အာလူး ကတ္တလတ္

ညက် ေရးေပးမယ္ေျပာၿပီး ကတိမတည္လုိက္ႏုိင္ဘူး။ ခ်စ္ေပါက္ ခြင့္လႊတ္ပါေလ။

အာလူးအေနေတာ္ ၈လံုး

Gee (မခမ္း) တဇြန္း
ဆား အနည္းငယ္
ၾကက္ဥ ႏွစ္လံုး (အႏွစ္နဲ႔ အကာခြဲထားပါ)
ဆီ

 

အာလူးေတြကုိ ျပဳတ္လုိက္ပါတယ္။

ျပဳတ္ထားတုန္း ခြဲထားတဲ့ ၾကက္ဥအကာကုိ ခေလာက္ထားပါ။

အာလူးက်က္ၿပီဆုိ အခြံႏႊာၿပီး ေျခ ပါ။

ေျချပီးရင္ မခမ္း၊ ဆားနဲ႔ ၾကက္ဥအႏွစ္ကုိထည့္ပါ။ ၿပီးေတာ့ ေရာနယ္လုိက္ပါ။

 

ဆီပူေအာင္တည္ၿပီးလုိ႔ ဆီက်က္ရင္ နယ္ထားတဲ့ အာလူးအေရာကုိ စိတ္ႀကိဳက္ အရြယ္ေတာ္ ေလးေတြလုပ္ၿပီး ခေလာက္ထားတဲ့ ၾကက္ဥအကာထဲ ႏွစ္လုိက္ပါ။

 

ၿပီးရင္ ဒယ္အုိးထဲထည့္ၿပီး ေၾကာ္လုိ႔ရပါၿပီ။ တေယာက္ႏွစ္ခုႏွုန္းဆုိ ငါးေယာက္စားလုိ႔ရပါတယ္။

ဒါက တတ္ႏုိင္သေရြ႕ ခ်ဳံ႕ထားတဲ့ အာလူးကတ္တလတ္ လုပ္နည္းပါ။ အပ်င္းနည္း လို႔ လဲ ေထာပနာ ျပဳၾကပါတယ္။

 

ကုိယ့္ေမေမလုပ္တဲ့ ကတ္တလတ္က အသားပါပါတယ္။ အမဲသားပါ။ ေတာက္ေတာက္စင္းထားတဲ့ အမဲသားကုိ ၾကက္သြန္ျဖဴ နီ ျငဳပ္သီးမွဳန္႔ ဆႏြင္း ဆီ နဲ႔ ဆီသတ္ၿပီး ခြက္ထဲလွယ္ထည့္ပါတယ္။ ၾကက္သြန္ျဖဴ အတုံးလုိက္လွီးထားတာ ကုိ အစိမ္းလုိက္ထည့္ၿပီး ေရာလုိက္ပါတယ္။ အာလူးအေရာကုိ လက္ထဲမွာ ျပားထားၿပီး နည္းနည္းေလး ခြက္ေအာင္လုပ္၊ ၿပီးေတာ့ အသားေရာကုိထည့္ၿပီး ထာပနာလုိက္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ ၾကက္ဥ အကာထဲထည့္ၿပီး ေၾကာ္လုိက္ရင္ အေမလုပ္တဲ့ ကတ္တလတ္ရပါတယ္။ အေမက မခမ္း မထည့္ပါဘူး။ ဒီနည္းက ေရးေတာ့သာ ျမန္တာပါ။ လုပ္ရတာ သိပ္လက္ဝင္ပါတယ္။  အသား ထာပနာထားေတာ့ ကတ္တလတ္ အလံုးႀကီးက ႀကီးသြားေရာ။ အဲ့ဒီေတာ့ ေၾကာ္ရတာ ၾကာပါတယ္။ ထာပနာထားတာ ပြင့္ဖုိ႔လည္း လြယ္ေတာ့ သိပ္ရွုပ္တယ္။ တကယ္ေတာ့ အေမ့ဒီဟင္းခ်က္ရင္ ကုိယ္က အလယ္သားေတြ အကုန္ဖယ္ၿပီး အာလူးပဲစားတာ။

 

အဲဒီေတာ့ ကုိယ္လုပ္တဲ့ကတ္တလတ္က ကုိယ္ႀကိဳက္တဲ့ အာလူးပဲပါေတာ့တာေပါ့။ မခမ္းကလည္း ကုိယ့္ဟာကုိယ္ ႀကိဳက္လုိ႔ထည့္တာ။ ၾကက္ဥ အကာနဲ႔ အျပင္က မံတာက အာလူးအစေလးေတြ ဖြာမထြက္ဘဲ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးလည္းျဖစ္ ေၾကာ္တဲ့သူအတြက္လည္း အလုပ္မရွုပ္ေတာ့ေအာင္လုိ႔ပါ။ ေၾကာ္တဲ့အခါလည္း လက္မွာ ကပ္မက်န္ခဲ့ေတာ့ဘူးေပါ့။ ေရာနယ္တဲ့အထဲ အကာထည့္နယ္ရင္ၾကေတာ့ အာလူးက မေစးေတာ့ပဲ ျပားျပားေလးလုပ္လုိ႔မရေတာ့ပါဘူး၊ အလံုးေလးလည္း မရပါဘူး။ ေရာနယ္ရင္ အႏွစ္ပဲ ထည့္ရမွာပါ။ ေရႊဝါေရာင္သန္းလာရင္ေတာ့ ဆယ္လုိ႔ရပါၿပီ။

 

အာလူးေျခတာမွာ တခ်ဳိ႕က ေထာင္းပါတယ္။ ကုိယ္လဲ အစက ေထာင္းပါတယ္။ တေန႔ အေဒၚတေယာက္အိမ္လာတုန္း အိမ္မွာ ကတ္တလတ္လုပ္စားတာနဲ႔ႀကံဳေတာ့ သူသင္ေပးသြားတဲ့နည္းနဲ႔လုပ္တာ အင္မတန္လူသက္သာသြားပါတယ္။ အာလူးေထာင္းရင္ အားသိပ္စုိက္ရတယ္။ အေဒၚကေတာ့ အာလူးေလး ဘယ္လက္ေပၚတင္ၿပီး ခရင္းပက္လက္နဲ႔ အာလူးကုိ ဘယ္ညာျခစ္လုိက္ေတာ့ ေထာင္းစရာမလုိေတာ့ပဲ ေၾကမြေနတဲ့အာလူးေတြရလာပါတယ္။ ေအာက္က လင့္ကေတာ့ လက္ေပၚတင္ေျခတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခက္ရင္းနဲ႔ေတာ့ ေျချပထားတာပါ။

 

 

ကုိယ္လုပ္တဲ့ ကတ္တလတ္က မခမ္းမ်ားသြားလုိ႔ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ့ၿပဲသြားပါတယ္။ ေၾကာ္မရေအာင္ မျဖစ္သြားတာ ေတာ္ေသးတယ္။ စားေတာ့လည္း အီစိမ့္အစ္သြားေရာ။ ထမင္းနဲ႔စားဖုိ႔ဆုိ မခမ္း မထည့္တာ ေကာင္းပါလိမ့္မယ္။ အနံ႕ႀကိဳက္ရင္ေတာ့ ပါေလကာေလး ထည့္တာပဲ ေကာင္းပါလိမ့္မယ္။

 

ကုိယ္က ေဂ်းမ်ားတယ္။ မခမ္းဆုိ ကုိယ့္ၿမိဳ႕က မခမ္းမွ မခမ္းထင္တာ။ ရန္ကုန္မွာ ေနတုန္းက ရန္ကုန္ကေရာင္းတဲ့ မခမ္း ဘယ္ေတာ့မွ မဝယ္ဘူး။ မယံုတာလဲပါတာေပါ့ေလ။ ၿမိဳ႕လူႀကံဳရွိမွ မွာတာ။ ဒီေရာက္လာေတာ့လည္း အာလူးသာ ဝယ္ထားတာ လုပ္မစားျဖစ္ေသးဘူး။ တေန႔ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က လစ္တဲလ္အင္းဒိယ သြားမယ္ လုိက္မလားဆုိလုိ႔ လုိက္ျဖစ္သြားရင္ မခမ္း ေတြ႔တာနဲ႔ အိမ္ေခၚလာလုိက္တာ။ တနဂၤေႏြမွာ ဘုရားေက်ာင္းတက္ရင္း အမ်ဳိးေတြအကုန္ဆံုမွာဆုိေတာ့ သူတုိ႔ပါစားရေအာင္ လုပ္ျဖစ္သြားတယ္။
 

ေခၚေနၾကက အာလူးကတ္တလိပ္ဆုိေတာ့ ဖဘမွာ ဒါတ္ပံုတင္ေတာ့ ဒါဘာလဲလုိ႔ လာေမးတဲ့ မေလးသူငယ္ခ်င္းကုိ ရွင္းျပဖုိ႔ရာ ဂူဂဲတာ ဘယ္လုိမွ ဂဲ မရဘူး။ ဘယ္ရပါ့မလဲ potato catlate ေတြေရာ catalate ေတြေရာ နဲ႔သြားရွာတာကုိး။ ေနာက္မွ ဂူဂဲလည္း သနားလာလုိ႔နဲ႕တူတယ္  potato cutlet  လုိ႔အႀကံေပးရွာတယ္။ အဲ့ဒီအတိုင္းလုိက္ရွာေတာ့ မွ အဆင္ေျပသြားတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ မွတ္မိေနေအာင္ ကတ္တလတ္လုပ္ထားတာ။

 

 

ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ဖာသာကုိယ္ ဖတ္တာေတာင္ ကန္႔လန္႔ႀကီး။

 

 

ေတာ္ရာ

ငါလုိအုိင္းစတုိင္းကုိ ယူလ္ဘရုိင္းနား နီးနီး လုပ္ႏုိင္တဲ့ေရေတြရွိတဲ့ ကြ်န္းကေလးေပၚမွာ မေနခ်င္ဘူးကြယ္။

မ်က္ရႈ

မေန႔က အိမ္နဲ႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္တယ္။ viber ေက်းဇူးက ႀကီးလွပါတယ္။ အခုဆုိ ပုိက္ဆံလည္း မကုန္၊ အရင္လုိ ႏွစ္ပတ္တခါေလာက္မဟုတ္ဘဲ ေန႔တုိင္းနီးပါးလည္း ေျပာလုိ႔ရၿပီ။ ၾကားလား၊ ၾကားတယ္ နဲ႕ မၾကားရဘူး တုိ႔ကေတာ့ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္ေတြေပါ့။ အိမ္က သခင္မက စိတ္လုိလက္ရရွိရင္ စကားလာေျပာတယ္။ သူမေျပာခ်င္ေတာ့ဘူးဆုိ "ဟင္... ဘာမွ မၾကားရဘူး" ဆုိၿပီး သူ႕အေမ ကုိယ့္ညီမကုိ ဖုန္းျပန္ေပးလုိက္တတ္တယ္။ တခါတေလမ်ား ကုိယ္က ေျပာခ်င္လြန္းရင္ ဘာမွာမလဲ၊ မုန္႔လား အင္းက်ီလားလုိ႔ေမးခုိင္းတယ္ဆုိမွ ဖုန္းလာကုိင္တယ္။ "ဂါဝန္ေလးေလ… ေခ်ာကလက္ေလ" နဲ႔ ဒါေလးေတာင္ မသိဘူးလားဆုိတဲ့ပံုနဲ႔ ဖုန္းလာေျဖေတာ္မူတယ္။ မေန႔ကေတာ့ ထူးထူးျခားျခား သီခ်င္းေတြ ဆုိျပေနတယ္။ ဘာေကာင္မေလးမွန္းကုိ မသိဘူး။ ညီမကလည္း အခု အတင္းတုပ္စရာ ေနာက္တေယာက္အေၾကာင္း ထပ္ရသြားတယ္။ ကုိယ္နဲ႔ညီမက အေမ့အတင္းတုတ္ေနၾက။

 

ကုိယ့္အေမက သူ႔ေျမးနဲ႔ တည့္လုိက္ မတည့္လုိက္ပါပဲ။ မတည့္တဲ့အခ်ိန္ေတြကေတာ့ သူ႔ေျမးမုန္႔စားခ်ိန္နဲ႔ ကုိယ့္ညီမ အိပ္ၿပီး တီဗီၾကည့္တဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ တေန႔ သမီးေလးက သူ႔အေဖနဲ႔အျပင္ကျပန္လာလုိ႔ မုန္႔ပါလာတယ္။ အိမ္ထဲလည္းဝင္လာတဲ့အခ်ိန္ ကုိယ့္အေမက ဧည့္ခန္းထဲမွာ ထုိင္ေနတာလည္းေတြ႕ေရာ မုန္႕ထုပ္ကုိ သူ႕ကုိယ္ေနာက္ကုိ ဖြက္လုိက္တယ္။ ညီမေလးက အိမ္အေပၚထပ္မွာဆုိေတာ့ ေလွခါးရင္းသြားၿပီး "ေမေမေရ… ေမေမေရ" နဲ႔ ေအာ္ေခၚေတာ့တာပဲ။ ကုိယ့္အေမဆုိ ေဆြ႕ေဆြ႕ကုိ ခုန္ေနေရာ။ ကုိယ္တုိ႔တီဗီၾကည့္ရင္ တခါတေလ ဆက္တီေပၚမွာ လွဲၿပီး ၾကည့္တတ္ၾကတယ္။ ခါးေနာက္ခုတဲ့ကူရွင္ေလး ဒါမွမဟုတ္ အရုပ္ေတြကုိ ေခါင္းအုန္းရင္းေပါ့။ အဲ့ဒါ တေန႔ ကုိယ့္ေမေမက ကူရွင္ေခါင္းအုန္းရင္း အိပ္ေပ်ာ္ေနေရာ။ သမီးနဲ႔ သူ႔အေမ၊ ကုိယ့္ညီမက သမီး အႀကိဳက္ ကာတြန္းကားၾကည့္ေနရင္း ညီမက ပ်င္းလာေတာ့ လွဲအိပ္လုိက္တယ္။ အဲ့ဒီမွာ သမီးေလးက ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႔ ကုိယ့္အေမအိပ္ေနတဲ့ ခံုကုိသြားၿပီး ေခါင္းအုန္းကုိ သြားဆြဲထုတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေမေမေရာ့ ဆုိၿပီး ကုိယ့္ညီမကုိ သြားေပးတယ္။ ကုိယ့္အေမက လန္႔ႏုိးၿပီး ၿပံဳးရမလုိ၊ ဆူရမလုိျဖစ္သြားရေရာ။ အဲ့ဒါမ်ဳိးက သူ႕အေမမွမဟုတ္ဘူး သူ႕အေဖအိပ္ေနလည္းအဲလုိပဲ။ သူ႕အေဖကုိဆုိ ပုိသဲေသး။ အိမ္မွာက အဲ့ဒီလုိကူရွင္ေလးက တခုပဲရွိတာ။ သူ႕အေဖေရာ အေမေရာ အတူတူဆုိ သူ႕အေဖကုိ ဦးစားေပးတယ္။

ဒင္းအေၾကာင္းကေတာ့ ေျပာလုိ႔ကုိ မကုန္ႏုိင္ဘူး။

ဂုိးဂြင့္ဂြက္ေဂြ

တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ေတြ႕လိမ့္ႏုိးႏုိး
တုိးဝင္လာခဲ့မိတယ္…
လမ္းမသိေတာ့လည္း ျဖည္းျဖည္းေလးပဲေပါ့ကြယ္။

တေျမ႕ေျမ႕နဲ႔ ေမြ႔လိမ့္ႏုိးႏုိး
တမ္းတေနခဲ့မိတယ္…
ကမ္းမရွိေတာ့လည္း ေဝး...ေဝး...သြားရင္းေပါ့ကြယ္။

တေပြ႕ေပြ႕နဲ႔ ျပည့္လိမ့္ႏုိးႏုိး
တုိင္တည္ေနခဲ့မိတယ္
စန္းမရွိေတာ့လည္း ေဆြးေဆြးေလးပဲေပါ့ကြယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒီကဗ်ာက စပ္ရင္း စဥ္းစားရင္းနဲ႔ ဂုိးဂြင့္ဂြက္ေဂြ ျဖစ္သြားရရွာတာ။ မဖ်က္ရက္တာနဲ႔ပဲ တင္လုိက္တာ။ ရုပ္ဆုိးေပမယ့္လည္း ကုိယ့္သားသမီးေတာ့ ခ်စ္ၾကတာခ်ည္းဆုိေတာ့လည္းေလ...။

ဆီသည့္လက္သုတ္

စာမေရးျဖစ္တာ ၾကာ ၾကာလွၿပီေကာ။ ဘယ္လုိမွလည္း ေရးလုိ႔မထြက္။ ေရးမယ္ႀကံလုိက္ရင္ သင့္ပါမလား၊ ေကာင္းပါ့မလား ေတြက အရင္ ေခါင္းထဲဝင္ဝင္လာတယ္။ ကုိယ့္စိတ္ေတြ အရင္လုိေပါ့ေပါ့ပါးပါး ဘယ္လုိမွ ျပန္မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးလား။ အရင္ေရးထားတဲ့ စာတခ်ဳိ႕ျပန္ဖတ္ၾကည့္ရင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ ရီသံစြက္ေနသလုိ ခံစားရတယ္။ ကုိယ္ အဲ့ဒီလုိျပန္ျဖစ္ခ်င္ပါရဲ႕။

အသက္က ထိပ္စီးေနာက္တခုေျပာင္းေတာ့မယ္ စိတ္ကေတာ့ ရင့္က်က္မလာဘူးတဲ့အျပင္ ပုိ ပုိၿပီး ႏု နဲ႔ လာသလုိပဲ။ ခံႏုိင္ရည္ေတြကလည္း ပုိ ပုိ ပါးလ်ားလာတယ္။ စိတ္မရွည္၊ စိတ္အလုိမက်တာေတြနဲ႔ ျဖစ္မလာေသးတာေတြကုိ ႀကိဳပူပန္ေနမိျပန္ေရာ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ကုိယ္မပုိင္ႏုိင္ေသးတာေလာက္ ခံရခက္တာ ကုိယ့္အတြက္ေတာ့ ရွိမယ္မထင္ဘူး။ ခုထိေပါ့ေလ။

ႀကံဳေတြ႔ဆက္ဆံေနရတဲ့ လူတုိင္းနီးနီးကုိ စိတ္တုိင္းမက်ပဲ၊ သာမန္ကာ လွွ်ံကာပဲ သေဘာထားေနမိတဲ့ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလဲ စိတ္ပ်က္ပါရဲ႕။ အမ်ားနဲ႔တေယာက္မွာ ကုိယ္ကပဲ မွားေနတာလား၊ အမ်ားကပဲ မွားသလား။ ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္ဖက္စလံုးမွားသလား၊ မွန္ေနၾကတာေရာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား။ ကုိယ့္အတၱနဲ႔ကုိယ္ေတာ့ ကုိယ္မွန္တယ္ ထင္ေနမိတယ္။ 

အသက္ႀကီးလာတာနဲ႔အမွ် ကုိယ့္ဖာသာကုိယ္ ေနႏုိင္ၿပီဆုိ မိဘအတြက္ ပူပန္ေနရတဲ့စိတ္ေတြ ေလ်ာ့သြားမယ္လုိ႔ ထင္မိတာ အမွားႀကီးမွားတာပဲ။ ငယ္ရြယ္တုန္းမုိ႔ မိဘကုိ အားကုိးေနရတာမုိ႔ သူတုိ႔မရွိေတာ့မွာ ပူပန္ေနခဲ့မိတယ္လုိ႔ ထင္ထားတာ၊ အသက္ႀကီးလာေလ မစြန္႔လႊတ္ႏုိင္စိတ္ပုိမ်ားလာေလပါပဲလား။ အေဝးေရာက္ေနတဲ့ သူတေယာက္အေနနဲ႔ သူတုိ႔သာမန္ေလး ဖ်ားနာတယ္ဆုိတဲ့စကားကုိေတာင္ မခံစားႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ကုိယ္အသည္းငယ္ေနတတ္ခဲ့ၿပီ။  

သြားေနက်ေနရာက ျမင္ေနက်သစ္ပင္တပင္ မရွိေတာ့ရင္ေတာင္ ခံစားရခက္တဲ့ကုိ္ယ္... တေန႔ေန႔ကုိ မေတြးရဲဘူး။ ေဆးလိပ္နဲ႕ကြမ္း သိပ္ႀကိဳက္တဲ့အေဖ၊ ေသြးတုိး၊ဆီးခ်ဳိ၊ ေသြးခ်ဳိရွိၿပီး ဗုိက္ေလးခါခဲြထားတဲ့၊ က်န္းမာေရးကို လံုးဝဂရုမစုိက္တဲ့အေမ၊ သူတုိ႔နားမွာ မေနေပးႏုိင္ေသးတဲ့ကုိယ္။

သိပ္စိတ္ညစ္တာပဲ။

သူ

တၿမိဳ႕လံုး အံုးအံုးကြ်က္ကြ်က္နဲ႔ ေတြ႕သမွ်လူ အၿပံဳးကုိယ္စီနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ေန႔ဆုိတာ ကုိယ္တုိင္သာမျမင္ခဲ့ရရင္ ဘယ္လုိမွကုိ ယံုမွာမဟုတ္ဘူး။ အဲ့ဒီေန႔ေပါ့။ သူလာမယ္ဆုိတဲ့ေန႔။

ေနျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူေနတဲ့ေန႔။

မနက္ကတည္းက ညီအမႏွစ္ေယာက္ ဆုိင္ပဲပိတ္ရမလား၊ ထုိင္ရမလား၊ ထရမလား ဘာလုပ္ရမယ္မွန္းကုိ မသိဘူး။ ပန္းသည္ကလည္း ဒီေန႔က်မွ လာခ်ိန္မွာ မလာေသးဘူး။ စိတ္ကလည္း ပူလာၿပီ။ ကံ့ေကာ္ေရာ စံပယ္ေရာ ႏွင္းဆီေရာ အကုန္ေပးခ်င္ေနတာ။

သူ႔ကားတန္းျဖတ္မယ့္ ေနရာက လမ္းမတန္းႀကီးကေနပဲ ျဖတ္မလုိလုိ၊ ကုိယ္တုိ႔ဆုိင္ေရွ႕လမ္းကပဲ ျဖတ္မလုိလုိနဲ႔ သတင္းက ႏွစ္ခုထြက္ေနတယ္။ ညီမက ဆုိင္တဖက္ ကေလးတဖက္၊ ကုိယ္က မီးဖုိေခ်ာင္တဖက္ အိမ္ေရွ႕က အလုပ္သမားေတြတဖက္ ဘာလုပ္လုိ႔လုပ္ရမယ္မွန္းလဲမသိေတာ့ဘူး။ ဆုိင္ေရွ႕ကသာ မျဖတ္ျဖစ္ရင္ေတာ့ ဒုကၡပဲလုိ႔လဲ ခဏခဏေတြးမိတယ္။
လာမယ့္အခ်ိန္ကလည္း အလုပ္သမားေတြ ထမင္းစားျပန္မယ့္အခ်ိန္ဆုိေတာ့ သူတုိ႔ကုိ အိမ္ေစာင့္ထားခဲ့လုိ႔မရရင္ ဒုကၡဆုိတာလည္း စိတ္ထဲေရာက္ေရာက္လာျပန္တယ္။

အေမက ရန္ကုန္သြားေနေတာ့ အိမ္မွာ လူႀကီးက ကုိယ္ပဲျဖစ္ေနရတာ တဖူနာတာပဲ။

သူလာမယ့္အခ်ိန္က ပထမၾကားထားသလုိမဟုတ္ဘဲ ေဟာတမ်ိဳး ေဟာတမ်ဳိး ေျပာတာ ၾကားလာရျပန္တယ္။ အလုပ္သမားေတြလဲ ထမင္းသြားစားၾကၿပီ၊ ပန္းကလည္းမရေသး။ ဒီအခ်ိန္မွာမ်ားလာလုိက္လုိ႔ကေတာ့ကြာဆုိၿပီး မခ်င့္မရဲေတြျဖစ္လာရျပန္ေရာ။

အ့ဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ညီမေလးက ႏွင္းဆီပန္းစည္း၊ စံပယ္ကံုးနဲ႔ ကံ့ေကာ္ေတြကုိင္ၿပီး အိမ္ထဲ ခပ္သုတ္သုတ္ဝင္လာတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ ကမန္းကတန္း ပန္းစည္း စည္းဖုိ႔ျပင္ၾကေရာ။ ခက္တာက တခါမွ မစည္းဖူးတာပဲ။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ကြာဆုိပီး You Tube ထဲက တခါၾကည့္ဖူးတဲ့အတုိင္း ပန္းေတြကုိ စီလုိက္တယ္။ ဆူးေတြကလဲ တုတ္ခို္င္လြန္းေတာ့ ေရစုိဝတ္နဲ႔လဲသပ္ခ်လုိ႔မရ။ အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ ညီမေလးကုိ အိမ္ေရွ႕က သတင္းစာ သြားယူခုိင္းၿပီး တေစာင္လံုးနဲ႔ပတ္ပလုိက္တယ္။ ၿပီးေရာ။ ၿပီးေတာ့ တိပ္နဲ႔ပတ္၊ ၿပီးေတာ့ အလွစကၠဴနဲ႔ပတ္လုိက္တယ္။ အဲ့ဒါေတြ ကုိယ္လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ညီမက အိမ္ေရွ႕ေျပးလုိက္ စနည္းနာလုိက္ ျပန္လာလုိက္နဲ႔။ သမီးေလးက ဟုိဖက္ေျပးလုိက္ ဒီဖက္ေျပးလုိက္နဲ႔။ မ်က္ႏွာမွာလည္း သူ႔ဦးေလးကပ္ေပးထားတဲ့ စတစ္ကာနဲ႔ ဟုတ္ေနတာ။

ကုိယ္အံ့ၾသမိတာ အဲ့ဒီ ပန္း စည္းတဲ့အခ်ိန္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ကုိယ့္စိတ္ကုိပဲ။ ပန္းေတြကလဲ ကုိယ့္မ်က္စိထဲမွာ အရမ္းကုိ လွေနတာ။ ဒီေလာက္လွတဲ့ပန္းေတြ သူရပါေစဆုိတဲ့စိတ္။ သူ႔ကုိေပးဖုိ႔ ငါပန္းစည္း စည္းေနပါ့လားဆုိတဲ့စိတ္က ရင္ထဲမယ္ ဘယ္လုိေအးျမမွန္းကုိ မသိဘူး။ တခါမွလည္း အဲ့ေလာက္ ေစတနာစိတ္ မျဖစ္ဖူးဘူး။ အဲ့ဒါနဲ႔ ညီမေလးကုိေျပာမိေတာ့ သမီးလည္း အဲ့လုိပဲတဲ့။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရရင္ ကုိယ္က သူ႔ကုိ အရမ္းသေဘာက် ႏွစ္သက္တဲ့၊ ဘာလုပ္လုပ္အေကာင္းျမင္ေပးႏုိင္တဲ့ သူမဟုတ္ဘူး။ ကုိယ္ေတာင္ အ့ဲဒီလုိျဖစ္ရင္ သူ႕ကုိ ကုိယ့္ထက္ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္တဲ့သူေတြရဲ႕ သူ႔အေပၚထားတဲ့ စိတ္ေစတနာ ရုိက္ခတ္မွဳေတြကုိ သူရမွာ မလြဲပါဘူး။ ေမတၱာဓါတ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ေဝးေဝး သက္ေရာက္တယ္ဆုိတာကုိ ကုိယ္ယံုတယ္။ တႏုိင္ငံလံုးနီးပါးရဲ႕ ေမတၱာဓါတ္ရတဲ့သူ႔မွာ ခြန္အားေတြအနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ ျပည့္မွာပါ။

ကုိယ့္ေမေမနဲ႕ ညီမေလးက ကားအရမ္းမူးတတ္တယ္။ တကယ္ကုိ မခံႏုိင္ေအာင္ မူးတာ။ ကုိယ္အဲ့ဒီအခ်ိန္က်ရင္ သူတုိ႔ကုိ အရမ္းသနားတာပဲ။ လူဆုိတာ ေမ်ာ့ေမ်ာ့ပဲက်န္တယ္။ သူလည္း အင္မတန္ကားမူးတတ္တယ္တဲ့။

ပန္းစည္း စည္းၿပီးတာနဲ႔ ဘုရားမလုိ႔ အိမ္က လက္သမားေတြလဲျပန္လာေတာ့ သူတုိ႔နဲ႔အိမ္ကုိထားခဲ့ၿပီး သမီးနဲ႔ညီမေလးေခၚၿပီး ဆုိင္ကုိထြက္ခဲ့တယ္။ အခုထိေတာ့ ကားကုိ မျမင္ရေသးဘူး။ လူေတြကေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မ်ားလာၿပီ။ ေဟာေျပာမယ့္ ကြင္းထဲမွာလည္း သြားေစာင့္ေနရာဦးထားတာ အမ်ားႀကီးပဲတဲ့။ အခ်ိန္ေနာက္က်ရတာက လမ္းမွာ ႏွုတ္ဆက္တဲ့သူေတြ တအားမ်ားလုိ႔ လုိ႔ ေျပာၾကတယ္။ ကုိယ္လဲ ဆုိင္ကယ္ဆြဲၿပီး တေထာက္နား ထမင္းစားမယ့္ ေဟာ္တယ္ကုိ ထြက္လာလုိက္တယ္။ အခ်ိန္ စနည္းနာရေအာင္လုိ႔ပါ။ ေနာက္ ဘယ္လမ္းကလာမလဲ လဲ သိခ်င္လုိ႔။ ေဟာ္တယ္ေရွ႕မွာလဲ ဆုိင္ကယ္ေတြဆုိတာ ေအာတုိက္။ ခဏေန လာေတာ့မယ္ဆုိတာကလြဲလုိ႔ ဘာသတင္းထူးမွ မရတာနဲ႔ ဆုိင္ကုိ ျပန္လာလုိက္တယ္။ ေနာက္တနာရီေလာက္ၾကေတာ့

လာပါၿပီ ကားတန္းႀကီး။

ၾကည့္မိတဲ့ သတင္းေတြ၊ တျခားၿမိဳ႕ေတြကသတင္းေတြအရဆုိ ကားက ေျဖေျဖးေလးပဲလာလုိ႔ လူေတြ သူ႔ကုိ ေသခ်ာျမင္ၾကရေတာ့ ကုိယ္လဲ အဲ့လုိေမွ်ာ္လင့္ထားတာေပါ့။ ကုိယ္တုိ႔ၿမိဳ႕က်မွ တလြဲ။ လူေတြက ေဟာမယ့္ကြင္းထဲ အကုန္နီးနီးေရာက္ေနေရာ။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ဆုိင္ကယ္ကုိယ္စီနဲ႔ ကားတန္းေနာက္ကေနပါလာတယ္။ ေဘးတဖက္တခ်က္မွာ လူမရွိေတာ့ ကားက ေျဖးေျဖးေလး ေမာင္းစရာမလုိေတာ့ဘူးေပါ့။ ၿပီးေတာ့ အခ်ိန္က ဇယားအတုိင္းဆုိ ေနာက္က်ေနၿပီဆုိေတာ့ ကားကုိ အျမန္ေမာင္းပါေလေရာ။ ပန္းစည္းေပးမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေတာ့ ယဲ့ယဲ့ေလးပဲက်န္ေတာ့တယ္။ သမီးေလးကေတာ့ ခ်ီထားတဲ့ ညီမေလးေပၚမွာ ပန္းစည္းႀကီးကုိင္ၿပီး "အေမသု အေမသု" လုပ္ေနေတာ့တာပဲ။ ဒင္းက ဂ်ာနယ္ေတြမွာ သူ႔ပံုေတြ႔ရင္ ဘယ္သူမွလည္း သင္ထားတာမဟုတ္ဘဲ အၿမဲနမ္းတယ္။ "ဒါ အေမစု လုိ႔ေခၚတယ္ သိလားသမီး" လုိ႔ေတာ့ ေျပာျပဖူးတယ္။ အဲ့ဒီမွာ မယ္မင္းႀကီးမက တခြန္းေမးဖူးတယ္ "အာ့ပါစု" ေရာတဲ့။ ပထမ ဘာေျပာလုိက္မွန္း နားမလည္လုိက္ဖူး။ သူက သူ႔အေမကုိ အေမလုိ႔ေခၚၿပီး အေဖကုိ ကရင္လုိ အာ့ပါလုိ႔ေခၚတယ္ေလ။ ေနာက္မွ သေဘာေပါက္တယ္။ အေမစု ဆုိတာရွိရင္ အာ့ပါစု ေရာဘယ္မွာလည္းလုိ႔ ေမးတာ ဆုိတာကုိ။

အဲ့လုိပန္းစည္းေပးမယ့္သူက ကုိယ္တုိ႔ဆုိင္ပဲရွိေတာ့ ကုိယ္နဲ႔ညီမေလးကုိ တျခားဆုိင္ေတြကလူေတြက ဝုိင္း ၾကည့္ေနၾကေရာ။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း သေဘာတက်က် နဲ႔ "ဟဲ့ ေရွ႕နားတုိးထားေလ ေတာ္ၾကာ မေပးလုိက္ရပဲေနမယ္" လုိ႔ ေျပာၾကတယ္။ အိမ္မွာသာ ညီမႏွစ္ေယာက္ ေယာက္ယက္ခတ္ေနတာ လူၾကားထဲၾကေတာ့မွ ရွက္ေနၾကေရာ။ အျပင္ထြက္ေစာင့္ရင္လဲ ေနက တအားပူေတာ့ ပန္းေတြ ညွဳိးမွာကလည္း ေၾကာက္ရေသးတယ္။

ေနာက္ဆံုး ပူပူကြာ ဆုိၿပီး အျပင္ထြက္ရပ္ေတာ့ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္က ထီးလာေဆာင္းေပးတယ္။ ကားတန္းလဲအနားေရာက္လာေရာ ေနာက္နားကတေယာက္က "ပန္းစည္းေပးခ်င္လုိ႔၊ ပန္းစည္းေပးခ်င္လုိ႔" လုိ႔ ေအာ္ေတာ့ ကားက နည္းနည္းေႏွးသြားတယ္။ အဲ့ဒီမွာ ဖ်ပ္ဆုိ ဘယ္နားကမွန္းမသိေရာက္လာတဲ့မိန္းမတေယာက္က ပန္းစည္းကုိ ဆြဲယူလုိက္ၿပီး လွမ္းေပးလုိက္တယ္။ ညီမေလးဆုိတာေလ ေဒါသေတြထြက္လုိက္တာမွ။ ကုိယ္က အဲ့ဒါေတြ ဘာမွမသိလုိက္ဘူး။ ဓါတ္ပံုရုိက္ႏုိင္ဖုိ႔နဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာေလးျမင္ရဖုိ႔ အလုပ္ရွဳပ္ေနလုိ႔။

ကားက ေႏွးတယ္ဆုိေပမယ့္ အရမ္းမေႏွးေတာ့ ကုိယ္ သူ႔ကုိ မျမင္လုိက္ရဘူး။ ညီမေလးကေတာ့ ျမင္လုိက္ရတယ္။ ဝတ္ထားတာက အနီေရာင္ေလး။ အသားဝင္းတာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ သိသာတာ။ ကုိယ့္မွာ လက္ဖ်ံေလးပဲျမင္လုိက္ရတယ္။ ညီမေလးကေတာ့ ေက်နပ္သြားတာေပါ့။

ကုိယ္လဲ အဲ့ဒါနဲ႔ ညီမေလးကုိ ငါ ကြင္းထဲလုိက္သြားမယ္ေျပာၿပီး ကြင္းထဲ ထြက္ခဲ့တယ္။ ထင္တ့ဲအတို္င္းပါပဲ။ တုိးလုိ႔ကုိ မေပါက္ဘူး။ ေျခက်င္မဟုတ္ေတာ့ စီးလာတဲ့ဆုိင္ကယ္ ဘယ္သြားထုိးရမလဲမသိဘူး။ ဆုိင္ကယ္စီးရင္း ကုိယ္သတိထားမိတာတခုက ေနပူတယ္လုိ႔မထင္ရတာပဲ။ ကုိယ္လဲ ကုိယ့္ေနာက္ကပါလာတဲ့ ညီမေလးသူငယ္ခ်င္းကုို "ေနက ပူတယ္လုိ႔မထင္ရဘူးေနာ္" ဆုိၿပီး မေနႏုိင္လုိ႔ေျပာမိေတာ့ သူကလည္း "ဟုတ္တယ္အမ သမီးလည္းအဲ့လုိပဲ" တဲ့။

ကံမေကာင္းတတ္တဲ့ကုိယ္ ကြင္းထဲမွာလည္း ေဝးေဝးကပဲလြမ္းခဲ့ရျပန္တယ္။ ေျပာသမွ် ဆံုးတဲ့အထိနားေထာင္ခဲ့ရင္း တေန႔ေန႔ေတာ့ အနီးကပ္ ေတြ႔ကုိ ေတြ႔ခြင့္ရေအာင္လုပ္အုန္းမယ္လုိ႔ ႀကံဳးဝါးရင္း ျပန္လာခဲ့လုိက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆက္သြားတဲ့ ေနာက္တၿမိဳ႕ုကုိ လုိက္ခ်င္ေသးတာ။ အိမ္မွာ လူေစာင့္မရွိေတာ့ ျပန္ရမွာမုိ႔သာ။

တေန႔ေန႔ေပါ့။ ။

အသက္ျပန္ဝင္ျခင္း

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ဘယ္ေလာက္ဇြဲရွိလည္းဆုိတာ ဘေလာ့ေရးမွပဲ ပုိပုိ သိလာေတာ့တယ္။ အာရံုမ်ားလုိ႔မရတဲ့ကုိယ္က ဘေလာ့ေရးဖုိ႔ကုိ စမိလုိက္တာ က်ားၿမီးဆြဲၿပီးမွ လႊတ္မရေတာ့သလုိပါပဲ။ ဘေလာ့ပိတ္ဖုိ႔ဆုိရင္လည္း ေရးသက္ျဖင့္ဘယ္ေလာက္မွမရွိဘဲနဲ႔ ပိတ္ဖုိ႔ကအရင္ဆုိၿပီး ကိုယ့္ကုိယ္ကုိယ္ စိတ္ပ်က္မိမွာ၊ ဆက္ေရးဖုိ႔က်ျပန္ေတာ့လည္း မထြက္၊ ဒါနဲ႔ပဲ အေျပာင္းအလဲေလးျဖစ္ေအာင္ ဘေလာ့ေလးကုိ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ ပံုေလးေျပာင္းထားလုိက္တယ္။ ဒါေတြေတာင္ တေန႔ကမွ ေလ်ာက္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ေတြ႔တာ။ ကုိယ္က မတတ္ဘဲေလ်ာက္လုပ္လုိ႔ ေရးထားသမွ် အကုန္ ကုန္သြားမွာ၊ ဘေလာ့ပံုပ်က္သြားမွာကလည္း ေၾကာက္ေသးတာ။ 

ဟုိးတေန႔က ကြန္ျပဴတာထဲက ဖုိင္လ္ေတြရွင္းရင္း ဖုိင္လ္အေဟာင္းေတြထဲက ထြက္လာတဲ့ ဒီဘေလာ့ေလးမွာ မတင္ရေသးတဲ့ ပုိစ့္ေလးတပုဒ္ကုိ ျပန္ေတြ႔တယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒီပုိစ့္ေလးက ၿပိဳင္ပြဲဝင္ထားတာ။ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီးေတာ့ ေတာ့ ၾကာေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ဖာသာကုိ္ယ္ ျပန္ဖတ္တုိင္း ရီခ်င္မိတယ္။ ဘယ္လုိလုပ္မ်ား ေရးမိပါလိမ့္ဆုိၿပီးလည္း ေတြးမိတယ္။ ၿပိဳင္ပြဲေလးက အၾကြားၿပိဳင္ပြဲေလးေပါ့။ တကယ္ျဖစ္ႏုိင္တဲ့အေၾကာင္းအရာလဲျဖစ္ရမယ္၊ ၾကြားႏုိင္သေလာက္လည္း ၾကြားရမယ္ေပါ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ ဝင္ၿပိဳင္ၾကည့္မိရင္း ဒီပုိစ့္ေလး ရလာတာပါပဲ။ ျပန္ဖတ္ၾကည့္မွ ၂၅ ၀၉ ၀၉ တုန္းက ေရးထားမိတာပဲ။

*****

25 09 09

အစကေတာ့ သူ့ကုိ အေပ်ာ္သေဘာအေနနဲ့ပဲ သေဘာထားခဲ့တာပါ။ သူ့ဘက္က အရမ္းၾကီးေလးနက္လာၿပီး ကုိယ္မွကုိယ္။ ကုိယ္သာလွ်င္သူ့ဘဝရဲ့ အရွင္သခင္၊ သူ့အသည္းႏွလုံးရဲ့ ဧကရီ ဘုရင္မ၊ သူ့ရဲ့ကုိးကြယ္ရာ ျဖစ္လာရေတာ့ ကုိယ္ဘာတတ္ႏုိင္ေတာ့မွာလဲကြယ္။ သူထားခဲ့သမွ် ရည္းစားေတြ၊ အေပ်ာ္တြဲခဲ့သမွ်ေတြကုိ အကုန္ အဆက္အသြယ္ျဖတ္လုိက္တာကလည္း အေျပာမဟုတ္၊ လက္ေတြ့ဆုိေတာ့၊ ကုိယ္ကလည္း နဂုိကမွ ရုပ္အဆင္းလွသလုိ အသည္းျဖဴအူစင္း၊ ႏွလုံးသားမာေက်ာတဲ့သူမဟုတ္ေလေတာ့လည္း သနားမိတာေတာ့အမွန္ပါ။ ခ်စ္၊ မခ်စ္ကေတာ့ ေသခ်ာစဥ္းစားရအုန္းမယ္။ တဘဝလုံးအေရးမဟုတ္လား။ ဒယ္ဒီ၊ မာမီတုိ့ကေတာ့ သူ့ကုိ လုံးဝ အဖက္မလုပ္ဘူး။ သေဘာလည္း လုံးဝ မတူဘူးေလ။ မတူလည္း မတူစရာကုိးေလ။ သူေပးတာေတြကုိ ကုိယ္လက္ခံေနတာ ကုိလည္းလုံးဝ မၾကိဳက္ဘူး။ တကယ္ေတာ့ ကုိယ္ကလည္း တသက္လုံးသူမ်ားတကာကုိ အႏုိင္က်င့္လာတဲ့ သူ့ ကုိ ဒုကၡ ေပးခ်င္လုိ့ပါ။

သြားစရာရွိရင္ ေလေၾကာင္း၊ ေရေၾကာင္း၊ ေျမေၾကာင္း အရာရာကုိ အေကာင္းဆုံးေနရာကေန အဆင္သင့္။ ကမာၻတပတ္ ဘယ္ေနရာသြားခ်င္တယ္ပဲေျပာလုိက္။ သူေတာ့လုိက္လုိ့မရဘူးေလ။ ဆန္ရွင္ထိထားရွာသကုိး။ သနားစရာ။

စားစရာဆုိ  ”မ”  ဂ်ပ္(စ္)နိမ္း(မ)မစ္(ထ) ဆုိၿပီး ဘာမဆုိ၊ ဘယ္ေနရာကမဆုိ သူကုိယ္တုိင္ရေအာင္ယူေပး၊ ဝတ္ခ်င္တာမွန္သမွ် မရဘူးမရွိေစရ။ ဘာဘရန္း၊ ဘယ္ဒီဇုိင္နာ ပဲေၿပာ။ ေနာက္ေန့အသင့္။ ဟုိတေလာကေတာင္ စုဖုရားလတ္ ဝတ္ခဲ့တဲ့ အကၤ်ီဝတ္ခ်င္တယ္လုိ့ေနာက္မိတာ ေနာက္ေန့ေရာက္လာေရာေလ။ ဧည့္ခန္းထဲကသဥၹာလီလည္း ျပန္ထားလုိက္လုိ့ေျပာရအုန္းမယ္။ မဟုတ္ရင္ ကုိယ္ကစမ္းသပ္လုိက္၊ သူကယူလာေပးလုိက္နဲ့ အမ်ဳးိသားျပတုိက္မွာ ျပည္သူေတြၾကည့္စရာ ဘာမွမက်န္ဘဲေနလိမ့္မယ္။

ေနစရာအိမ္ဆုိလည္း သာေကတက ကုိယ့္အိမ္ကုိ မေနနဲ့ေတာ့ဆုိၿပီး ျမန္မာျပည္အရပ္ရပ္က ရွိ ရွိသမွ်ၿမိဳ့ရြာေတြက ေကာင္းေပ့ဆုိတဲ့ေနရာတုိင္းမွာ အလွဆုံး၊ အဆန္းဆုံး၊ အခမ္းနားဆံုး အိမ္ေတြကုိ အထိမ္းအမွတ္ေန့ ေခါင္းစဥ္ေတြအမ်ဳိးမ်ဳိးတပ္ၿပီး လက္ေဆာင္ေပးရတာအေမာ။ ဒါေပမယ့္ သိတယ္ဟုတ္၊ သူအလကားမတ္တင္းနဲ့ ရ ထားတဲ့ အဲဒါေတြ တခုမွကုိ မလုိခ်င္ဘူး၊ သူကုိယ္တုိင္ေဆာက္ေပးတာပဲလုိခ်င္တယ္လုိ့ ေျပာလုိက္ေတာ့ ျဖစ္ရေစမယ္တဲ့ေလ။

ၿပီးေတာ့ ႏွစ္ ႏွစ္ေလာက္ေပ်ာက္သြားတယ္။

ကုိယ္လဲ ေျပာၿပီး၊ ၿပီးၿပီးေပ်ာက္ေပ်ာက္ ေနလာလုိက္တာ သာေကတက ကုိယ္တို့အိမ္မွာ အိမ္သာအသစ္ျပင္ေဆာက္ဖုိ့ ရာေနတုန္း သူေရာက္လာတယ္။ သူေပ်ာက္ေနတဲ့ ႏွစ္ ႏွစ္အတြင္း ကုိယ့္ကုိစိတ္မခ်လုိ့ ထား ထားတဲ့ သူ့ ဘက္(စ္)မန္းေတြက သတင္းေပးလုိက္လုိ႔ ခရီးေရာက္မဆုိင္ နားေတာင္မနားပဲ ကုိယ့္အိမ္ တန္းလာတာတဲ့ေလ။ ကုိယ္လဲ ေတာ္ေတာ္စိတ္ဆုိးသြားတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္မေနရဘူးေပါ့။ စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါအုန္း။ ဒါနဲ့ကုိယ္လဲ သူ့ကုိ လုံးဝ ဂရုမစုိက္ေတာ့ပဲ စာအုပ္ဖတ္ေနလုိက္တယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ့ ျခံေနာက္က တဒုန္းဒုန္း တဒုိင္းဒုိင္း အသံေတြၾကားတာနဲ့ ကုိယ္လည္း ထြက္ၾကည့္ေရာ 

လားးးးးးးးးးးး လားးးးးးးးးးးးးး                ကုိယ္ေတာ္ေလးရယ္ေလ၊ ေခၚထားတဲ့ အလုပ္သမားေတြကုိမေစာင့္ပဲ အိမ္သာကို သူကုိယ္တုိင္ေဆာက္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ေတာင္ၿပီးေနပါေရာလား။ အမယ္ ဒါေတာင္လွမ္းေျပာလုိက္ေသးတယ္။ ကြ်င္းေတာင္တူးၿပီးသားမုိလုိ့တဲ့။ ကုိယ္လည္း ေတာ္ေတာ္သနားသြားတယ္။ ေနပူၾကီးထဲမွာ ကုိယ္စိတ္ဆုိးသြားလုိ့ စိတ္ေျပပါေစေတာ့ဆုိၿပီး လုပ္ေပးရွာတဲ့သူ့ကုိ ကုိယ္ေလ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ သနားသြားတယ္။ အလုပ္ၿပီးလုိ့ သူအိမ္ေပၚ္ျပန္တက္လာေတာ့ ေျပာရွာတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူက ကုိယ့္အတြက္ အရမ္းၾကီးက်ယ္ ခမ္းနား တဲ့ အေဆာက္အအုံ မ်ဳိးကို ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် ေဆာက္ေပးခ်င္လုိ့ ကမာၻ႕အေကာင္းဆုံး ေက်ာင္းမွာ သြားတက္ေနတာပါတဲ့။ ဘယ္ေက်ာင္းကုိ ေျပာလဲေတာ့ ကုိယ္လဲမသိ။ အဲဒီေတာ့မွ သူ့ဖုိးဖုိး ကုိယ္တုိင္အိမ္ကုိ္လာၿပီး ေပးသြားတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြနဲ့ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းသဝဏ္လြွာ အေၾကာင္းကုိ သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။ ကုိယ့္ေၾကာင္၊့ ကုိယ္သူ့ကုိလူရာသြင္းၿပီးဆက္ဆံတာေၾကာင့္ သူ့ေျမး နဲနဲပါးပါး ေတာ္လာလုိ့ေနမွာေပါ့။ ကုိယ္နဲ့ေတာင္မေတြ့လုိက္ပါဘူး။ အိမ္ကေကာင္မေလးကပဲ အိမ္မွာဘယ္သူမွမရွိတာနဲ့ဲၿခံဝထြက္ၿပီး ယူထားလုိက္တယ္ေလ။ ဒယ္ဒီ၊ မာမီ တုိ့နဲ့သာေတြ့ရင္ ေမာင္းထုတ္ခံရမွာ။

ကုိယ္လည္း ကုိယ့္အေပၚထားတဲ့ သူ့သေဘာထားအမွန္ေတြကုိ သိလာၿပီ၊ ၂၀၁၀ လည္းနီးလာၿပီ ဆုိေတာ့ မခ်စ္ေသာ္လည္းေအာင့္ကာနမ္း၊ သူ့ကို ကုိယ္ လက္ခံလုိက္ေတာ့မယ္လုိ့ ဆုံးျဖတ္လုိက္မိတယ္။ ကုိယ့္ကုိ အရမ္း ရူးသြပ္ ျမတ္ႏုိး တန္ဖုိးထား ေလးစား အေလးထားတဲ့သူဆုိေတာ့ သူေရြးေကာက္ပြဲမဝင္ဖုိ့ ကုိ ကုိယ္တားႏုိင္ေလာက္ပါရဲ့ေလ။ အမိျမန္မာျပည္ၾကီးကုိ ကုိယ္တတ္ႏုိင္တဲ့ဖက္ကေနၿပီး ရသေလာက္ေလးကယ္တင္ၾကည့္တာပါ။

*****

ဒါေတာင္ သိပ္မၾကြားသလုိျဖစ္သြားလုိ႔ ၿပိဳင္ပြဲမွာ ဆုမရလုိက္ဘူး။ ဒုိင္လူႀကီးက သူ႔ပုိစ့္သူ ဆုျပန္ေပးလုိက္တာလည္း ပါသေပါ့ေလ။ (စပ်စ္သီးခ်ဉ္ပံုေတာ့ ေပါက္သြားသလုိပဲ။)