကစာသင္တာေကာင္းပါတယ္။ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ အာရံုစုိက္လုိ႔မရျဖစ္ေနတာ။ ကဗ်ာျဖစ္ေစေတာ့ရယ္လုိ႔ ေရးတာမဟုတ္ေပမယ့္ ေရးလုိက္တဲ့စာမွာ အခ်ိတ္အဆက္ေလးေတြျဖစ္သြားရင္ သေဘာက်မိတယ္။  ဒါေလးေရးေနရင္း သံစဥ္ေလးတခုက ေခါင္းထဲေရာက္လာျပန္ေရာ။ အဲ့ဒါနဲ႔ သံစဥ္ထည့္လုိက္ေတာ့လည္း သီခ်င္းလုိလုိ၊ ဒီတုိင္းဖတ္ၾကည့္ေတာ့လည္း ကဗ်ာမဟုတ္ဘာမဟုတ္။ တီးတတ္တဲ့ လက္ကြက္ေလး မျဖစ္စေလာက္နဲ႔ သီခ်င္းမဟုတ္၊ ကဗ်ာမဟုတ္တခုရလာေတာ့ အ့ဲဒါေလးကုိ အမွတ္တရ ရွိေစရုံေလး ဒီေနရာမွာ ျပန္ကူးထားလုိက္တယ္။ အရင္က ခံစားရရင္ စာေတြခ်ေရးတတ္တဲ့သူေတြကုိ ဟားခဲ့တ့ဲသူ၊ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ေရးမိသြားခါက်မွ ဟားခဲ့မိတဲ့သူေတြကုိ စိတ္ထဲကေတာင္းပန္လုိက္မိတယ္။ (စိတ္ထဲကပဲလည္း ဟားခဲ့တာပါ။)

မွ...သုိ႔...သူငယ္ခ်င္း

သမုဒယၾကိဳး ေႏွာင္မည္စိုး၍
ေသြတိမ္းေရွာင္ဖယ္ ေျဖပါေလလည္း
တြယ္ငင္ရစ္ပတ္ ေႏွာင္ၾကိဳးထပ္ၿပီ
မေျဖရက္ဘူး သိရဲ႕လား...။

သႏ ၱာန္စိတ္ေထြ ဖီလာေလလည္း
တုံ႔လွည့္ေမတၱာ ေရာင္ျပန္လင္းလက္
ဒီတသက္ျဖင့္ မိွန္ဖို႔ခက္ျပီ
တသက္အလင္း တည္ေစသား...။

ေ၀းကြာျခင္းေတြ တားဆီးေနလည္း
ကိုယ္စီစိတ္ထဲ ျမတ္ႏိုးဆဲမို႔
*ထားခဲ့ေမတၱာ ျပန္ေရတြက္ရင္း*

မိုင္တိုင္ေတြကို ရီျပစ္မယ္...။

*...* ထပ္တုိးစာေၾကာင္း (၂၇ ၀၅ ၂၀၁၁)

အသိ၊ သူငယ္ခ်င္း၊ ေဆြမ်ဳိးဆုိလုိ႔ တေယာက္မွမရွိဘဲ ေရာက္လာခဲ့ရတဲ့ေနရာသစ္တခုမွာ အရာအားလံုးမဟုတ္ေပမယ့္ တန္ဖိုးထားတဲ့၊ လက္ခံတဲ့အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တူညီေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလးေတြ ရခဲ့တယ္။ ကုိယ့္ေမာင္ႏွမခ်င္းေတာင္ ကုိယ့္နဲ႔ ထပ္တူထပ္မွ် မျဖစ္တ့ဲ ေလာကႀကီးမွာ သူတုိ႔နဲ႔လည္း အေျခအတင္ေတြအမ်ားႀကီးရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေတြကုိ ၾကိဳးစားနားလည္ေပးၾကရင္းနဲ႔ ကုိယ့္ေဘးမွာ လုိအပ္မွဳတုိင္းနီးပါးအတြက္ အၿမဲအဆင္သင့္ရွိေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္အတြက္ အမွတ္တရပါ။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္က သံေယာဇဥ္တြယ္မိရင္ မီးခုိးမဆံုး မုိးမဆံုးမုိ႔ အစကေတာ့ ေရွာင္ဖယ္ဖယ္ရွိခဲ့ေပမယ့္ ၾကာေတာ့လည္း အခ်စ္ဆံုးေတြ ျဖစ္လာၾကတာပါပဲ။